บทที่ 309 มาเยือนมหาวิทยาลัยปักกิ่งอีกครั้ง

พอพี่น้องสองสามคนเลิกเล่นกันแล้ว เสียงกรนของหวังเลี่ยงก็ดังสนั่นไปทั้งคืน เขากินข้าวอิ่มท้องแล้ว ยังจะไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าอีก แรงก็ใช้ไปไม่น้อย คงจะเหนื่อยจริงๆ แล้วล่ะ

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้าก็ยังคงเป็นการวิ่งออกกำลังกายเหมือนเดิม ตอนบ่ายก็เป็นวิชาศึกษาอุดมการณ์สองคาบ

วิชาศึกษาอุดมการณ์เรียนมาก็หนึ่งเดือนแล้ว วาทะก็ท่องมาไม่น้อย นักเรียนส่วนใหญ่ก็เริ่มจะเบื่อแล้วเหมือนกัน ว่านหย่งกังก็เปลี่ยนวิธีการสอนแล้ว ไม่ได้อ่านประมวลงานเขียนอีกต่อไป แต่กลับให้นักเรียนมาอภิปรายกันเอง

หัวข้อการอภิปรายก็หลากหลายมาก แต่ละอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันและการทำงานอย่างใกล้ชิด

นักเรียนทุกคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง อภิปรายกันอย่างออกรสออกชาติ ก็ยังน่าสนใจอยู่บ้าง