บทที่ 283 ที่แท้ข้าก็คือเหล่าลิ่ว!

แล้วคอยดูแล้วกันเหรอ?

หลิวเกินไหลพบว่าตัวเองขู่ฟ่อๆ เร็วเกินไปแล้ว

โรงเรียนตำรวจใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้ไม่น้อย เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองโต๊ะบนบ่า มืออีกข้างหนึ่งถือสัมภาระ เดินขากะเผลกไปกว่าหนึ่งลี้ถึงจะถึงที่หมาย

ถ้าหากไม่ใช่เพราะผ้าห่มที่สะพายอยู่ข้างหลังค้ำโต๊ะไว้ เขาคงจะแบกไม่ไหวไปนานแล้ว ถึงอย่างนั้น แขนข้างที่เขาใช้ประคองโต๊ะก็ทั้งปวดทั้งเจ็บ

สถานที่ที่ว่านหย่งกังกับหลี่ลี่พาเขาไปคือห้องพักครู ห้องทำงานแบบเดียวกันยังมีอีกหลายแถว