บทที่ 386 ยังจะคิดมาล่อข้าอีกเหรอ?

ใกล้จะถึงเที่ยงคืน คนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างกำแพงก็ทยอยกันเดินไปยังริมถนนนั่งลง เริ่มตั้งแผง

คนกลุ่มนี้ต่างก็พกม้านั่งเล็กๆ มาด้วย น้อยนักที่จะมีคนนั่งม้านั่งยาว คาดว่าน่าจะกลัวว่านั่งม้านั่งยาวนานแล้วจะเจ็บก้น

พวกเขาแยกย้ายกันอยู่ค่อนข้างห่าง โดยทั่วไปก็ห่างกันเจ็ดแปดเมตร แม้แต่คนที่เมื่อครู่รวมตัวกันคุยเล่น ก็แยกย้ายกันไปแล้ว

แผงของพวกเขาก็เรียบง่ายมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นถุงผ้าเล็กๆ ใบหนึ่ง กางออกบนพื้น วางของไว้ชิ้นหนึ่งหรือสองสามชิ้น

ไม่มีใครพูดอะไร ยิ่งไม่มีใครตะโกนโหวกเหวก ต่างก็รอผู้ซื้อมาหาอย่างเงียบๆ