บทที่ 282 แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

“มีอะไรน่าอวดนักหนา?” สือเหล่ยแค่นเสียง

“เหล่าสือคะ ระดับชั้นของเกินไหลจะสูงเกินไปรึเปล่าคะ?” หลิ่วเหลียนขมวดคิ้ว

ตอนที่เพิ่งได้ยินหลิวเกินไหลบอกว่าเขาเป็นเสมียนระดับสี่ หลิ่วเหลียนก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอมาเทียบกับสือเหล่ยแล้ว ก็ไม่เหมือนกันแล้ว

หลิวเกินไหลเพิ่งจะอายุสิบหก เพิ่งจะทำงานยังไม่ถึงสองเดือน สือเหล่ยที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งกว่าจะถึงอายุยี่สิบสองยี่สิบสาม ถึงจะตามทันระดับชั้นปัจจุบันของเขาได้

ความแตกต่างที่มากขนาดนี้ ไม่แคล้วที่จะมีคนในใจไม่สมดุล คอยขัดแข้งขัดขาทั้งในที่แจ้งและที่ลับ เขาอยากจะทำงานอย่างสงบสุขก็คงจะยากแล้ว