บทที่ 53: กล้ามายุ่งกับพี่รองฉันเหรอ? ถามตัวเองก่อนไหมว่าทนมือทนตีนรึเปล่า

หลิวเกินไหลเพิ่งจะออกจากประตูหน้าลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงหลิวหมิ่นกำลังด่าคนอยู่ไกลๆ เห็นร่างสองร่างกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่

เขากำลังจะเข้าไปดูว่าเป็นเรื่องอะไร พอได้ยินชัดๆ ว่าหลิวหมิ่นด่าว่าอะไร เขาก็ถอยกลับมาแอบอยู่หลังกองฟาง

“โก่ววั่งไฉ นายคนนี้นี่ทำไมหน้าไม่อายขนาดนี้ ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องให้นายช่วยหาบน้ำ นายก็ยังจะมาหาบให้ ดูสิ น้ำหกไปครึ่งหนึ่งแล้ว ฉันยังต้องไปหาบอีกรอบ”

“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวฉันช่วยเธอหาบอีก เธอจะหาบน้ำร้อยรอบ ฉันก็จะช่วยเธอ”

เชี่ย!

หลิวเกินไหลฟังแล้วก็เข้าใจทันทีว่าเป็นเรื่องอะไร

ไอ้หมอที่ชื่อโก่ววั่งไฉนี่คิดจะจีบพี่รอง

ชื่อวั่งไฉก็ช่างเถอะ ดันมาแซ่โก่วอีก... แค่ฟังชื่อหมาๆ นี่ เขาก็ไม่ยอมให้พี่รองแต่งงานกับมันแล้ว

“นายปล่อยเลยนะ ฉันไม่ต้องให้นายหาบ โก่ววั่งไฉ ต่อไปนี้นายขืนมายุ่งกับฉันอีก ฉันจะให้พ่อฉันซ้อมนาย”

“พ่อเธอไม่กล้าซ้อมฉันหรอกน่า! หลิวหมิ่น ฉันชอบเธอนะ ถ้าเธอตกลงคบกับฉัน ก็พยักหน้า พรุ่งนี้ฉันจะให้พ่อฉันเอาธัญพืชไปสู่ขอที่บ้านเธอ”

“โก่ววั่งไฉ นายนี่มันหน้าไม่อาย ใครใช้ให้นายมาชอบฉันกัน”

“เธออย่าเพิ่งโมโหสิ ฟังฉันพูดก่อน พอเราสองคนแต่งงานกันแล้ว พ่อฉันก็จะย้ายบ้านเธอไปอยู่กองผลิตที่สามได้ พ่อฉันจะจัดงานสบายๆ ให้คนในบ้านเธอทุกคนเลย แต้มแรงงานก็ได้เท่ากับแรงงานเต็มอัตรา ทำงานน้อย ได้แต้มเยอะ ปันส่วนอาหารของทั้งบ้านเธอก็จะพอกินกันหมด”

“พ่อแกเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ อยากจะทำอะไรก็ทำได้”

“พ่อฉันเป็นถึงหัวหน้ากองผลิตที่สามนะ จะจัดงานให้สักตำแหน่งก็แค่คำพูดคำเดียวเท่านั้นแหละ จริงสิ ยังมีน้องชายเธออีก เขาไม่ได้อยากจะได้แต้มแรงงานของแรงงานฉกรรจ์เหรอ พอเราสองคนแต่งงานกันแล้ว เขาก็เป็นน้องเขยฉัน ฉันจะไม่ดูแลเขาได้ยังไง ถึงตอนนั้น ฉันจะให้เขาทำงานที่ใช้แรงทั่วไป แต่ได้แต้มแรงงานของแรงงานฉกรรจ์ แบบนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะทำงานหนักจนป่วยอีกแล้ว”

หลิวหมิ่นนิ่งเงียบไป

ประโยคสุดท้ายของโก่ววั่งไฉพูดถูกใจเธอเข้าอย่างจัง

แรงงานเต็มอัตราวันหนึ่งได้ 10 แต้มแรงงาน โดยทั่วไปจะมีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่หาได้ ผู้หญิงอย่างเธอกับหลี่หลันเซียง วันหนึ่งหาได้แค่ 8 แต้มเท่านั้น ส่วนแรงงานฉกรรจ์วันหนึ่งหาได้ถึง 12 แต้ม แต่ต้องทำงานที่ใช้แรงงานหนักอย่างขุดดิน เข็นรถ

ที่หลิวเกินไหลทำงานหนักจนป่วย ก็เพราะอยากจะได้ 12 แต้มแรงงานนั่นแหละ หากทั้งครอบครัวย้ายไปอยู่กองผลิตที่สาม พ่อของโก่ววั่งไฉ โก่วโหย่วฝู สามารถจัดงานสบายๆ ให้หลิวเกินไหล แถมยังให้วันละ 12 แต้มได้จริงๆ การที่เธอจะแต่งงานกับโก่ววั่งไฉคนนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

