บทที่ 279 เกินไปแล้วจริงๆ!

“แกจะถามเรื่องนี้ไปทำไม?” หลิ่วเหลียงตามความคิดของหลิวเกินไหลไม่ทัน

“ท่านกลัวคนอื่นจะรู้เหรอ?” หลิวเกินไหลยังคงยั่วยุเขาต่อ

“เรื่องนี้มีอะไรน่ากลัวกัน? ปีที่แล้วฉันสร้างคุณงามความดีเล็กๆ ไว้ครั้งหนึ่ง พอหลังปีใหม่เงินเดือนก็ขึ้นอีกขั้นหนึ่ง เป็นสามสิบสามหยวน บวกกับค่าเบี้ยเลี้ยงนอกสถานที่อีกสามหยวน เดือนหนึ่งก็ได้สามสิบหกหยวน” หลิ่วเหลียงบอกเงินเดือนของเขาออกมา ในน้ำเสียงแฝงความภูมิใจอยู่เล็กน้อย

เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบปี ได้เงินเดือนขนาดนี้ก็ไม่น้อยแล้ว เพื่อนบ้านซ้ายขวาไม่มีใครไม่อิจฉา

“รู้ไหมว่าเงินเดือนผมเท่าไหร่?” หลิวเกินไหลชำเลืองมองเขา