บทที่ 289 โจรป่ากลุ่มหนึ่ง

คนอื่นๆ ต่างก็หยิบสมุดจดเลคเชอร์ของตัวเองออกมา กำลังจะท่องวาทะอยู่พอดี พอได้ยินเสียงโหวกเหวกของกัวฉุนเป่า ก็พากันเข้าไปล้อมวง

หมั่นโถวแป้งข้าวโพดที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ถูกวางไว้ที่ชั้นล่างสุดของตู้เสื้อผ้า กระดาษหนังสือพิมพ์ยังคงอยู่ แต่หมั่นโถวแป้งข้าวโพดข้างในหายไปแล้ว

“ไม่ใช่คนของเราเอาไปแน่นอน” หลี่ฝูจื้อเป็นคนแรกที่เปิดปากพูด “พวกเราเข้าออกก็อยู่ด้วยกันตลอด ใครอยากจะเอาไปก็ไม่มีโอกาส”

ทุกคนต่างก็เป็นตำรวจ คนที่ถูกส่งมาฝึกอบรมได้ล้วนเป็นหัวกะทิ พลังการสังเกตของใครก็ไม่ด้อย ตอนที่กัวฉุนเป่าเอาหมั่นโถวแป้งข้าวโพดไปวาง ไม่ใช่แค่หลิวเกินไหลที่เห็น ทุกคนต่างก็เห็น เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น

พอเกิดเรื่องขึ้น สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือคนกันเองมาสงสัยกันเอง หลี่ฝูจื้อเข้าใจจุดนี้ดี ดังนั้น พอเปิดปากพูดก็ขจัดความสงสัยของทุกคนไปก่อนแล้ว