บทที่ 59: ปลูกผักริมบ่อน้ำพุร้อน

เมื่อมาถึงสหกรณ์ เสี่ยวเจี่ยก็กลับมาแล้ว หลิวฟางกำลังช่วยขนของลงจากรถ ป้าจูกำลังจัดของขึ้นชั้นวาง ส่วนเสี่ยวพ่านพ่านก็นั่งนิ่งๆ อยู่บนม้านั่ง เล่นกระดาษห่อลูกอม

หลิวเกินไหลวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์ แล้ววางหมั่นโถวลูกใหญ่สี่ลูกซ้อนไว้ข้างบน ก่อนจะหันไปยิ้มให้เสี่ยวเจี่ยที่กำลังยุ่งหัวหมุน “พี่เจี่ยครับ พี่เสี่ยวลี่บอกว่าเธอคิดถึงพี่แล้วนะ ถามว่าเมื่อไหร่จะไปหาเธอ”

“ไอ้หนูอย่างแกถ้าว่างไม่มีอะไรทำก็มาช่วยฉันขนของนี่สิ เลิกพูดจาเหลวไหลไร้สาระได้แล้ว” เสี่ยวเจี่ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “วันๆ นี่จะเหนื่อยตายอยู่แล้ว โชคดีที่พี่สาวแกมา พอจะช่วยฉันได้บ้าง... พี่หลิวครับ ช้าๆ หน่อย ไหเหล้านั่นไม่เบานะครับ อย่าให้แตก... วางลงเถอะครับ เดี๋ยวผมมาเอง!”

เพิ่งจะมาถึงใหม่ๆ หลิวฟางก็อยากจะทำงานให้เยอะๆ หน่อย แต่เธอประเมินตัวเองสูงเกินไป ไหเหล้าที่เธอคิดจะยกนั้นอย่างน้อยก็หนักห้าสิบจินได้ เธอยกอยู่หลายทีก็ยังยกไม่ขึ้น เกือบจะตกจากรถสามล้อ

“พี่เจี่ยครับ พี่ก็ไม่ต้องยกแล้วเหมือนกัน วางไว้ตรงนั้นแหละครับ เดี๋ยวผมเอาไปเอง”

หลิวเกินไหลเห็นกระดาษสีแดงขนาดใหญ่ที่เขียนว่า “เอ้อร์กัวโถว” ติดอยู่บนไหเหล้า ก็นึกถึงคุณปู่ขึ้นมา พอดีเลยที่จะซื้อไหเหล้านี้ไป

“แกจะซื้อเหล้าเยอะขนาดนี้ไปทำไม” หลิวฟางยืดตัวตรง แก้เก้อ

“เอาไปฝากคุณปู่ครับ” หลิวเกินไหลพูดรวบรัด

“อ้อ” หลิวฟางพยักหน้า “คุณปู่คุณย่าสบายดีกันไหม”

“สบายดีครับ รอให้พี่ทำงานมั่นคงแล้ว ก็หาเวลาว่างกลับไปเยี่ยมท่านบ้าง ท่านคิดถึงพี่แล้ว”

“อืม” หลิวฟางรับคำเบาๆ ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

แต่งงานออกมาจนถึงตอนนี้ก็สองปีกว่าแล้ว เธอไม่มีเวลาได้กลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าเลย จะบอกว่าไม่รู้สึกผิดก็คงจะเป็นเรื่องโกหก

“ป้าจูครับ หัวหน้าแผนกอวี๋กลับมาหรือยังครับ” หลิวเกินไหลหันกลับไปถามป้าจู

“ยังเลยจ้ะ แต่ก็น่าจะใกล้แล้วล่ะ ข้างบนเขาไม่ได้เตรียมข้าวกลางวันไว้ให้ท่านหรอก” ป้าจูพูดไปพลางจัดของขึ้นชั้นวางไปพลาง

“ถ้างั้นพวกเราก็ต้องรีบกินแล้วล่ะครับ กินช้าไป เดี๋ยวต้องแบ่งให้หัวหน้าแผนกอวี๋อีก” หลิวเกินไหลยิ้มพลางเปิดกล่องข้าว ทันใดนั้น กลิ่นหอมยั่วยวนของเนื้อก็โชยฟุ้งออกมา

“หมูตุ๋นซีอิ๊ว! วันนี้ป้าจูจะได้กินของอร่อยแล้ว” ป้าจูยิ้มพลางตบมือ เรียกเสี่ยวเจี่ยกับหลิวฟาง “มากินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยทำงานต่อ”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่ใจกว้างจริงๆ” เสี่ยวเจี่ยวิ่งต้อยๆ เข้ามา คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่งใส่ปาก “ฝีมืออาจารย์หนิวนี่ไม่เลวจริงๆ”

“ไปๆๆ ไปหาเสี่ยวลี่ของแกไป ที่นี่ไม่มีเนื้อของแก” ป้าจูโบกมือไล่เสี่ยวเจี่ยเหมือนไล่แมลงวัน

“เสี่ยวลี่คือใครเหรอครับ” เสี่ยวเจี่ยกะพริบตาสองข้าง ท่าทางมึนงง แล้วก็คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง

“พรืด!” ป้าจูถูกทำให้หัวเราะ “ได้เลยนะเสี่ยวเจี่ย เพื่อเนื้อคำเดียวถึงกับลืมเสี่ยวลี่เลยเหรอ แกคอยดูนะ ฉันจะไปฟ้องเสี่ยวลี่ให้หนำใจเลย”

“อ้อ ที่แท้ก็พูดถึงเธอนี่เอง ผมก็นึกว่าคุณป้าพูดถึงคนอื่น!” เสี่ยวเจี่ยแสร้งทำเป็นเพิ่งเข้าใจ แต่มือกลับไม่ว่าง คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง

คราวนี้ แม้แต่หลิวเกินไหลกับหลิวฟางก็ถูกการแสดงตลกของเสี่ยวเจี่ยทำให้หัวเราะออกมาได้

ปากก็บอกว่าจะได้กินของอร่อย แต่จริงๆ แล้วทั้งป้าจูและเสี่ยวเจี่ยก็ไม่ได้กินเยอะเท่าไหร่ ยังคงกินเสบียงแห้งของตัวเองที่อุ่นไว้ข้างเตาไฟ

หลิวเกินไหลไม่ได้เกรงใจกับพวกเขา เขายัดหมั่นโถวลูกใหญ่ให้พวกเขาคนละลูก สองลูกที่เหลือ เขากับหลิวฟางคนละลูก

หลายคนนั่งล้อมวงกินข้าวกลางวันอยู่ข้างเตาไฟ ถึงแม้กับข้าวจะเรียบง่าย แต่บรรยากาศกลับดีมาก

คนที่มีความสุขที่สุดคงจะเป็นเสี่ยวพ่านพ่าน หลายคนผลัดกันป้อนเธอคนละคำสองคำ หยอกล้อเธอ ชมเธอ โตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นดาวล้อมเดือน หัวเราะคิกคักไม่หยุด

หลายคนกำลังกินข้าวกันอยู่ หัวหน้าแผนกอวี๋ก็กลับมา พอเข้าประตูมา เขาก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อ

“หมูตุ๋นซีอิ๊ว! ดีเลยนะ มีเนื้อกินก็ไม่รอฉันเลย เสี่ยวหลิว… เสี่ยวเกินไหล แกยังอยากจะให้พี่สาวแกทำงานที่นี่อยู่ไหม”

พอได้ยินคำพูดนี้ ในใจของหลิวเกินไหลก็มั่นคงขึ้นมาแล้ว งานของหลิวฟางจัดการลงตัวแล้ว

เมื่อยัดหมั่นโถวคำสุดท้ายเข้าปาก หลิวเกินไหลก็ตบมือแล้วลุกขึ้นยืน หลีกทางให้หัวหน้าแผนกอวี๋

“พอใจเถอะน่า ผมยังไม่ได้คิดจะเหลือไว้ให้ลุงเลยนะ ถ้ารู้ว่าลุงจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ผมก็กินหมดไปนานแล้ว”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่นะ”

หัวหน้าแผนกอวี๋ยิ้มพลางตบซองจดหมายซองหนึ่งให้หลิวเกินไหล แล้วนั่งลงบนที่ที่เขาหลีกให้ ก่อนจะเปิดกล่องข้าวของตัวเอง

ในสหกรณ์ก็มีเตาไฟอยู่เตาเดียวนี้แหละ จะอุ่นข้าว ป้าจูที่ไหนเลยจะลืมหัวหน้าแผนกอย่างเขาได้