“หลิวหมิ่น เธอตกลงแล้ว! ดีเหลือเกิน พรุ่งนี้ฉันจะให้พ่อฉันไปสู่ขอที่บ้านเธอเลย”

เมื่อเห็นหลิวหมิ่นนิ่งเงียบไป โก่ววั่งไฉก็นึกว่าเธอตกลงแล้ว ตื่นเต้นจนแทบจะทำคานหาบบนบ่าตก

“แกกล้ามาบ้านฉันนะ ฉันจะหักขาแก”

หลิวเกินไหลเดินออกมาจากหลังกองฟางที่ซ่อนตัวอยู่

“อ้าว เกินไหล แกมาแล้วเหรอ พอดีเลย มีเรื่องจะบอกแก พี่สาวแกตกลงจะแต่งงานกับฉันแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปสู่ขอที่บ้านแก ถึงตอนนั้น แกก็เป็นน้องเขยฉันแล้วนะ ต้องดีกับพี่เขยอย่างฉันหน่อยล่ะ” โก่ววั่งไฉยิ้มอย่างอวดดี

“พี่รอง พี่ตกลงกับเขางั้นเหรอ” หลิวเกินไหลมองหลิวหมิ่น

“ฉันเปล่านะ” หลิวหมิ่นรีบส่ายหน้า “เขานั่นแหละที่มายุ่งกับฉันอยู่เรื่อย ตั้งหลายวันแล้ว เหมือนปลิงเลย น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว”

การปรากฏตัวของหลิวเกินไหลทำให้หลิวหมิ่นได้สติขึ้นมาบ้าง

น้องชายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่ต้องไปหา 12 แต้มแรงงานนั่น ก็สามารถหาธัญพืชมาได้

“ได้ยินรึยัง” หลิวเกินไหลเหลือบมองโก่ววั่งไฉ “รีบไสหัวไปซะ ขืนกล้ามายุ่งกับพี่สาวฉันอีก เจอกี่ครั้งฉันก็จะซ้อมแกทุกครั้ง”

“หลิวเกินไหล แกพูดจายังไง ฉันก็ทำไปเพื่อบ้านแกทั้งนั้นนะ แกทำไมไม่รู้จักบุญคุณคน”

โก่ววั่งไฉทำหน้าบึ้งตึงวางคานหาบลง ยังคิดจะสั่งสอนหลิวเกินไหลสักยก

เขาเพิ่งจะเดินมาได้สองก้าว ยังไม่ทันได้อ้าปาก หลิวเกินไหลก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วเตะผ่าหมากไปทีหนึ่ง

“อ๊า…”

เสียงร้องนี้เป็นหลิวหมิ่นที่ร้องออกมา

เธอเบิกตากว้าง มองหลิวเกินไหลอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลิวเกินไหลผอมแห้งตัวเล็ก เหมือนกับต้นถั่วงอก ส่วนโก่ววั่งไฉตัวสูงใหญ่ สูงกว่าหลิวเกินไหลตั้งหนึ่งช่วงศีรษะ แต่กลับถูกหลิวเกินไหลเตะทีเดียวล้ม... เกินไหลต่อยตีเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

สภาพที่โก่ววั่งไฉกุมเป้ากางเกงล้มลงไปสูดปากด้วยความเจ็บปวดนั้น เธอมองดูก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว

“ไอ้หนู คราวนี้แค่สั่งสอนนะ ขืนฉันรู้ว่าแกมายุ่งกับพี่สาวฉันอีก มันจะไม่จบแค่เตะทีเดียวแบบนี้แน่”

เจ้านี่คิดอะไรซ่อนไว้อยู่ หลิวเกินไหลมองออกทะลุปรุโปร่ง

ยังจะมาบอกว่าชอบหลิวหมิ่นอีก ตอนที่เจ้าของร่างเดิมป่วยหนักอยู่สามเดือนลุกจากเตียงไม่ไหว ทำไมเขาไม่มาชอบ พอหายป่วยแล้ว ล่าสัตว์ได้แล้ว สามารถหาธัญพืชมาให้ที่บ้านได้ หาเสื้อนวมมาให้ได้ เขากลับนึกอยากจะมาชอบหลิวหมิ่นขึ้นมา

เขาชอบหลิวหมิ่นเหรอ

เขาชอบเหยื่อที่เขาล่ามาได้ต่างหาก

ในหมู่บ้านมีคนตั้งมากมาย ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่กล้าเข้าป่าลึก ย่อมต้องมีคนยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเติมท้องให้อิ่มบ้าง แต่ที่สามารถนำหมูป่ากลับมาได้ มีเพียงเขาคนเดียว

หนึ่งสองปีนี้ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีใครล่าหมูป่าได้ แต่หมูป่าที่ล่าได้ก็ตกเป็นของไอ้พวกสารเลวที่ตำบลไปหมด เพราะพวกเขาทุกคนล้วนใช้ปืน

