บทที่ 57: หลิวฟางเริ่มทำงาน

เมื่อเปิดประตูเรือนประธานทั้งสามห้องออก หลิวเกินไหลก็วางห่อผ้าทั้งสองห่อลงบนเตียงคังในห้องด้านใน แล้วกำลังจะพาหลิวฟางจากไป

แต่หลิวฟางกลับไม่ขยับ เธออุ้มเสี่ยวเจาทีในอ้อมแขน—ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าพ่านพ่านแล้ว—อุ้มเสี่ยวพ่านพ่านตัวน้อยในอ้อมแขนพลางกวาดตามองไปรอบๆ

เพียงแค่แวบเดียว เธอก็ตกหลุมรักบ้านใหม่หลังนี้เข้าแล้ว

หันหน้าไปทางทิศใต้ หลังพิงทิศเหนือ โอ่อ่าสง่างามไม่ต้องพูดถึง แถมยังกว้างขวางสว่างไสวเป็นพิเศษ ดีกว่าที่ที่เธอเคยอยู่ก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า

ชายชราเจ้าของบ้านก็เป็นคนพิถีพิถันเช่นกัน ก่อนจะไปเขาก็เก็บกวาดห้องจนสะอาดเอี่ยม แทบจะไม่ต้องทำความสะอาดอะไรก็เข้าอยู่ได้เลย

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ ยังมีเรื่องอีกตั้งเยอะแยะที่ยังไม่ได้ทำ! ต่อไปนี้ที่นี่ก็คือบ้านของพี่แล้ว รอให้ย้ายเข้ามาอยู่แล้ว พี่อยากจะดูยังไงก็ได้ทั้งนั้นแหละ” หลิวเกินไหลเร่งหลิวฟาง

“จ้ะ จ้ะ” หลิวฟางรับคำ ตอนที่ออกจากประตูไปก็ยังคงหันกลับมามอง สายตาไม่ละไปจากห้องเลยแม้แต่น้อย

สหกรณ์ของรัฐอยู่ใกล้กับลานบ้านแห่งนี้มาก เดินไปก็ไม่ถึงสิบนาที ขี่จักรยานไปชั่วพริบตาก็ถึงแล้ว

“น้องเกินไหลมาแล้ว”

หลิวเกินไหลพาหลิวฟางเพิ่งจะเดินเข้าสหกรณ์มา ป้าจูก็ยิ้มทักทาย

เธอมองหลิวฟางที่อุ้มลูกอยู่แวบหนึ่ง แล้วก็หันไปมองหลิวเกินไหล สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามแทบจะล้นทะลักออกมา

“ป้าจูครับ นี่คือพี่ใหญ่ของผม หลิวฟาง ต่อไปนี้เธอก็จะทำงานอยู่ที่นี่แล้วครับ พี่ใหญ่ครับ นี่คือป้าจู เป็นคนดีมากเลยครับ”

หลิวเกินไหลยิ้มแนะนำคนทั้งสอง แล้วหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวกำมือหนึ่งวางไว้บนเคาน์เตอร์ “ป้าจูครับ พี่ใหญ่ของผมเพิ่งจะมา ยังไม่รู้อะไรเลย ท่านต้องคอยดูแลเธอให้มากๆ นะครับ”

“เจ้าเด็กคนนี้นี่เอาของมาให้มั่วซั่วอีกแล้ว” ป้าจูทำหน้าขรึม “เธอก็เป็นทั้งพี่ใหญ่ของแก แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมงานของฉัน แกไม่ต้องพูด ฉันจะไม่ดูแลได้ยังไง”

พูดจบ ป้าจูก็หยิบลูกอมนมขึ้นมาเม็ดหนึ่ง เดินออกจากเคาน์เตอร์มา แกะห่อออก แล้วยิ้มยื่นส่งไปตรงหน้าเจ้าตัวเล็ก

