บทที่ 55: ผมก็แค่อยากจะดูว่าบุหรี่มวนที่สามของอาจารย์จะไปเหน็บไว้ที่ไหน

“คุณปู่ครับ ท่านเคยเป็นทหารอาสา แถมยังเคยรบกับพวกญี่ปุ่นอีก แล้วทำไมไม่ให้พ่อผมไปเป็นทหารด้วยล่ะครับ ถ้าพ่อผมได้ตามกองทัพไป ตอนนี้ไม่แน่ว่าอาจจะได้เป็นขุนนางใหญ่ไปแล้ว”

ช่วงปีสงครามต่อต้านญี่ปุ่น หลิวซวนจู้อายุก็สิบกว่ายี่สิบปีแล้ว ขนาดคุณปู่ยังเป็นทหารอาสา คงจะไม่ปล่อยให้ลูกชายอยู่บ้านเป็นชาวบ้านธรรมดาหรอกใช่ไหม

“เขาก็อยากจะไปอยู่หรอก” ผู้เฒ่าหลิวแค่นเสียง “แต่เขายังไม่มีลูกชายสักคนเลย มีแต่ลูกสาวสองคน อยากจะตามกองทัพไป ก็ต้องทิ้งรากเหง้าไว้ให้ตระกูลหลิวก่อนแล้วค่อยว่ากัน ฉันจะปล่อยให้รากเหง้าของตระกูลหลิวมาขาดตอนที่ฉันไม่ได้”

“แล้วท่านไม่กลัวว่าพ่อผมจะโทษท่านเหรอครับ”

“มันกล้าเหรอ! ฉันจะซ้อมมันให้ตาย!” ผู้เฒ่าหลิวถลึงตา แล้วกินเนื้อตุ๋นแกล้มเหล้าอีกคำ “แกคิดว่าคนที่ตามกองทัพไปจะได้เป็นขุนนางกันทุกคนรึไง คนที่บ้านเกิดเราออกไปเป็นทหารมีตั้งเท่าไหร่ แล้วที่รอดชีวิตกลับมาได้มีกี่คน

ชีวิตพ่อแกอาจจะลำบากไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่ มีแกแล้ว ก็ยังมีเกินสี่, เกินว่าง และไฉ่เสียอีก ตระกูลหลิวคนเยอะขึ้นแล้ว วันดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้า!”

“ก็จริงอย่างที่ท่านว่าครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า แล้วถามต่อ “คุณปู่ครับ ผมอยากจะถามท่านมาตลอดเลยว่า ชื่อของหลานๆ ของท่านนี่ตั้งกันมาอย่างไรครับ”

วันดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้างั้นเหรอ

โฆษณาชวนเชื่อในยุคนี้มันสุดยอดจริงๆ ขนาดตาเฒ่าหัวแข็งอย่างคุณปู่ยังรู้จักขายฝันแล้ว...

“เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว” พอพูดถึงเรื่องนี้ ผู้เฒ่าหลิวก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขานับนิ้วไปพลางพูดไปพลาง “แกเป็นคนโต แกมา รากเหง้าของตระกูลหลิวก็มา ส่วนเกินสี่นั่นเป็นความสุขที่คาดไม่ถึง ฉันกับย่าแกไม่นึกเลยว่า ผ่านไปตั้งหลายปี แม่แกจะยังคลอดหลานชายให้ตระกูลหลิวได้อีก ก็เลยตั้งชื่อเขาว่าเกินสี่ ส่วนเกินว่างยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ฉันมีหลานชายสามคนแล้ว ตระกูลหลิวยังจะไม่ถือว่าคนเยอะอีกเหรอ งั้นก็ตั้งชื่อเขาว่าเกินว่างไปเลยแล้วกัน”

“แล้วไฉ่เสียล่ะครับ” หลิวเกินไหลถามอีก

“ชื่อไฉ่เสียนี่ฉันไปขอให้คุณครูสอนหนังสือที่ตำบลตั้งให้ เขาบอกว่าไฉ่เสียมีความหมายว่าสวยงามและความหวัง ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกนะ คุณครูบอกว่าดี ก็เลยให้ชื่อนี้ไป”

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

หลิวเกินไหลรู้สึกมาตลอดว่าชื่อไฉ่เสียไม่ค่อยจะเข้ากับพวกเขาสักเท่าไหร่ ไม่นึกว่าจะมีที่มาที่ไปแบบนี้

สองปู่หลานคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ แป้งทอดของคุณย่าก็ทำเสร็จแล้ว

แป้งทอดที่ทำจากแป้งข้าวโพดผสมกับฟักทอง ทั้งหอม ทั้งนุ่ม ทั้งหวาน หลิวเกินไหลกินไปหลายชิ้น

คุณปู่คุณย่าไม่ได้กินเยอะ หลิวเกินไหลรู้ว่าพวกเขาเสียดาย ก็เลยไม่ได้คะยั้นคะยอ

กินข้าวเสร็จ คุณย่าก็นำยันต์คุ้มครองออกมา “หลานรัก นี่เป็นยันต์คุ้มครองที่ย่าไปขอมาจากวัด แกพกติดตัวไว้นะ จะได้ไม่เจ็บไม่ป่วย แคล้วคลาดปลอดภัย”

“ถ้าอย่างนั้นผมต้องพกไว้อย่างดีเลยครับ” หลิวเกินไหลเก็บไว้แนบตัว

เรื่องงมงายเหรอ

คนอื่นอาจจะพูดแบบนั้นได้ แต่เขาที่เป็นคนข้ามมิติมาที่ไหนจะมีสิทธิ์พูดแบบนี้

“อ้อ จริงสิ”

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลเลิกเสื้อขึ้น ผู้เฒ่าหลิวก็พลันกล่าวขึ้น “ล็อกเก็ตอายุยืนนั่นแกใส่ไว้ให้ดีนะ ห้ามทำหายเด็ดขาด นั่นเป็นของที่พ่อแม่ที่แท้จริงของแกทิ้งไว้ให้ ในอนาคตถ้าพวกเขาตามหามาเจอ นั่นคือของดูต่างหน้าชิ้นเดียว”

“ครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า

ที่แท้ล็อกเก็ตอายุยืนก็เป็นของที่พ่อแม่ที่แท้จริงให้มานี่เอง ถ้างั้นการที่เขาข้ามมิติมาได้ จะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อแม่ที่แท้จริงหรือไม่

คุณปู่คุณย่าพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน น้ำมันในตะเกียงน้ำมันก๊าดก็เหลือน้อยแล้ว หลิวเกินไหลจึงไม่ได้อยู่นาน กินข้าวเสร็จไม่นานก็กลับบ้านแล้ว

ตอนที่จะกลับ เขาก็ขอกุญแจบ้านจากคุณปู่คุณย่ามาพวงหนึ่ง

พวกเขาสองคนเสียดายไม่กล้ากิน ก็เพราะธัญพืชไม่พอ งั้นก็ให้ธัญพืชพวกเขาเพิ่มอีกหน่อย

คุณปู่คุณย่าก็อายุปูนนี้แล้ว หากไม่ให้พวกเขาได้มีความสุขบ้าง เสียใจไปก็สายเกินแก้แล้ว

…

เมื่อกลับถึงบ้าน ทุกคนในครอบครัวก็เข้านอนกันหมดแล้ว หลิวเกินไหลไม่ปลุกพวกเขา เขาย่องขึ้นไปบนเตียงคังอย่างเบามือ ไม่นานก็หลับไปเช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนในครอบครัวก็แยกย้ายกันไปทำงาน หลิวเกินไหลก็ออกจากบ้านไปเช่นกัน เขาไปที่บ้านคุณปู่คุณย่า

เมื่อหยิบกุญแจออกมาไขเปิดประตู ก็หาโอ่งใหญ่ที่เก็บธัญพืชของคุณปู่คุณย่าเจอ แล้วก็ใส่แป้งสาลีลงไปหนึ่งถุง แป้งข้าวโพดหนึ่งถุง และข้าวสารอีกหนึ่งถุง

ธัญพืชสามอย่างแต่ละอย่างหนักยี่สิบกว่าจิน เพียงพอให้สองสามีภรรยาแก่ๆ กินได้อีกพักใหญ่

เมื่อล็อกประตูเรียบร้อยแล้ว หลิวเกินไหลก็ไปที่กองบัญชาการหมู่บ้านหนึ่งรอบ เพื่อขอจดหมายแนะนำตัวให้หลิวฟาง

ถึงแม้หลิวฟางจะแต่งงานไปอยู่เมืองสี่จิ่วแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ย้ายสำมะโนครัว ทะเบียนบ้านของเธอยังคงอยู่ที่หมู่บ้าน

หัวหน้ากองบัญชาการการผลิตหมู่บ้านหลิ่งเฉียนชื่อเจิ้งเหล่าตาน อายุสี่สิบกว่าปี มีพละกำลังอยู่บ้าง คนก็ฉลาดหลักแหลม เขายังมีชื่อที่พิเศษมากอีกชื่อหนึ่งคือ... ห้าสิบเก้า

ที่มาของชื่อนี้เรียบง่ายมาก ตอนที่เขาเกิด คุณปู่ของเขาอายุครบห้าสิบเก้าปีพอดี ไม่รู้ว่ามีเคล็ดอะไร ครอบครัวของเขาจึงตั้งชื่อให้เขาตามอายุของคุณปู่

หลิวฟางแต่งงานไปอยู่เมืองสี่จิ่วสองปีกว่าแล้ว คนในหมู่บ้านต่างก็เห็นเธอเป็นคนเมืองไปนานแล้ว เรื่องที่เธอสามารถหางานทำได้ เจิ้งเหล่าตานจึงไม่ได้แปลกใจอะไร ไม่ได้ซักถามมาก ก็ออกจดหมายแนะนำตัวให้

เมื่อโยนจดหมายแนะนำตัวเข้ามิติแล้ว หลิวเกินไหลก็ก้าวขึ้นคร่อมจักรยาน ขี่ไปยังเมืองสี่จิ่วอย่างไม่รีบร้อน

เมื่อถึงร้านอาหารของรัฐ คนในร้านสองสามคนเพิ่งจะมาทำงาน พอเห็นหลิวเกินไหล จางลี่ที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ก็บ่นขึ้นมา

“น้องเกินไหลเอ๊ย ในที่สุดแกก็มาเสียที รีบให้พี่รองของแกมาทำงานได้แล้วนะ สองวันนี้จะทำฉันเหนื่อยตายอยู่แล้ว”

สองวันนี้ร้านอาหารของรัฐทำหมูตุ๋นซีอิ๊วไปหลายหม้อใหญ่ คนทำคืออาจารย์หนิวกับลูกศิษย์คนเล็ก ส่วนคนขายมีแค่เธอคนเดียว ทั้งต้องขายเนื้อ ทั้งต้องเก็บเงิน ยังต้องทำความสะอาดอีก ทำเอาจางลี่ที่เคยสบายจนชินแล้วปรับตัวไม่ทันอยู่บ้าง เหนื่อยจนไม่มีแรงจะไปเดทกับเสี่ยวเจี่ยเลย

“นี่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ให้พี่เจี่ยมานวดขาให้สิ ไม่ต้องหาเหตุผลเลยด้วยซ้ำ” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ แกหาเรื่องเจ็บตัวรึไง” จางลี่หน้าแดงก่ำ สะบัดมือโยนผ้าขี้ริ้วใส่หลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลบิดตัวหลบไป ยังคงล้อเลียนต่อไป

“นี่ผมไม่กล้ารับหรอกนะ ถ้าพี่เจี่ยรู้เข้า มีหวังได้ซ้อมผมแน่”

จางลี่ยังไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องอะไร อาจารย์หนิวที่นั่งดื่มชาอยู่ข้างๆ ก็พลันหัวเราะเสียงดังขึ้นมา

“ฮ่าๆๆๆ… มีใครเขาใช้ผ้าขี้ริ้วแทนช่อดอกไม้เจ้าสาวด้วยเหรอ ก็มีแต่แกนี่แหละที่คิดได้”

จางลี่ถึงได้เข้าใจ เธอก้มลงเก็บผ้าขี้ริ้วขึ้นมาแล้วหัวเราะพลางด่าหลิวเกินไหล “ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแก อายุเท่าไหร่กันเชียวก็คิดจะหาเมียแล้ว แก่แดดจริงๆ เลยนะ”

หยอกล้อกันอีกพักหนึ่ง หลิวเกินไหลถึงได้ถามว่า “หัวหน้าเหอมาหรือยังครับ”

“หัวหน้าเหอไปหาผู้นำแล้ว ต้องตอนเที่ยงถึงจะมา” อาจารย์หนิวชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามตัวเอง “มานั่งนี่สิ มาดื่มชาสักถ้วย”

หลิวเกินไหลโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วนั่งลงตรงข้ามกับอาจารย์หนิว ดื่มชาหักที่อาจารย์หนิวรินให้ไปอึกหนึ่ง “หัวหน้าเหอไปหาผู้นำทำไมครับ”

“ก็ไปทำเรื่องของแกนั่นแหละ”

“ทำเรื่องของผมเหรอครับ” หลิวเกินไหลชะงักไป

เขาแค่ถามไปอย่างนั้นเอง ไม่นึกว่าจะเกี่ยวกับตัวเองด้วย

“ร้านอาหารจะเพิ่มคน แค่ให้หัวหน้าเหอพูดปากเปล่ามันไม่ได้หรอกนะ ยังต้องเชิญผู้นำมาดูด้วยตัวเองว่าร้านเรายุ่งแค่ไหน โควตาตำแหน่งงานของพี่รองแกถึงจะอนุมัติลงมาได้” อาจารย์หนิวใช้เหน็บบุหรี่จงหัวไว้ที่หู

หัวหน้าเหอนี่ถือเรื่องของเขาเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ด้วย

หลิวเกินไหลเหลือบมองบุหรี่ที่เหน็บอยู่ที่หูของอาจารย์หนิว แล้วก็หยิบออกมาอีกมวนหนึ่งยื่นส่งไปให้

อาจารย์หนิวชะงักไปทีหนึ่ง ชี้ไปที่หูของตัวเอง “มีแล้ว”

หลิวเกินไหลไม่ได้พูดอะไร ยื่นบุหรี่เข้าไปใกล้อีก

“ไอ้หนูอย่างแกนี่นะ” อาจารย์หนิวหัวเราะแล้วรับบุหรี่มา ถือโอกาสเหน็บไว้ที่หูอีกข้าง

เขาเพิ่งจะเอามือลง หลิวเกินไหลก็ยื่นมวนที่สามมาให้อีก

“ไอ้หนูอย่างแกคิดจะทำอะไรกันแน่ อวดว่าบุหรี่แกเยอะรึไง” อาจารย์หนิวหัวเราะพลางด่า “ไม่มีใครเขาผลาญของกันแบบนี้หรอกนะ นี่มันจงหัวนะ”

“ผมก็แค่อยากจะดูว่าบุหรี่มวนที่สามของอาจารย์จะไปเหน็บไว้ที่ไหน” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“พรืด!” จางลี่ที่อยู่ข้างๆ ถูกทำให้หัวเราะ “น้องเกินไหล แกอย่าเสียแรงเปล่าเลย ต่อให้แกให้เยอะแค่ไหน อาจารย์หนิวก็ไม่กล้าสูบหรอก เขาต้องเก็บไว้ตอนที่คนเยอะๆ ค่อยเอามาอวด!”

“ใครว่าฉันไม่สูบ” อาจารย์หนิวรับบุหรี่มาแล้วจุดขึ้นทันที “ไอ้หนูอย่างแกใจกว้างดี แกวางใจเถอะ พอพี่รองแกมาแล้ว ฉันจะช่วยดูแลเธอเอง”

หลิวเกินไหลชะงักไปเล็กน้อย

เขาแค่คิดจะหยอกล้ออาจารย์หนิวเล่นๆ ไม่นึกว่าจะมีผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด

อาจารย์หนิวคนนี้ก็เป็นคนตรงไปตรงมาเหมือนกันนะ