ปืนเป็นของตำบล กระสุนก็เป็นของตำบล ใช้ปืนและกระสุนของตำบลล่าหมูป่าได้ หมูป่าก็ย่อมเป็นของตำบล

พอโดนตำบลเอาเปรียบไปหลายครั้ง ก็ไม่มีใครเข้าป่าล่าสัตว์อีกเลย

ตอนนี้คนในหมู่บ้านกำลังอดอยากกันอยู่ เขาหลิวเกินไหลสามารถล่าหมูป่ากลับมาได้ แถมยังไม่ต้องส่งมอบให้ตำบลอีก ในหมู่บ้านมีคนตาแดงไม่รู้เท่าไหร่ คนที่คิดจะใช้วิธีต่างๆ มาเอาเปรียบก็ต้องมีอยู่มาก คนที่คิดจะมาหมายปองหลิวหมิ่น ก็ต้องไม่ใช่แค่โก่ววั่งไฉคนเดียวแน่ เขาจึงอยากจะเชือดไก่ให้ลิงดู เพื่อข่มขวัญไว้บ้าง

กล้าคิดไม่ดีกับพี่รองฉันเหรอ

ก็ลองดูตัวเองก่อนไหมว่าทนมือทนตีนรึเปล่า

“เกินไหล เขาไม่เป็นไรใช่ไหม” หลิวหมิ่นจับแขนหลิวเกินไหลอย่างประหม่า

“ไม่ตายหรอกน่า” หลิวเกินไหลยิ้ม “พี่รอง ต่อไปถ้ามีใครมายุ่งกับพี่อีก พี่ก็บอกผมนะ ผมจะซ้อมมันให้ตายเลย”

ที่เตะโก่ววั่งไฉไปทีหนึ่งแรงแค่ไหน หลิวเกินไหลรู้ดีอยู่แก่ใจ อย่างมากก็แค่ทำให้เขาเจ็บอยู่พักหนึ่งก็ไม่เป็นอะไรแล้ว

ร่างกายนี้ยังผอมแห้งเกินไป เขาอยากจะเตะไข่ของโก่ววั่งไฉให้แตก ก็ยังไม่มีแรงขนาดนั้น

ถ้าเปลี่ยนเป็นชาติที่แล้วล่ะก็… เหอะๆ

“แกจะไปไหน”

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลจะไป หลิวหมิ่นก็รีบถาม

หลิวเกินไหลชูถุงใบเล็กในมือขึ้น “ผมจะไปบ้านคุณปู่คุณย่าครับ”

“ไอ้เด็กกะเปี๊ยกนี่ ตีคนเสร็จแล้วก็ไม่สนใจเลย”

หลิวหมิ่นพึมพำคำหนึ่ง มองโก่ววั่งไฉที่ลุกขึ้นนั่งแล้วแวบหนึ่ง หัวใจที่แขวนอยู่ก็พลันวางลง หาบคานหาบขึ้นแล้วกลับบ้านไป

มีน้องชายเป็นที่พึ่ง มันดีจริงๆ

…

บ้านของคุณปู่คุณย่าอยู่ห่างจากบ้านของเขามีบ้านคั่นอยู่ห้าแถว รวมๆ แล้วก็ไม่ไกลเท่าไหร่ ไม่ถึงห้านาที หลิวเกินไหลก็มาถึงบ้านคุณปู่คุณย่าแล้ว

เหมือนกับบ้านของเขา บ้านของคุณปู่คุณย่าก็เป็นบ้านเก่าๆ ลานเก่าๆ ในลานบ้านนอกจากฟืน ราวตากผ้า และส้วมแล้วก็ไม่มีอะไรอีก

ฟืนทั้งหมดเป็นของที่หลิวซวนจู้ตัดตอนที่พักงาน ไม่เหมือนกับที่เกินสี่กับเกินว่างพวกเขาเก็บเล็กเก็บน้อย หลิวซวนจู้ตัดทีเดียวก็ทั้งวัน ฟืนที่กองอยู่ในลานบ้านเพียงพอให้คุณปู่คุณย่าใช้ได้อีกหลายเดือน

ตอนที่หลิวเกินไหลเข้าประตูมา คุณย่ากำลังนั่งอยู่ข้างเตาไฟเติมฟืนเข้าห้องน้ำอยู่ พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในลานบ้าน ก็หันมามอง รอยย่นบนใบหน้าก็ยิ้มเข้าหากัน

“หลานรักของย่ามาแล้ว มาให้ย่าดูหน่อยสิว่าอ้วนขึ้นรึเปล่า”

“คุณย่าครับ ท่านนั่งอยู่เถอะครับ”

เมื่อเห็นคุณย่าจะลุกขึ้น หลิวเกินไหลก็รีบเดินเข้าไปสองสามก้าว ประคองคุณย่าให้นั่งลง

“ใครมาน่ะ เกินไหลเหรอ”

เสียงของคุณปู่ดังมาจากห้องด้านใน ฟังดูมีพลังวังชา