“เด็กน้อยน่ารักจริงๆ มามะมากินลูกอม บอกป้าย่าสิว่าหนูชื่ออะไรจ๊ะ”

เจ้าตัวเล็กมองดูลูกอม แล้วก็มองดูหลิวฟาง ไม่ได้ตอบ และก็ไม่ได้ยื่นมือไปคว้า ช่างรู้จักความเสียจริงๆ

“ป้าจูคะ เธอชื่อพ่านพ่านค่ะ”

คนที่ตอบป้าจูไม่ใช่หลิวเกินไหล แต่เป็นหลิวฟาง

ตอนที่เอ่ยคำว่าพ่านพ่านออกมา ขอบตาของหลิวฟางก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที ในใจก็พลันสว่างวาบขึ้นมามากโข ราวกับว่ามีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่งพลันเปิดออก

เจ้าตัวเล็กยังคงมึนงงอยู่ เธอคุ้นเคยกับการที่ผู้ใหญ่เรียกเธอว่าเจาทีมานานแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าพ่านพ่านคือใคร

“พ่านพ่านเด็กดีจริงๆ พ่านพ่านกินลูกอมนะ” ป้าจูยื่นลูกอมนมเข้าไปใกล้อีก

พ่านพ่านมองดูแม่ พอเห็นแม่พยักหน้า ถึงได้อ้าปากเล็กๆ

เด็กน้อยอายุขวบกว่ายังไม่รู้อะไรเลย แต่ก็รู้ว่าลูกอมนมอร่ย พอได้ลิ้มรสชาติหอมหวานนั้น เธอก็ยิ้มออกมา ในปากยังพูดอู้อี้ไม่ชัด “ป้าย่าดีจัง ลูกอมหวาน”

ป้าจูก็ถูกเจ้าตัวเล็กทำให้ใจละลายเช่นกัน เธออุ้มมาจากอ้อมแขนของหลิวฟาง รักใคร่เอ็นดูอย่างที่สุด

“พี่เจี่ยไม่อยู่เหรอครับ” หลิวเกินไหลถือโอกาสถามป้าจู

“เสี่ยวเจี่ยไปรับของแล้วล่ะ ต้องอีกสักพักถึงจะกลับมา”

“ผมนึกว่าเขาไปที่ร้านอาหารของรัฐอีกแล้วซะอีก” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ถ้าเขากล้าไปแช่อยู่ที่ร้านอาหารของรัฐทุกวัน ไม่ทำงานทำการอะไรเลยนะ หัวหน้าแผนกของเราก็ทำรายงานเปลี่ยนตัวเขาไปนานแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นพี่เจี่ยก็แย่เลยสิ จุดอ่อนถูกหัวหน้าแผนกอวี๋กำไว้ในมือแล้วนี่นา ไม่ใช่ว่าหัวหน้าแผนกอวี๋จะพูดอะไร เขาก็ต้องฟังอย่างนั้นเหรอ”

ถึงแม้ในยุคนี้จะไม่สามารถไล่ออกได้ตามใจชอบ แต่สำหรับคนที่ไม่เชื่อฟัง ก็สามารถปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานของเขาได้ ย้ายแกไปยังที่ที่ห่างไกลความเจริญ ให้แกร้องไห้ก็ยังไม่มีที่ให้ร้องเลย

“ฉันได้ยินเหมือนมีคนกำลังนินทาฉันอยู่นะ”

หัวหน้าแผนกอวี๋ถือถ้วยชา ยิ้มกริ่มเดินออกมาจากห้องทำงาน เพียงแค่เหลือบมองหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง สายตาก็จับจ้องไปที่หลิวฟาง มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

หลิวฟางรู้สึกประหม่าขึ้นมา มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน

“คุณลุงอวี๋ครับ ท่านหูดีจริงๆ นะครับ มาเป็นหัวหน้าแผนกสหกรณ์นี่เสียของจริงๆ ท่านควรจะไปอยู่หน่วยสืบราชการลับ คอยดักฟังสัญญาณของสายลับศัตรูโดยเฉพาะ รับรองว่าจะต้องสร้างผลงานใหญ่หลวงแน่”

หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

“นี่คือพี่ใหญ่ของแกเหรอ” หัวหน้าแผนกอวี๋ไม่สนใจมุกของหลิวเกินไหล ยื่นมือไปรับบุหรี่มา

“พี่ใหญ่แท้ๆ ของผมเลยครับ เธอชื่อหลิวฟาง ต่อไปนี้เธอก็จะเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของท่านแล้ว ท่านต้องคอยสอนเธอให้มากๆ นะครับ” หลิวเกินไหลจุดไม้ขีดไฟให้หัวหน้าแผนกอวี๋

หัวหน้าแผนกอวี๋สูดเข้าไปลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นออกมา “เอาจดหมายแนะนำตัวกับเอกสารโควตาตำแหน่งงานมาสิ ฉันจะไปทำเรื่องเข้าทำงานให้พี่สาวแก แกก็รออยู่ที่นี่อย่าเพิ่งไปไหน รอให้ฉันทำเสร็จแล้ว แกค่อยพาพี่สาวแกไปที่สำนักงานแขวงเพื่อทำเรื่องย้ายเข้ากับเรื่องปันส่วนอาหารต่อ”

กลัวว่าหลิวเกินไหลจะไม่เข้าใจ หัวหน้าแผนกอวี๋จึงเตือนเขาสักประโยค

“ครับ ผมรู้แล้วครับ” หลิวเกินไหลยื่นจดหมายแนะนำตัวกับเอกสารโควตาตำแหน่งงานให้หัวหน้าแผนกอวี๋

หัวหน้าแผนกอวี๋เปิดดูจดหมายแนะนำตัวแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วเก็บไป ก่อนจะหันไปพูดกับหลิวฟางว่า “เสี่ยวหลิว เธอมีน้องชายที่ดีนะ เธออาจจะไม่รู้ว่าเพื่อโอกาสในการทำงานครั้งนี้ของเธอ น้องชายของเธอต้องทุ่มเทไปมากแค่ไหน ฉันหวังว่าเธอจะตั้งใจทำงานให้ดี อย่าทำให้ความตั้งใจดีของน้องชายเธอต้องเสียเปล่า”

ผมทุ่มเทอะไรไป

ก็แค่หมูป่าสองตัวเองไม่ใช่เหรอ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจก่อน จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมวาทศิลป์ของหัวหน้าแผนกอวี๋

แค่คำพูดที่ดูเหมือนจะธรรมดาสองสามประโยคนี้ ทั้งแสดงอำนาจ ทั้งแสดงความดีต่อเขา แถมยังเป็นการตักเตือนหลิวฟางอีกด้วย เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว

“ค่ะๆ หนูทราบแล้วค่ะ ท่านหัวหน้า” หลิวฟางพยักหน้าอย่างว่าง่าย

หัวหน้าแผนกอวี๋ไม่ได้พูดอะไรมากอีก เขาตบไหล่หลิวเกินไหล แล้วขี่จักรยานออกจากประตูไป

“น้องหลิว ไม่ต้องประหม่าหรอกนะ หัวหน้าแผนกของเราใจดีมากเลย งานพนักงานขายก็ไม่ยากหรอก ก็แค่จัดของ ขายของ คิดเงิน มีคนมาก่อกวนก็ด่ามันไปเลย”

พอหัวหน้าแผนกอวี๋ไปแล้ว ป้าจูก็จับมือหลิวฟางไว้ แล้วแนะนำอย่างกระตือรือร้น “อ้อ จริงสิ เธออ่านหนังสือออกไหม คำนวณเลขเป็นไหม”

ความกระตือรือร้นของป้าจูทำให้ความประหม่าของหลิวฟางคลายลงไปไม่น้อย “หนูไม่ได้เรียนหนังสือค่ะ อ่านหนังสือไม่ออก คุณปู่เคยสอนหนูคำนวณเลขค่ะ คำนวณเลขหนูพอจะทำได้อยู่ค่ะ”

