บทที่ 471 โง่ตายไปเลยเถอะแก

“ตอนที่พวกเราดักทาง ท่านจำได้ไหมว่าฝั่งตรงข้ามมีคนหนึ่งกำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่?” หลิวเกินไหลเตือนฉีต้าเป่า

“แกสงสัยว่าคนคนนั้นมีปัญหาเหรอ?” ฉีต้าเป่าเดาความหมายของหลิวเกินไหลออกทันที

เสียงที่เจ้าหมอนั่นตะโกนดังดีทีเดียว เขาก็ได้ยิน แต่ก็เหมือนกับคนอื่นๆ ไม่ได้คิดมาก

“คนคนนั้นเลี้ยวเข้าไปในซอยนี้” หลิวเกินไหลพูดคำพูดที่เขาเพิ่งจะคิดขึ้นมา “ลานบ้านที่หัวหน้าสถานีพวกเขาตรวจค้นน่ะมีกำแพงหลังอยู่ผืนหนึ่ง ผู้ใหญ่คนหนึ่งเหยียบเก้าอี้ ก็สามารถยื่นแขนข้ามไปได้ แกบอกสิว่าคนที่อยู่ลานหลังบ้านมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเพื่อนร่วมงานของสองคนนั่นรึเปล่า?”

ฉีต้าเป่าขมวดคิ้ว “ความหมายของแกคือ ตอนที่ส่งโทรเลข คนที่อยู่ลานหลังบ้านเอาเครื่องส่งวิทยุส่งข้ามกำแพงมา พอส่งโทรเลขเสร็จ พวกเขาก็เอาเครื่องส่งวิทยุส่งกลับไปที่ลานหลังบ้าน?”