บทที่ 54: ผู้เฒ่าหลิว

ประตูห้องด้านในเปิดออก คุณปู่คลุมเสื้อผ้า สวมรองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่าเดินออกมา

อย่าเห็นว่าตาเฒ่าคนนี้อายุใกล้จะหกสิบแล้ว แต่เอวไม่ค้อมหลังไม่ค่อม เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต นอกจากจะผอมไปหน่อยแล้ว ร่างกายก็ไม่มีปัญหาอื่นใด

“คุณปู่ครับ ท่านไม่ต้องออกมาหรอกครับ เดี๋ยวจะเจ็บเอวเอา” หลิวเกินไหลให้ความเคารพคุณปู่ที่รักใคร่เอ็นดูเขามาตั้งแต่เล็กคนนี้เป็นอย่างมาก

“ฉันจะดูหน่อยสิว่าไอ้หนูอย่างแกไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้ไปจับหมูป่าได้”

ผู้เฒ่าหลิวจับแขนของหลิวเกินไหลแล้วบีบดู หลิวเกินไหลก็ให้ความร่วมมือด้วยการเบ่งกล้ามแขนขึ้นมา

“ไม่เลวๆ” ผู้เฒ่าหลิวยิ้มจนหน้ายับย่น “มีแววเหมือนฉันตอนหนุ่มๆ เลย”

“อย่ามาชมตัวเองหน่อยเลยน่า ตอนหนุ่มๆ คุณเคยจับหมูป่าได้ตั้งแต่เมื่อไหร่” คุณย่าพูดขัดคออย่างไม่ไว้หน้า

“ฉันไม่เคยจับหมูป่าก็จริง แต่ฉันเคยฆ่าไอ้เตี้ยญี่ปุ่นตายนะ แล้วไอ้เตี้ยญี่ปุ่นจะสู้หมูป่าไม่ได้เชียวเหรอ” ผู้เฒ่าหลิวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็แค่เรื่องไร้สาระแค่นั้น คุณก็พร่ำบ่นมาทั้งชีวิตแล้ว ไม่กลัวหลานรักจะหัวเราะเยาะเอารึไง” คุณย่าหัวเราะพลางด่า

“แกนี่ก็ไม่เข้าใจแล้ว ถ้าฉันไม่เคยฆ่าไอ้เตี้ยญี่ปุ่นตาย คนเขาจะเอาลูกดีๆ ขนาดนี้มาฝากฝังไว้กับฉันเหรอ”

คำพูดของผู้เฒ่าหลิวนี้มีเหตุผลอยู่จริงๆ

พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมเป็นคนในกองทัพ หากผู้เฒ่าหลิวไว้ใจไม่ได้ พวกเขาย่อมไม่มีทางที่จะฝากฝังลูกชายเพียงคนเดียวไว้กับเขาในตอนที่ถูกล้อมได้

“เอาเถอะ คุณก็ได้เปรียบไปสิ! ได้หลานรักดีๆ ขนาดนี้มา สุสานบรรพบุรุษของตระกูลหลิวพวกคุณคงจะมีควันสีเขียวลอยขึ้นมาแล้วล่ะ” คุณย่ายังคงไม่ไว้หน้าเหมือนเดิม

“เฮะๆ… หลานฉันไม่ใช่หลานแกรรึไง” ผู้เฒ่าหลิวหัวเราะแห้งๆ สองสามที แล้วจูงหลิวเกินไหลจะเข้าห้องด้านใน

“คุณปู่ครับ รอเดี๋ยวก่อน ของที่ผมเอามายังไม่ได้ให้คุณย่าเลย! คุณย่าครับ ผมอยากกินแป้งทอดฟักทองข้าวโพด” หลิวเกินไหลยื่นถุงให้คุณย่า

“ได้ๆๆ หลานรักของย่าอยากจะกิน ย่าก็จะทำให้” คุณย่ารับถุงมาแล้วเริ่มลงมือทำทันที

“เอ๊ะ เกินไหล นี่มันอะไรกัน”

