บทที่ 519 ตั้งชื่อบทนี่มันลำบากจริงๆ

หลิวเกินไหลกำลังนอนหลับสบาย ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเบื้องหน้าสว่างวาบ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของฉินจ้วง เจ้าหมอนี่หยิบหมวกที่เขาปิดหน้าไว้ออกไป

“เจ้าหนูอย่างแกนี่มันหาเรื่องเจ็บตัวใช่ไหม?” หลิวเกินไหลยันตัวขึ้นจากรถพ่วงข้างกระโดดลงมา แต่กลับยืนไม่มั่นคง เกือบจะล้มลง นอนขดตัวอยู่ในรถพ่วงข้างจนขาข้างหนึ่งชาไปหมด ไม่มีความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย พอเท้าแตะพื้นก็เหมือนโดนไฟฟ้าช็อต เขารีบยกขาขึ้นมาทันที

“มาสิ มาตีฉันสิ!” ฉินจ้วงมือหนึ่งหมวกหมวกของหลิวเกินไหลเล่น มือหนึ่งก็กวักมือเรียกเขา ยิ้มอย่างเหิมเกริม แบบนี้จะทนได้อย่างไร? หลิวเกินไหลกระโดดขาเดียวพุ่งเข้าใส่เจ้าหมอนี่

ฉินจ้วงก็ไม่หนี เขาจับมือข้างหนึ่งของหลิวเกินไหล พาดขึ้นบนไหล่ บิดเอวสะโพก อยากจะทุ่มข้ามไหล่ให้เขา น่าเสียดายที่ท่าทางของเจ้าหมอนี่ไม่ค่อยจะมาตรฐานเท่าไหร่ แรงก็ใช้ไม่ถูก ดึงอยู่สองทีก็ยังดึงไม่ขยับ

หลิวเกินไหลไม่ให้โอกาสเขาเป็นครั้งที่สาม กระโดดไปสองสามที ขาข้างที่ชานั้นก็พอจะมีความรู้สึกกลับมาบ้างแล้ว หลิวเกินไหลถือโอกาสเหยียบไปที่ข้อพับขาของเขา เจ้าหมอนี่ก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที ทำหมวกของหลิวเกินไหลหลุดออกจากมือ