บทที่ 481 ห้องส่วนตัว

ตอนที่หลิวเกินไหลและพรรคพวกมาถึงภัตตาคารของรัฐ ก็เป็นเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว กิจการของภัตตาคารดีมากจริงๆ โต๊ะหลายตัวในโถงใหญ่มีคนนั่งเต็มทุกที่ มีลูกค้าอยู่สองโต๊ะที่เห็นได้ชัดว่าเมาได้ที่แล้ว เสียงพูดคุยดังราวกับกำลังทะเลาะกัน ได้ยินไปถึงประตูร้าน

ตอนที่เดินเข้ามา หลวี่เหลียงกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็วแล้วขมวดคิ้ว “พวกเรามาช้าไป ไม่มีที่นั่งแล้ว ดูท่าทางอีกพักใหญ่ๆ ก็คงยังไม่มีโต๊ะว่าง”

พอหลวี่เหลียงพูดแบบนั้น พวกพ้องก็มองไปที่โต๊ะอาหารโดยไม่รู้ตัว และก็เป็นอย่างที่คิด บนโต๊ะทุกตัวมีเหล้าขาวที่ยังไม่ได้ดื่มวางอยู่ทั้งขวด หรือไม่ก็เหลืออยู่กว่าครึ่งขวด

ส่วนเรื่องกับข้าวน่ะเหรอ ไม่มีใครสนใจของพวกนั้นหรอก ในยุคสมัยนี้ จะดูว่าวงจะเลิกเมื่อไหร่ ดูจากกับข้าวไม่ได้เลย ต่อให้กินกับข้าวหมดเกลี้ยงแล้ว เหล้าก็ยังคงดื่มกันต่อไปอยู่ดี

“เจ้าหก หรือว่าเราจะเปลี่ยนร้านกันดี?” หลี่ฝูจื้อโอบไหล่กัวฉุนเป่า “ไปบ้านเจ้าหนูเหมือนเดิมดีกว่า”