บทที่ 272 นั่นมันจะไปยากอะไรล่ะครับ?

สองแม่ลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หลิวซวนจู้ก็พาเจ้าหนูเกินสี่เกินว่างกลับมา

ฟืนที่เจ้าหนูสองคนเก็บมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

บนบ่าของหลิวซวนจู้แบกมัดใหญ่อยู่มัดหนึ่ง หนักถึงสี่ห้าสิบชั่ง ในมือยังลากกิ่งไม้แห้งที่ยาวถึงห้าหกเมตรเหมือนไม้กวาดอันใหญ่อีกด้วย

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พี่กลับมาแล้ว ผมคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว”

หลิวเกินว่างวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เพียงแต่ท่าทางจะแปลกๆ อยู่บ้าง—สองมือยังจับกางเกงอยู่