บทที่ 518 อยากจะพนันเหรอ? ไม่มีทาง!

เพิ่งจะถึงหน้าประตูบ้านลาน หลิวเกินไหลก็หัวเราะออกมา ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างถนนหน้าประตู พวกผู้ดีตกอับกลุ่มเมื่อวานยังคงเล่นหมากรุกกันอยู่ ท่านรองน่าก็อยู่ในนั้นด้วย เหมือนกับเมื่อวาน เขายังคงยืนดูอยู่ข้างๆ ที่แตกต่างจากเมื่อวานก็คือ ท่านรองน่าไม่ได้ยืนดูเฉยๆ ในมือถือขาหมูเล็กๆ อันหนึ่งอยู่ นานๆ ทีก็จะเอาเข้าปากดูดทีหนึ่ง คนที่ไม่รู้ ก็คงจะนึกว่าเขากำลังดูดไอติมแบบใหม่ๆ อะไรอยู่

พอมีของอร่อยก็ออกมาอวด ไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร พวกผู้ดีตกอับกลุ่มนี้ชินกับการที่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเข้าๆ ออกๆ แล้ว ไม่มีใครสนใจหลิวเกินไหล คนที่อยากรู้อยากเห็นก็แค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วก็ทำอะไรของตัวเองต่อไป คนที่เดาได้ว่าเป็นเขา ก็ไม่ได้มองเลยด้วยซ้ำ ท่านรองน่าก็ไม่ได้มองหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลจอดรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างที่หน้าประตูบ้านลาน ห่างจากคนกลุ่มนั้นสิบกว่าเมตร ดับเครื่อง แล้วก็ตะโกนขึ้นมาทันที “ท่านรองน่า ท่านกำลังกินอะไรอยู่ครับ?”

ท่านรองน่าหันหลังให้หลิวเกินไหลอยู่ ก็ไม่ได้ฟังออกว่าเป็นเสียงของเขา เขาตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ เสียงก็ไม่เบาเลย “ขาหมูตุ๋น”

“อย่างนั้นเหรอครับ? ขอผมชิมหน่อยได้ไหมครับ?” ท่านรองน่าถึงเพิ่งจะฟังออกว่าเสียงมันแปลกๆ เขาเผลอหันกลับมา ก็เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของหลิวเกินไหลพอดี เขาเผลอตัวสั่นขึ้นมาทันที