บทที่ 455 สอบสวนจูเก่อหง

หลิวเกินไหลลงจากตึกกลับมาที่ห้องรับรอง ผลักประตูทีหนึ่ง หลวี่เหลียงกำลังเล่าเรื่องที่พวกเขาจับจูเก่อหงอย่างไรให้เหอช่านกับกวานเติงเคอฟังอย่างมีชีวิตชีวา
ในตอนนั้นเขาไหนเลยจะยังมีท่าทีท้อแท้แม้แต่ครึ่งหนึ่ง ทั้งหมดก็คือยิ้มจนแก้มปริ
“เอาล่ะน่า เลิกคุยโม้ได้แล้ว ไปกันเถอะ!”
“ไปไหน?” เหอช่านกับกวานเติงเคอถามพร้อมกัน สองคนฟังกำลังสนุกอยู่เลย!
“แน่นอนว่าต้องออกจากสถานที่ห่วยๆ นี่สิ พวกแกยินดีที่จะอยู่ที่นี่เหรอ?”
“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะ!” เหอช่านกับกวานเติงเคอต่างก็ลังเลอยู่บ้าง
“ใครบอกว่าตอนนี้จะเลิกงาน?” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง “ใช้สมองหน่อยสิ พวกเราคือกลับไปที่สถานี ไม่ใช่ไปก่อนเวลา”
“ตอนนี้ไป เผื่อว่าหัวหน้าทีมต่งจะหาพวกเราจะทำอย่างไร?” เห็นได้ชัดว่าเหอช่านใจอ่อนอยู่บ้าง
“ฝันไปเถอะ! ท่านก็ลืมพวกเราไปนานแล้ว” หลวี่เหลียงผลักเก้าอี้ลุกขึ้นยืน “พวกเราสู้มาควรจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ!”
“ไปแล้วๆ”

ยังไม่ทันที่เหอช่านกับกวานเติงเคอจะพูดอะไรอีก หลิวเกินไหลก็ไปกับหลวี่เหลียงออกจากประตูไปแล้ว นั่งขึ้นไปบนรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง ขับจากไปอย่างไม่ไยดี

พอมาถึงสถานีตำรวจ ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน หลวี่เหลียงเพิ่งจะกระโดดลงจากรถ หลิวเกินไหลก็เรียกเขาไว้
“น้องสาม สองวันนี้ฉันไม่ไปแล้วนะ ไม่อยากจะไปเอาหน้าไปแนบก้นเย็นๆ ของพวกเขา ถ้ายังคิดจะให้ฉันไปอีก ต้องมาเชิญ แกน่ะ?”
“ฉันก็ไม่ไปแล้วเหมือนกัน อยู่ที่สถานีดีจะตายไป ไม่ต้องไปทนความอัปยศอดสูนั่น” หลวี่เหลียงมองไปที่แถวที่สองของห้องทำงานแวบหนึ่ง “ไม่ไปก็ไม่ไป ต้องไปบอกกับหัวหน้าสถานีก่อนหน่อยหนึ่ง เดี๋ยวจะยุ่งยากทีหลัง”
“แกไปพูดสิ ฉันไม่ไปแล้ว”

หลิวเกินไหลบิดคันเร่ง ออกจากสถานีตำรวจ
ที่ไม่ให้เขาไปที่ทีมสืบสวนสอบสวนน่ะเป็นอธิบดีกู้ที่พูดกับเขาเอง ยังจะต้องไปแจ้งความกับโจวฉี่หมิงอีกเหรอ?
ฉัน หรือว่า เหลิงไปหน่อยแล้ว?

ระหว่างทางที่กลับบ้านพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรม ทันใดนั้นหลิวเกินไหลก็รู้สึกว่าก้นคันหน่อยๆ—ลุงโจวไม่ใช่ว่าคิดจะมาทำร้ายก้นเขาใช่ไหม?