บทที่ 337 บุญกุศลอันหาที่สุดมิได้

ตัวเหากัดบนตัว ไม่ได้ชัดเจนเหมือนยุงกัด แต่กลับคันกว่าโดนยุงกัดเสียอีก

ฉีต้าเป่าโดนตัวเหากัดไปหลายคำในคราวเดียว ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายบิดไปมาด้วยความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

“เธอเป็นอะไรไป?” คุณผู้หญิงคนนั้นสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เอียงหน้าถาม

อาศัยแสงสว่างจากจอใหญ่ หลิวเกินไหลก็พอจะมองเห็นหน้าตาของคุณผู้หญิงคนนั้นได้ลางๆ ก็สะสวยดีเหมือนกัน เหมาะสมกับฉีต้าเป่าอย่างยิ่ง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าสอดคล้องกับมาตรฐานในการหาภรรยาในยุคนี้รึเปล่า—คุณผู้หญิงนั่งอยู่ หลิวเกินไหลมองไม่เห็นว่าสะโพกของนางใหญ่หรือไม่