คุณย่าหยิบกล่องข้าวสองใบออกมาจากถุง

“นี่เป็นเนื้อตุ๋นกับถั่วลิสงคั่วครับ ผมเอามาให้คุณปู่เป็นกับแกล้มเหล้า”

พูดจบ หลิวเกินไหลก็หยิบขวดเหล้าเหมาไถออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้คุณปู่ “คุณปู่ครับ ท่านลองชิมดูสิว่าเหล้านี่เป็นอย่างไร”

“เหมาไถ! เหล้าดีนี่นา ฉันก็เคยได้ยินอยู่หรอก แต่ไม่เคยดื่มเลย วันนี้ได้อาศัยบุญหลานรักจะได้ลิ้มรสของดีแล้ว” ผู้เฒ่าหลิวรับขวดเหล้าเหมาไถมา นั่งลงบนหัวเตียงคัง พลิกดูไปมา

หลิวเกินไหลรับกล่องข้าวสองใบมาจากมือคุณย่า แล้วยกโต๊ะกินข้าวเล็กๆ ของคุณปู่คุณย่ามาวางบนเตียงคัง เปิดกล่องข้าวออก วางไว้ตรงหน้าคุณปู่

“คุณปู่ครับ ท่านลองชิมเนื้อตุ๋นนี่ดูสิครับ นี่ผมขอให้พ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐช่วยทำให้ หอมมากเลยครับ”

“เจ้าเด็กคนนี้นะ พูดแต่ความจริง เนื้อที่ไหนมันจะไม่หอมบ้างล่ะ” ผู้เฒ่าหลิวคีบเนื้อหัวหมูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กินไปพลางพยักหน้าไปพลาง “อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เนื้อตุ๋นนี่ไม่เลวจริงๆ รสชาติดีกว่าที่ฉันเคยกินเมื่อสิบกว่าปีก่อนเสียอีก”

“รสชาติเนื้อที่กินเมื่อสิบกว่าปีก่อนท่านยังจำได้อีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ปู่แกทั้งชีวิตก็เคยกินเนื้อตุ๋นแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว จะลืมได้อย่างไร” คุณย่าถือชามตะเกียบเข้ามา “เกินไหล แกเข้ามานั่งข้างในสิ เดี๋ยวมาดื่มเป็นเพื่อนปู่แกหน่อย”

“ครับๆ” หลิวเกินไหลรับคำ ถอดรองเท้าขึ้นไปบนเตียงคัง นั่งขัดสมาธิลงข้างๆ ผู้เฒ่าหลิว เปิดขวดเหล้า รินให้เขาชามหนึ่ง แล้วก็รินให้ตัวเองอีกครึ่งชาม

“เหล้านี่หอมจริงๆ แค่ดมก็รู้ว่าอร่อยแล้ว” ผู้เฒ่าหลิวสูดจมูกฟุดฟิด ไม่รอให้หลิวเกินไหลรินให้ เขาก็ยกชามเหล้าขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

“ไม่เลวๆ ดื่มเหล้าดีๆ ขนาดนี้ กินเนื้อตุ๋น แกล้มถั่วลิสงคั่ว ชีวิตเล็กๆ แบบนี้คือชีวิตของเซียนแท้ๆ”

“คุณปู่ครับ ถ้าท่านชอบเหล้านี้นะครับ เดี๋ยวผมจะซื้อมาให้ท่านอีกเยอะๆ” หลิวเกินไหลก็ยกชามขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง

เขาไม่ชอบดื่มเหล้า แยกแยะดีเลวไม่ออก รู้แค่ว่าเหล้านี้มีกลิ่นหอมพิเศษ ดื่มลงไปแล้วก็รู้สึกสบายดี

“แกเลิกคิดไปได้เลย! เหล้าดีๆ ขนาดนี้ ปู่แค่ลองชิมรสชาติก็พอแล้ว ถ้าแกอยากจะกตัญญูฉันจริงๆ ล่ะก็ คราวหน้าก็เอาเหล้าขาวธรรมดามาให้ปู่ก็พอแล้ว เหล้าของปู่เหลือน้อยแล้ว... ได้ยินมาว่าเหล้าเอ้อร์กัวโถวของเมืองสี่จิ่วแรงดีนัก คราวหน้าแกไปก็เอามาให้ฉันลองหน่อยแล้วกัน”

เมื่อรู้ว่าเหล้านี้เป็นของที่หลานรักจับหมูป่ามาแลกได้ ผู้เฒ่าหลิวที่ไหนเลยจะยอมให้หลานรักต้องไปเสี่ยงอันตรายเพื่อเหล้าดีๆ แค่คำเดียว

“คราวหน้าผมจะเอามาให้ครับ”

เมื่อรู้ว่าผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไร หลิวเกินไหลก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ในใจตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าคราวหน้าจะมาอีก จะเอามาทั้งเหมาไถและเอ้อร์กัวโถว ตาเฒ่ารักจะดื่มอะไรก็จะให้เขาดื่มอย่างนั้น

เขาเป็นถึงคนมีตัวช่วยขั้นเทพ ยังจะเลี้ยงเหล้าเหมาไถตาเฒ่าคนหนึ่งไม่ได้เชียวเหรอ

“หลานรัก แกกินโจ๊กรองท้องก่อนนะ ย่ากำลังทำแป้งทอดให้ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” คุณย่าก็นำโจ๊กมาชามหนึ่งกับจานผักดองอีกจานหนึ่ง

โจ๊กเป็นโจ๊กข้าวโพด ใส่เนื้อมันเทศแห้งไปไม่น้อย ในจานผักดองมีหัวไชเท้าดองจนขาวซีดอยู่ชิ้นหนึ่ง

“คุณย่าครับ ผมยังไม่ได้ถามท่านเลยว่า บ้านเรามีกระทะเหล็กได้อย่างไรครับ”

หลิวเกินไหลพอเข้าประตูมาก็เห็นว่าบนเตาไฟบ้านคุณปู่คุณย่าเป็นกระทะเหล็กใบใหญ่ ซึ่งในชนบทยุคนี้ถือเป็นของหายาก

“เรื่องนี้ต้องถามปู่แก” คุณย่าชี้ไปที่ผู้เฒ่าหลิวที่หยิบหัวไชเท้าดองขึ้นมา แล้วก็ไปยุ่งต่อ

“ไอ้เด็กเวรตะไลพวกนั้นคิดจะมายึดกระทะบ้านเรา เอาไปมีดทำครัวไป เอาไปหลอมเหล็กหมด ปู่แกนี่แหละที่ถือมีดทำครัวไปขวางไว้ที่หน้าประตู ใครกล้ายึดกระทะฉัน ฉันก็จะสู้กับมันให้ตายไปข้างหนึ่ง” ผู้เฒ่าหลิวกัดหัวไชเท้าดองคำหนึ่ง ดื่มเหล้าคำหนึ่ง พูดอย่างสบายๆ

“คุณปู่ครับ ความคิดล้าหลังนี่ใช้ไม่ได้นะครับ” หลิวเกินไหลพูดล้อเล่น

“ปู่แกนี่แหละที่ไม่โง่ ความคิดของพวกมันน่ะก้าวหน้าแล้ว แต่ผลลัพธ์ล่ะ กระทะกับมีดทำครัวที่บ้านก็ถูกหลอมเป็นก้อนเหล็กที่ขนาดโรงงานเหล็กยังไม่เอาเลย ทำกับข้าวก็ต้องใช้หม้อดินเผา หั่นผักก็ต้องใช้มีดผ่าฟืน จนถึงตอนนี้ ไม่มีใครไม่ PTT ฉัน” ผู้เฒ่าหลิวเอนหลังพิงกำแพง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสบายใจ

