บทที่ 58: ไอ้หนูคนนี้ก็มีหลักการดีเหมือนกันนะ

หัวหน้าเหอไม่อยู่ อาจารย์หนิวกับลูกศิษย์คนเล็กก็กำลังยุ่งอยู่ในครัว ในร้านอาหารจึงมีเพียงลี่คนเดียวนั่งอย่างโดดเดี่ยวอยู่หลังเคาน์เตอร์

ตอนที่หลิวเกินไหลเข้าประตูมา จางลี่กำลังใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะไว้ เล่นดินสออย่างเบื่อหน่าย

“เป็นอะไรไปครับพี่เสี่ยวลี่ ปวดขารึเปล่า ให้ผมไปเรียกพี่เจี่ยมาช่วยนวดให้ไหมครับ” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มหยอกล้อ

“แกไสหัวไปเลย!” จางลี่คว้าผ้าขี้ริ้วบนโต๊ะโยนใส่ แล้วก็ฟุบหน้าลงบนเคาน์เตอร์อย่างท้อแท้ “น้องเกินไหล พี่รองของแกจะมาทำงานเมื่อไหร่กัน ยุ่งแบบนี้ทุกวันฉันจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว”

“ถ้างั้นตอนนี้ผมไปเรียกพี่เจี่ยมาเลยแล้วกัน” หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นจะไป

“แกกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสี่ยวลี่ลุกพรวดขึ้นมา “ตั้งใจจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม”

“เฮะๆ…” หยอกล้อไปสองสามประโยค หลิวเกินไหลก็เข้าเรื่อง “พี่เสี่ยวลี่ครับ เนื้อหมูที่เหลือยังพอจะขายได้อีกกี่วันเหรอครับ”

“ยังมีหมูอีกสองตัวแน่ะ ถ้าขายแบบนี้นะ อย่างน้อยก็ต้องขายได้อีกสามวัน” จางลี่เบ้ปาก ท่าทางเหมือนคนสิ้นหวังในชีวิต

ยังขายได้อีกสามวัน งั้นก็ไม่รีบ

หลิวเกินไหลหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งลงตามใจชอบ แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง

เขากำลังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะเอาหมูป่าที่เหลือในมิติมาส่งให้ร้านอาหารของรัฐทั้งหมดดีไหม ตอนนี้ดูท่าแล้ว อีกสองสามวันค่อยมาส่งก็ไม่สาย

จางลี่เหลือบมองหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง สองตาก็พลันเป็นประกาย “เอ๊ะ ฉันลืมแกไปได้อย่างไรกัน แกอย่าเพิ่งไปนะ เดี๋ยวพอทำเนื้อเสร็จแล้ว แกมาช่วยฉันขายด้วย”

“ผมก็อยากจะช่วยอยู่หรอกครับ แต่กลัวว่าพี่เจี่ยจะมาซ้อมผมเอา” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“เขากล้าเหรอ!” จางลี่เท้าสะเอว แล้วก็พลันนึกขึ้นได้ หัวเราะพลางด่าว่า “ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแก ตัวเล็กใจใหญ่ จะไปรู้อะไรกัน พูดจาเหลวไหล”

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

คิดจะมาเกณฑ์แรงงานฉันเหรอ ไม่มีทาง

หลิวเกินไหลเพิ่งจะสูบบุหรี่หมดมวน ประตูร้านอาหารก็ถูกผลักเปิดออก หัวหน้าเหอนำชายชราอายุราวห้าสิบปีคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายชราคนนั้นสวมรองเท้าหนังสีดำ ชุดจงซาน ผมเผ้าหวีเรียบร้อย ที่กระเป๋าเสื้อด้านบนเหน็บปากกาหมึกซึมไว้ด้ามหนึ่ง ดูแล้วก็รู้ว่ามีราศีกว่าหัวหน้าเหอ

ตอนที่เพิ่งจะเข้าประตูมา หัวหน้าเหอกำลังกระซิบพูดอะไรบางอย่างกับชายชราอยู่ สายตาเหลือบไปเห็นหลิวเกินไหลโดยไม่ตั้งใจ สองตาก็พลันเป็นประกาย แนะนำเสียงดังว่า “หัวหน้าแผนกจินครับ เขาคือสหายเสี่ยวหลิวเกินไหลที่นำหมูป่ามาส่งให้ร้านอาหารของรัฐของเราครับ”

“โอ้” หัวหน้าแผนกจินมองสำรวจหลิวเกินไหลอยู่สองสามครั้ง แล้วก้าวยาวๆ เดินเข้ามาหาเขา ยื่นสองมือออกมาแต่ไกล

“สหายเสี่ยวหลิว คุณนี่ช่วยร้านอาหารของรัฐของเราได้มากจริงๆ นะครับ ตอนนี้ที่ไหนๆ ก็ขาดแคลนเนื้อ เนื้อหมูป่าที่คุณนำมาส่งไม่เพียงแต่จะช่วยให้ร้านอาหารของรัฐสามารถให้บริการประชาชนได้ดียิ่งขึ้น แต่ยังเป็นกำลังใจให้แก่ชนชั้นกรรมกร สนับสนุนการผลิตของประเทศโดยทางอ้อมอีกด้วย ผมขอเป็นตัวแทนสหกรณ์ขอบคุณคุณ”

คำพูดนี้ ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยได้เลยวะ!

