บทที่ 472 มอบความดีความชอบ

“หัวหน้าสถานีพวกเขาไม่ได้ค้นแบบนี้เหรอ?” ฉีต้าเป่าตอบกลับไปประโยคหนึ่ง ก็ยังคงเคาะกำแพงอยู่

หลิวเกินไหลทนสมองทึบของเจ้าหมอนี่ไม่ไหวอยู่บ้าง อ้าปากก็ด่า

“ทางฝั่งหัวหน้าสถานีมีตั้งสิบกว่าคน แต่แกมีอยู่แค่คนเดียว สิบกว่าคนช่วยกันค้นบ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง จะไม่ค้นทั่วทุกซอกทุกมุมได้ยังไง? อะไรกัน แกคิดว่าตัวเองเป็นลาของกองการผลิตหรือไง ถึงอยากทำงานแทนสิบกว่าคนได้คนเดียว?”

“ไสหัวไปเลย! รู้ว่าฉันเป็นคนเดียว ยังไม่รีบมาช่วยอีกเหรอ?” ฉีต้าเป่าปากก็ด่ากลับ แต่กลับไม่ได้เคาะกำแพงอีก หันศีรษะมองไปรอบๆ

หลิวเกินไหลพูดแบบนี้ เขาก็รู้ตัวว่าวิธีของตัวเองโง่ไปหน่อย แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน