บทที่ 525 ไปยืนข้างๆ เขาสิ

“ฉันเป็นขอทานจะไปหาอะไรได้อีก? ก็ต้องหาของกินสิ ฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว” ขอทานเฒ่าแสร้งทำเป็นน่าสงสาร

“แล้วแกหาของกินเจอรึเปล่า?” หลิวเกินไหลทำหน้าไม่สะทกสะท้าน

“ไม่เจอ ในตู้กับข้าวบ้านเขาไม่มีอะไรเลย” ขอทานเฒ่าส่ายหน้า

“แกโกหก!” หลิวเกินไหลหลอกล่อเขาหนึ่งประโยค “ตอนเช้าที่ฉันมา ฉันเห็นด้วยตาตัวเองว่าเจ้าของบ้านผู้หญิงคนนี้เอาหมั่นโถวสองก้อนใส่เข้าไปในตู้กับข้าว”

“เป็นไปไม่ได้! ที่ไหนจะมีหมั่นโถวอะไร? ฉันไม่เห็นเลย” ขอทานเฒ่าโบกมือรัวๆ