สองมือของหลิวเกินไหลถูกจับเขย่า ใบหน้าเผยความประหม่าที่เหมาะสมกับวัยของเขา “ผม… ผมก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ”

“ฮ่าๆๆๆ…” หัวหน้าจินหัวเราะพลางปล่อยมือข้างหนึ่ง แล้วตบไหล่หลิวเกินไหลเบาๆ “ถ่อมตัวขนาดนี้ ยังจะก้าวหน้าได้อีก”

หัวหน้าเหอพูดแทรกขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ “หัวหน้าแผนกจินครับ ท่านก็เห็นแล้วว่าข้างนอกมีคนต่อแถวเยอะขนาดนี้ หลายวันนี้ก็เป็นแบบนี้ทุกวัน ต่อไปอีกหลายวันก็ยังจะเป็นแบบนี้ ขอเพียงแค่สหายเสี่ยวหลิวสามารถนำหมูป่ามาส่งได้ ร้านอาหารของเราก็จะยุ่งแบบนี้ไปตลอดครับ

แต่ว่าร้านอาหารของเรามีพนักงานเสิร์ฟแค่จางลี่คนเดียวจริงๆ แล้วก็ยุ่งจนทำไม่ทันเรื่องที่ผมขอเพิ่มตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟให้ร้านอาหารของเรา ท่านดูแล้วว่าเป็นไปได้ไหมครับ”

“ฉันว่าปัญหาก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่” หัวหน้าแผนกจินปล่อยมือของหลิวเกินไหล แล้วชี้ไปที่เขาพูดกับหัวหน้าเหอว่า “สหายเสี่ยวหลิวสร้างคุณูปการให้แก่ร้านอาหารของรัฐของเรามากมายขนาดนี้ รอให้โควตาตำแหน่งงานนี้ลงมาแล้ว ฉันว่าก็ให้สหายเสี่ยวหลิวไปก็แล้วกัน!”

สมแล้วที่เป็นผู้นำ น้ำใจที่ให้มาแบบไม่ต้องลงทุนนี่ช่างเป็นธรรมชาติจริงๆ... ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะไม่รู้ว่าโควตาตำแหน่งงานนี้เดิมทีก็เป็นของฉันอยู่แล้ว

“ขอบคุณครับหัวหน้าแผนกจิน ขอบคุณครับหัวหน้าแผนกจิน” หลิวเกินไหลทำท่าทางเหมือนได้รับเกียรติอย่างสูง

“จะขอบคุณอะไรกัน ควรจะเป็นฉันที่ขอบคุณแกมากกว่านะ!” หัวหน้าแผนกจินตบไหล่หลิวเกินไหล “สหายเสี่ยวหลิว หวังว่าแกจะพยายามต่อไป สร้างคุณูปการให้แก่ร้านอาหารของรัฐให้มากขึ้นนะ”

นี่ก็ยังอยากจะได้เนื้อหมูป่าจากฉันอีกสินะ

“ไม่มีปัญหาครับ ก็แค่หมูป่าไม่ใช่เหรอครับ ล่าได้แล้ว ผมก็จะเอามาส่งให้ร้านอาหารของรัฐครับ” หลิวเกินไหลตบอก ท่าทางอวดดี

“ฮ่าๆๆๆๆ…”

ท่าทางเหมือนเด็กๆ ของเขาทำเอาทั้งหัวหน้าจินและหัวหน้าหนิวเหอ หัวเราะออกมาได้

หัวหน้าจินมาที่ร้านอาหารของรัฐเดิมทีก็แค่มาดูลาดเลา พอคุยเล่นกับหลิวเกินไหลอีกสองสามประโยค ก็จะจากไป ตอนที่หัวหน้าหนิวเหอ ไปส่งเขา ก็หันกลับมาพูดกับหลิวเกินไหลประโยคหนึ่ง “อย่าเพิ่งไปนะ รอฉันกลับมา”

นี่โควตาตำแหน่งงานของหลิวหมิ่นจะลงมาแล้วสินะ

วันนี้ช่างเป็นวันดีซ้อนดีจริงๆ

หลิวเกินไหลมาที่ร้านอาหารของรัฐเดิมทีก็แค่จะมาหลบหลิวฟาง ให้เธอได้คุยกับป้าจูดีๆ เขารู้สึกว่าถ้ามีเขาอยู่ หลิวฟางจะวางตัวไม่ถูกเล็กน้อย

เขาไม่นึกว่าหัวหน้าเหอจะพาหัวหน้าจินกลับมาเร็วกว่ากำหนด ไม่นึกว่าเรื่องโควตาตำแหน่งงานของพี่รองจะราบรื่นขนาดนี้ เขานึกว่ายังจะต้องเอาหมูป่ามาส่งอีกหลายรอบเสียอีก!

พอคิดอีกที เขาก็เข้าใจ

ลุงรองของหัวหน้าเหอก็เป็นผู้นำของสหกรณ์ ระดับน่าจะพอๆ กับหัวหน้าจินคนนี้ เกี้ยวเจ้าสาวคนช่วยกันหาม ตำแหน่งงานตำแหน่งเดียวสำหรับพวกเขาแล้วไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย ไม่จำเป็นต้องมาคอยขวางไว้ไม่ปล่อย

ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าแผนกจินก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้รับประโยชน์ เขาก็ต้องได้แบ่งเนื้อหมูป่าไปไม่น้อยแน่ๆ

ทั้งได้รับประโยชน์ ทั้งได้มอบน้ำใจที่แทบไม่ต้องลงทุน ตัวเองก็ไม่ได้เสียหายอะไร คนโง่ถึงจะไปสร้างศัตรู

“โอ๊ย ในที่สุดก็จะมีคนมาช่วยฉันแล้ว น้องเกินไหล แกต้องรีบหน่อยนะ ให้พี่รองของแกมาเร็วๆ หน่อย”

ตอนที่หัวหน้าแผนกจินอยู่ จางลี่ยังนั่งตัวตรงแหน่ว พอหัวหน้าจินไปแล้ว เธอก็ฟุบโต๊ะลงไปอีกครั้ง

“พี่เสี่ยวลี่ครับ พอพี่รองผมมาแล้ว พี่ต้องช่วยผมดูแลเธอดีๆ นะครับ”

หลิวเกินไหลเดินเข้าไป หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวกำมือหนึ่ง วางไว้ข้างๆ ศีรษะของเธอ

จมูกของจางลี่ไวทีเดียว เธอได้กลิ่นหอมของนมทันที ก็ไม่ได้เกรงใจกับหลิวเกินไหล แกะเม็ดหนึ่งใส่ปาก “วางใจเถอะ ฉันจะดูแลพี่รองของแกอย่างดีแน่นอน”

“ถ้างั้นผมก็ขอบคุณพี่เสี่ยวลี่แล้วครับ”

หลิวเกินไหลไม่ได้กังวลว่าจางลี่จะไปสั่งให้หลิวหมิ่นทำงาน แค่งานแค่นี้ของเธอ สบายกว่าที่กองผลิตไม่รู้กี่เท่า หลิวหมิ่นทำเล่นๆ ก็เสร็จแล้ว

อีกอย่าง หลิวหมิ่นก็ไม่ใช่คนที่ยอมเสียเปรียบ นิสัยของเธอกับพี่ใหญ่หลิวฟางแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งห้าวหาญทั้งร่าเริง แถมยังไม่ใจแคบอีกด้วย ไปที่ไหนก็เข้ากับคนได้ง่าย

ไม่นาน หมูตุ๋นซีอิ๊วก็ทำเสร็จ อาจารย์หนิวโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างห้องครัว อยากจะเรียกจางลี่ พอเห็นหลิวเกินไหล ก็กวักมือเรียกเขา แล้วยื่นกล่องข้าวให้เขากล่องหนึ่ง

“ลองชิมฝีมือฉันดูว่าเป็นยังไง”

“ถ้างั้นผมก็ต้องลองชิมดีๆ แล้วล่ะครับ”

หลิวเกินไหลรับกล่องข้าวมา แล้วหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวกำมือหนึ่งวางไว้ที่หน้าต่างห้องครัว

“นี่มันของดีนี่นา” อาจารย์หนิวก็ยิ้มแก้มปริ เก็บลูกอมนมเข้ากระเป๋าเสื้อทั้งหมด ไม่กล้ากินเองสักเม็ด

เมื่อหันกลับมา หลิวเกินไหลก็วางกล่องข้าวลงบนตาชั่งที่เคาน์เตอร์ “พี่เสี่ยวลี่ครับ ช่วยผมชั่งน้ำหนักหน่อย”

“สองจินพอดีเลย แกจะทำอะไร”

หลิวเกินไหลไม่ได้พูดอะไรมาก หยิบเงินแปดหยวนออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วหยิบหมั่นโถวลูกใหญ่อีกสี่ลูก ชูให้หัวหน้าหนิวดู แล้วก็ออกจากร้านอาหารของรัฐไป

“เก็บไว้เถอะ! ไอ้หนูคนนี้ก็มีหลักการดีเหมือนกันนะ”

อาจารย์หนิวที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องครัวยิ้มพลางจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง