บทที่ 56: เธอชื่อพ่านพ่าน

หัวหน้าเหอไม่อยู่ หลิวเกินไหลจึงไม่ได้อยู่นาน เขาออกจากร้านอาหารของรัฐแล้วตรงไปยังบ้านของหลิวฟางทันที

เมื่อเข็นจักรยานเข้ามาในลานชั้นกลาง หลิวเกินไหลไม่เห็นหลิวฟาง แต่กลับเห็นแม่สามีของหลิวฟางแทน

แม่สามีของหลิวฟางนำม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งอยู่หน้าประตูบ้าน ดูเหมือนจะกำลังรอเขาอยู่ พอเห็นเขาก็ฉีกยิ้มกว้างเข้ามาหา

“นี่หลานชาย ในที่สุดแกก็มาเสียที ป้ารอแกอยู่ตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว เหนื่อยไหม ไปๆๆ เข้าไปนั่งในบ้าน ให้พี่ตัวตัวของแกรินชาให้”

หลานชายเหรอ

นับญาติกันทางไหนวะ

แล้วยังจะพี่ตัวตัวอีก

ชาที่เธอรินให้ฉันจะกล้าดื่มไหมล่ะ

หลิวเกินไหลแอบนินทาในใจ แต่ภายนอกยังคงสุขุม เขาจอดจักรยานเรียบร้อยแล้วก็เดินตามแม่สามีของหลิวฟางเข้าประตูไป

ในห้องครัว หลิวฟางอุ้มเจาทีนั่งนิ่งอยู่เฉยๆ เมื่อเห็นหลิวเกินไหลเข้าประตูมา เธอก็แค่เหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

“น้องชาย ดื่มชาก่อนสิ” น้องสาวสามี เฉียนตัวตัว ถือถ้วยชาใบหนึ่งเข้ามาหา เหมือนกับแม่ของเธอ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

หลิวเกินไหลไม่ได้สนใจเธอ เขาเดินตรงไปอยู่ตรงหน้าหลิวฟาง

“พี่ใหญ่ เก็บของเสร็จรึยัง พี่เขยล่ะ”

“พี่เขยแกไปทำงานแล้ว” แม่สามีของหลิวฟางรีบชิงตอบ

“หุบปาก ผมถามคุณเหรอ” หลิวเกินไหลตะคอกเสียงดัง ความโกรธในใจก็พุ่งพรวดขึ้นมา “พี่ใหญ่ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่”

แม่สามีของหลิวฟางตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ส่วนเฉียนตัวตัวยิ่งตกใจจนแทบจะถือถ้วยชาไว้ไม่ไหว

ฤทธิ์เดชตอนที่หลิวเกินไหลซ้อมเฉียนต้าจื้อยังคงอยู่ พวกเธอที่ไหนจะกล้าไปยั่วโมโหหลิวเกินไหล

“เกินไหล พี่...พี่อยากจะยกโควตาตำแหน่งงานนี้ให้ตัวตัว” หลิวฟางเอ่ยปากอย่างแผ่วเบา

“ทำไม”

ถึงแม้จะเดาได้อยู่แล้วว่าหลิวฟางจะพูดแบบนี้ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากของหลิวฟางจริงๆ หลิวเกินไหลก็ยังอดถอนหายใจหนักๆ ในใจไม่ได้

พี่ใหญ่คนนี้นี่มันเกินจะเยียวยาจริงๆ

“ถ้าพี่ไปทำงานแล้ว เจาทีจะทำยังไง เธอก็เพิ่งจะขวบกว่า ไม่มีคนดูแลได้ยังไง อีกอย่าง พี่ก็ยังต้องคลอดลูกชายให้พี่เขยแกอีก อุ้มท้องโตๆ จะไปทำงานได้อย่างไร ถ้าเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมา ถูกเขาไล่ออก โควตาตำแหน่งงานที่แกหามาได้ยากเย็นก็เสียเปล่าไม่ใช่เหรอ”

“ก็เพราะเรื่องนี้เหรอ” หลิวเกินไหลโกรธจนแทบจะหัวเราะออกมา

พี่ใหญ่คนนี้ทำไมหูเบาขนาดนี้นะ คนอื่นเป่าหูสองสามคำ เธอก็เชื่อแล้ว

“พี่กลัวว่าพอมีงานทำแล้ว งานก็หายไปอีก ชีวิตจะลำบากกว่าตอนนี้…” น้ำตาของหลิวฟางก็ไหลลงมาอีกครั้ง

“คุณแม่คนดี ไม่ร้องนะคะ เจาทียังไม่ร้องเลย เจาทีเป็นเด็กดีมาก” เสี่ยวเจาทียื่นมือเล็กๆ มาเช็ดน้ำตาให้หลิวฟาง

“พี่นี่ยังสู้เด็กไม่ได้เลย” หลิวเกินไหลถอนหายใจหนักๆ “พี่ก็ลองคิดดูสิว่า ในเมืองสี่จิ่วมีสหกรณ์กี่แห่ง แล้วมีพนักงานขายผู้หญิงกี่คน พวกเขาไม่ต้องคลอดลูก ไม่ต้องเลี้ยงลูกกันรึไง ถ้าทุกคนเป็นเหมือนพี่หมด สหกรณ์ก็คงไม่มีพนักงานขายผู้หญิงเลยสักคน

อีกอย่าง พี่จะยกตำแหน่งงานให้น้องสาวสามีพี่ แล้วน้องสาวสามีพี่ไม่ต้องแต่งงาน ไม่ต้องคลอดลูก ไม่ต้องเลี้ยงลูกรึไง เธอเป็นพนักงานขายได้ แล้วทำไมพี่จะเป็นไม่ได้”

“ลูกของเธอแม่สามีฉันก็จะช่วยเลี้ยงให้ แต่ลูกของฉันมีแต่ฉันที่เลี้ยงเองได้” เสียงของหลิวฟางยิ่งเบาลงเรื่อยๆ เธอกอดเสี่ยวเจาทีในอ้อมแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ขนาดลูกเขายังไม่เลี้ยงให้พี่เลย แล้วพี่ยังจะไปรับใช้เขาทำไม พี่นี่มันน่าสมเพชสิ้นดี!” หลิวเกินไหลแทบจะตะโกนออกมา

หลิวฟางสะท้านไปทั้งตัว ลืมแม้กระทั่งจะร้องไห้

“พี่เก็บของเสร็จรึยัง” หลิวเกินไหลข่มความโกรธ

“ของของฉันกับเจาทีเก็บเสร็จแล้ว ของพี่เขยแกยังไม่ได้เก็บ แม่สามีฉันห้ามไว้ไม่ให้เก็บ” หลิวฟางพูดพลางน้ำตานองหน้า

ฟู่…

หลิวเกินไหลถอนหายใจยาว

พี่ใหญ่คนนี้ยังไม่โง่จนเกินไป ยังรู้จักเก็บของของตัวเอง งั้นก็ยังพอมีทางช่วย

“เอาของของพี่ไปกับผม ผมจะพาไปบ้านใหม่ พี่เขยไม่อยากจะย้าย ก็ให้เขาอยู่กับแม่เขาไปก็แล้วกัน!”

หลิวเกินไหลอุ้มเสี่ยวเจาทีมาจากอ้อมแขนของหลิวฟาง

เสี่ยวเจาทียังอยากจะหาแม่ หลิวเกินไหลใช้ลูกอมนมเม็ดเดียวก็จัดการเธอได้แล้ว เธอนั่งนิ่งๆ อยู่ในอ้อมแขนของลุงใหญ่ ปล่อยให้เขาอุ้มแต่โดยดี

หลิวฟางเข้าห้องด้านในไป ไม่นานก็ออกมา ในมือถือห่อผ้าเล็กๆ สองห่อ รวมกันแล้วเกรงว่าจะไม่ถึงสิบจินด้วยซ้ำ

นี่คือสัมภาระทั้งหมดของเธอตลอดสองปีที่แต่งงานเข้าบ้านตระกูลเฉียน

“ไป”

หลิวเกินไหลไม่พูดจาอะไรอีก เขารับห่อผ้าเล็กๆ สองห่อมาจากมือหลิวฟาง แล้วส่งเจาทีให้เธอ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูไป

หลิวฟางเช็ดน้ำตา แล้วก้มหน้าเดินตามหลังเขาไป

“แม่คะ ทำยังไงดี พี่สะใภ้ไปจริงๆ แล้ว” เมื่อเห็นหลิวฟางเดินตามหลิวเกินไหลออกจากประตูไป น้องสาวสามีก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “หรือว่าเราไปแจ้งกองกำลังรักษาความสงบกันดีไหมคะ ก็บอกไปว่าพี่สะใภ้ถูกคนลักพาตัวไป”

“แจ้งกองกำลังรักษาความสงบแล้วจะมีประโยชน์อะไร ครั้งที่แล้วมันก็โดนจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่นานก็ถูกปล่อยตัวออกมาแล้วไม่ใช่รึไง”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ” น้องสาวสามียิ่งร้อนใจมากขึ้น

“แกตามพวกเขาไป ดูซิว่าพวกเขาไปไหนกัน เดี๋ยวฉันจะไปตามพ่อแกกับพี่ชายแกกลับมา ให้พวกเขาพาคนมาเยอะๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่า ไอ้บ้านนอกคอกนานั่นจะเหิมเกริมไปได้สักแค่ไหนกันเชียว” แม่สามีของหลิวฟางพูดอย่างเคียดแค้น

…

ที่แฮนด์รถแขวนห่อผ้าสองห่อ ที่เบาะหลังยังมีหลิวฟางที่อุ้มลูกนั่งอยู่ หลิวเกินไหลไม่กล้าขี่จักรยานเร็วเกินไป

ขี่ออกไปได้ไม่ไกล ตอนที่กำลังจะเลี้ยวโค้ง หลิวเกินไหลบังเอิญหันกลับไปมอง ทันใดนั้นก็พบน้องสาวสามีกำลังแอบย่องตามมาอยู่ข้างหลัง

นิสัยขี้แกล้งของหลิวเกินไหลกำเริบขึ้นมาทันที เขาออกแรงถีบบันไดสองสามที ความเร็วของจักรยานก็เพิ่มขึ้นทันที

ลานบ้านที่เขาซื้อไว้อยู่ห่างจากบ้านของหลิวฟางถึงสี่ห้าป้ายรถเมล์ เกือบจะสิบหลี่ได้ พอเขาขี่ไปถึง น้องสาวสามีที่ตามมาข้างหลังก็เหนื่อยจนแทบจะหมดแรง

“ไอ้คนบ้านนอกสารเลว ไอ้บ้านนอกคอกนา” ในใจของน้องสาวสามีแทบจะด่าหลิวเกินไหลจนตายไปแล้ว พอคิดอีกทีว่าตัวเองยังต้องเดินกลับไปอีก สองขาก็อ่อนแรงลง แทบจะนั่งลงบนพื้น

เธอกัดฟัน จ่ายเงินหนึ่งเหมาเรียกรถสามล้อคันหนึ่ง

ไอ้บ้านนอกคอกนาอย่างแกคอยดูนะ เดี๋ยวฉันจะจัดการแกยังไง

…

“พ่อหนุ่ม แกคือเจ้าของบ้านคนใหม่ของลานนี้สินะ”

หลิวเกินไหลพาหลิวฟางเพิ่งจะเดินเข้ามาในลานบ้าน หญิงชราที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็เดินออกมาจากเรือนปีกตะวันออก

“เจ้าของบ้านอะไรกันครับ ลานนี้เป็นของสำนักงานแขวงครับ ก็แค่ลงทะเบียนในชื่อผมเท่านั้นเอง” หลิวเกินไหลยิ้มตอบ

คำว่า “เจ้าของบ้าน” พูดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ตอนนี้อาจจะไม่มีอะไร แต่ถ้าเกิดลมเปลี่ยนทิศขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาก็ได้

“อ้อๆ” หญิงชราก็เป็นคนฉลาดเช่นกัน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ต่อ “แล้วค่าเช่าบ้านของเราจะคิดยังไงล่ะจ๊ะ”

นี่ต่างหากคือสิ่งที่เธอสนใจที่สุด

“ค่าเช่าอะไรกันครับ เมื่อก่อนคิดยังไง ต่อไปก็คิดอย่างนั้นแหละครับ ถ้าคุณป้าขัดสนเงินทอง จะค้างไว้หน่อยก็ไม่เป็นไรครับ”

หลิวเกินไหลยิ้มพลางชี้ไปที่หลิวฟาง “นี่คือพี่ใหญ่ของผมครับ ต่อไปเธอก็จะอยู่ที่นี่แล้ว ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่ ถ้าคุณป้าสะดวก ก็ช่วยผมดูแลเธอหน่อยนะครับ”

“ได้เลยๆ เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยเหลือดูแลกันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว” หญิงชรารวบแขนเสื้อขึ้น “พวกแกเพิ่งจะมา บ้านยังไม่ได้เก็บกวาดใช่ไหม เดี๋ยวป้าช่วยพวกแกเก็บกวาดเอง”

“ไม่เป็นไรครับ” หลิวเกินไหลห้ามหญิงชราไว้ “พวกเรายังต้องออกไปทำธุระอีกหน่อยครับ วางของแล้วก็จะไปแล้ว”

หลิวฟางไม่ใช่แค่ย้ายเข้ามาก็จบเรื่อง เธอยังเป็นทะเบียนบ้านชนบทอยู่ ต้องย้ายทะเบียนบ้านเข้ามา แล้วก็ยังต้องทำสมุดปันส่วนอาหารอีก มีสองอย่างนี้แล้ว เธอถึงจะถือว่าตั้งรกรากอยู่ที่นี่อย่างแท้จริง

“ถ้างั้นฉันรอพวกแกกลับมาแล้วค่อยช่วยเก็บกวาดก็แล้วกัน” หญิงชรายิ้มพลางหยอกล้อเสี่ยวเจาทีในอ้อมแขนของหลิวฟาง “เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ บอกคุณย่าสิว่าหนูชื่ออะไรจ๊ะ”

ไม่รอให้เสี่ยวเจาทีตอบ หลิวเกินไหลก็เอ่ยปากขึ้นก่อน “เธอชื่อพ่านพ่านครับ พ่านที่มาจากคำว่า พ่านว่าง ที่แปลว่าความหวังถึงวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า”

หลิวฟางชะงักไป จากนั้นขอบตาก็แดงก่ำ