“ท่านเก่งที่สุดเลยครับ” หลิวเกินไหลชมผู้เฒ่าหลิว แล้วถามต่อว่า “มีทั้งเนื้อตุ๋น มีทั้งถั่วลิสงคั่ว ท่านดื่มเหล้าทำไมยังกินหัวไชเท้าดองอีกครับ”

“หัวไชเท้าดองนี่มันของล้ำค่านะ ตอนนั้นฉันพาคนทั้งบ้านหนีภัยแล้ง ข้าวยังไม่มีจะกินเลย ที่ไหนจะมีเงินไปซื้อเกลือ แต่คนไม่กินเกลือก็ไม่มีแรง อย่าว่าแต่จะถือของเลย เดินยังเดินไม่ไหวเลย ก็อาศัยหัวไชเท้าดองที่เอามาจากบ้านเก่านี่แหละ พวกเราทั้งครอบครัวถึงได้มีแรงมาถึงหมู่บ้านหลิ่งเฉียนแห่งนี้ได้”

ผู้เฒ่าหลิวหวนรำลึกถึงอดีต “คนเรานะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องไม่ลืมกำพืดของตัวเอง”

หลิวเกินไหลพยักหน้า แสดงว่าได้รับคำสอนแล้ว

ดื่มเหล้าไปอีกหลายคำ ผู้เฒ่าหลิวก็พลันลุกขึ้นลงจากเตียงคัง

“จริงสิ หลานรัก แกเข้าป่าล่าสัตว์บ่อยๆ ปู่มีของให้แกไว้ป้องกันตัว”

ผู้เฒ่าหลิวเข้าห้องข้างๆ ไป พอออกมาก็ถือกล่องไม้เล็กๆ เก่าๆ กล่องหนึ่งออกมา

พอเปิดดู ในกล่องไม้มีปืนพกกระบอกหนึ่งกับดาบปลายปืนเล่มหนึ่งวางอยู่

ปืนพกเป็นปืนที่หลิวเกินไหลเคยเห็นบ่อยๆ ในละครในชาติที่แล้ว คือปืนเมาเซอร์ หรือที่เรียกว่าปืนซองหนัง โดยทั่วไปจะเป็นพวกขุนนางถือกัน เป็นชนิดที่กระสุนยิงไม่หมด เท่ระเบิดไปเลย

ดาบปลายปืนก็เป็นดาบปลายปืนธรรมดาๆ ปลายแหลมมีร่องเลือด ปลายด้ามมีด้ามจับ เป็นมันวาว เห็นได้ชัดว่าได้รับการบำรุงรักษาอยู่เสมอ

“นี่เป็นของที่ปู่แกใช้ตอนที่เป็นทหารอาสาในหมู่บ้าน ตีไอ้เตี้ยญี่ปุ่นเมื่อตอนนั้น พอไอ้เตี้ยญี่ปุ่นโดนตีหนีไปแล้ว ฉันก็เก็บไว้ จนถึงตอนนี้ ต่อไปฉันก็ไม่ได้ใช้แล้ว ก็ให้แกก็แล้วกัน!” ผู้เฒ่าหลิววางกล่องไม้ไว้ข้างๆ หลิวเกินไหล แล้วขึ้นไปบนเตียงคัง ดื่มเหล้าต่อไป

หลิวเกินไหลหยิบปืนเมาเซอร์กับดาบปลายปืนขึ้นมาดู ดาบปลายปืนยังใช้ได้อยู่ แต่ปืนเมาเซอร์ก็ไม่แน่แล้ว ปืนเก่าขนาดนี้ หากเกิดขัดลำกล้องในยามคับขันขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

แต่ว่า ในเมื่อคุณปู่ให้เขามา เขาก็รับไว้ เก็บไว้เป็นที่ระลึกก็ดีเหมือนกัน