บทที่ 515 เป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าตั้งใจกันแน่?

ท่านรองน่าเป็นคนพูดน้อย หลิวเกินไหลถามอะไร เขาก็ตอบอย่างนั้น หลิวเกินไหลไม่ถาม เขาก็ไม่พูด

ลูกหมูป่าตัวหนึ่งก็หนักแค่ยี่สิบกว่าชั่ง หักเครื่องในกับขาสี่ข้างออกไป ก็เหลือแค่สิบกว่าชั่ง พอเอาไปย่างอีก คาดว่าคงจะไม่ถึงสิบชั่งด้วยซ้ำ

สามคนผลัดกันกินคนละคำ ไม่รู้ตัวก็กินไปกว่าครึ่งแล้ว เกือบจะอิ่มกันทุกคน

ฉินจ้วงเรอออกมาหนึ่งที แล้วถามท่านรองน่า “ท่านไม่สงสัยเหรอว่าพวกเราสองคนใช้บ้านของท่านทำอะไร?”

“ไม่สงสัย” ท่านรองน่าส่ายหน้า