“คำนวณเลขเป็นก็พอแล้ว ไม่ต้องอ่านหนังสือออกหรอก” ป้าจูหัวเราะ “ฉันก็อ่านหนังสือไม่ออก ก็ยังทำงานได้ดีอยู่เลย”

“ป้าอ่านหนังสือไม่ออกเหรอคะ แล้วทำบัญชีอย่างไรคะ” หลิวฟางประหลาดใจ เธอยังจำคำพูดที่แม่สามีเคยพูดไว้ได้ นอกจากเรื่องเลี้ยงลูกแล้ว การอ่านหนังสือไม่ออกก็เป็นเหตุผลหลักที่เธออยากจะยกตำแหน่งงานให้น้องสาวสามี

“ทำบัญชีมีหัวหน้าแผนกอยู่แล้ว ไม่ต้องให้เรามายุ่งหรอก”

“แล้วลูกล่ะคะ หนูมาทำงานที่นี่ ลูกไม่มีคนดูแล หนูจะพามาด้วยได้ไหมคะ” หลิวฟางถามอีก

“จะพาลูกมาทำไมล่ะ ยุ่งยากจะตายไป สหกรณ์ของเรามีสถานรับเลี้ยงเด็กนะ ก่อนเธอจะมาทำงานก็เอาไปส่งไว้ เลิกงานแล้วก็ไปรับกลับมา ไม่เสียเวลาอะไรเลย”

“หา” หลิวฟางตะลึงไปเลย

เธอไม่นึกเลยว่าปัญหาสองอย่างที่กวนใจเธอมาตลอดจะถูกแก้ไขไปอย่างง่ายดายเช่นนี้

จากนั้น เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอีกระลอก

เกือบจะโดนแม่สามีกับน้องสาวสามีหลอกแล้ว โชคดีที่ยังมีน้องชายคอยตัดสินใจให้

จริงสิ น้องชายไปไหนแล้ว

หลิวฟางหันมองไปรอบๆ ไม่นานเธอก็เห็นเงาของน้องชายผ่านกระจกหน้าต่าง ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

หลิวฟางกับป้าจูคุยกันอย่างออกรส หลิวเกินไหลจึงไม่ได้รบกวนพวกเธอ เขาเดินทอดน่องไปยังร้านอาหารของรัฐ

เมื่อรู้ว่าวันนี้มีหมูตุ๋นซีอิ๊วขาย ยังไม่ถึงตอนเที่ยง ที่หน้าประตูร้านอาหารของรัฐก็มีคนมาต่อแถวยาวเหยียดแล้ว

จากระยะไกล หลิวเกินไหลก็เห็นป้ายใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าประตูร้านอาหารของรัฐ — หมูตุ๋นซีอิ๊ว, จินละสี่หยวน, ไม่ต้องใช้ตั๋วเนื้อ, จำกัดท่านละหนึ่งจิน

ยุคนี้ หลายคนมีเงินแต่ใช้ไม่ออก หมูตุ๋นซีอิ๊วที่ไม่ต้องใช้ตั๋วเนื้อจึงมีแรงดึงดูดต่อชาวบ้านเป็นอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาจินละสี่หยวนก็ไม่ได้ถือว่าแพงเกินไป คำนวณดูแล้ว ร้านอาหารอาจจะเพิ่งจะเท่าทุน

แต่ว่า ในเมื่อมีคำว่า “ของรัฐ” นำหน้าแล้ว กำไรอะไรพวกนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้าแผนกเหอควรจะพิจารณาแล้ว

ก็เพื่อรับใช้ประชาชนนี่นา!

หลิวเกินไหลครุ่นคิดในใจอย่างเงียบๆ แล้วเดินทอดน่องเข้าไปในร้านอาหารของรัฐ