ข้าวกลางวันที่หัวหน้าแผนกอวี๋นำมาก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับของป้าจูและเสี่ยวเจี่ยมากนัก ล้วนเป็นหมั่นโถวแป้งข้าวโพดกับผักดอง ยุคนี้จะซื้ออะไรก็ลำบากไปหมด ถึงแม้เงินเดือนของหัวหน้าแผนกอวี๋จะสูงกว่าพวกเขาสองคนมาก แต่มีเงินมีตั๋วปันส่วนก็ใช่ว่าจะซื้อกับข้าวได้เสมอไป

“เป็นถึงหัวหน้าแผนกนะ กินแค่นี้เองเหรอ” หลิวเกินไหลพึมพำคำหนึ่ง

“หัวหน้าแผนกแล้วไง หัวหน้าแผนกก็เสกของออกมาจากอากาศไม่ได้นี่นา ไอ้หนูอย่างแกอย่าเอาแต่พูดปากเปล่าสิ ฤดูหนาวขนาดนี้ ถ้าแกมีความสามารถก็ไปหาผักมาให้ฉันหน่อยสิ ดูซิว่าฉันจะกินไหม”

หัวหน้าแผนกอวี๋กัดหมั่นโถวแป้งข้าวโพดคำหนึ่ง กินผักดองคำหนึ่ง แล้วก็ทำเหมือนเสี่ยวเจี่ย ใช้สองนิ้วคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กินด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

ผักเหรอ

ในมิติของเขามีถมเถไป กินก็กินไม่หมด

“ได้ครับ อีกสองสามวัน ผมจะเอาผักมาให้ลุงหน่อยแล้วกัน”

“แกก็เอามาสิ เอามาเท่าไหร่ฉันก็ซื้อหมด ราคารับรองว่าแกพอใจ” หัวหน้าแผนกอวี๋คิดว่าหลิวเกินไหลเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ชอบคุยโวโอ้อวด ก็ไม่ได้ไปขัดคอเขา คิดซะว่าหยอกเด็กเล่นก็แล้วกัน

“น้องเกินไหล ฤดูหนาวขนาดนี้แกจะไปเอาผักมาจากไหน แกไม่ใช่ว่าเอาเมล็ดพันธุ์ที่ฉันหามาให้ไปฝังดินเล่นๆ แล้วรอให้มันงอกหรอกนะ!” เสี่ยวเจี่ยก็ล้อเลียนเช่นกัน

“แกคิดว่าน้องเกินไหลโง่รึไง อากาศหนาวขนาดนี้ ดินก็แข็งโป๊ก เขาจะเอาผักไปปลูกในดินได้อย่างไร ขุดดินยังลำบากเลย” ป้าจูหัวเราะพลางด่า

คำพูดของเสี่ยวเจี่ยกับป้าจูเตือนสติหลิวเกินไหล ความคิดก็พลันสว่างวาบขึ้นมาในใจ เขาจึงโพล่งออกไปว่า “ผมปลูกลงไปจริงๆ ครับ”

“ไม่ใช่ แกปลูกจริงๆ เหรอ” เสี่ยวเจี่ยเบิกตากว้าง

“แกเบาๆ หน่อย ระวังลูกตาจะถลนออกมานะ ถ้าแกกลายเป็นคนตาบอด พี่เสี่ยวลี่ก็ต้องมาคอยพยุงแกข้ามถนนอีก” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ไปๆๆ ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแกนี่นะ” เสี่ยวเจี่ยทำหน้ารังเกียจ

หลิวเกินไหลไม่ได้สนใจเขาอีก เขาพูดอย่างสบายอารมณ์ว่า “ตอนที่ผมเข้าป่าล่าสัตว์ ผมไปเจอบ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่งเข้า หญ้าสองข้างบ่อน้ำพุร้อนเป็นสีเขียวหมดเลย งอกงามแข็งแรงมาก ผมก็เลยถอนหญ้าออก แล้วก็ปลูกผักลงไปทั้งหมดเลยครับ”

“จริงเหรอ?!”

คนทั้งห้องต่างก็หันไปมองหลิวเกินไหล

“จริงหรือไม่จริง อีกสองสามวันผมเอาผักมาให้ พวกคุณก็จะรู้เอง”

ปลูกผักริมบ่อน้ำพุร้อน เหตุผลนี้ใช้ได้เลยนี่หว่า!

คราวนี้ ไม่เพียงแต่จะขายให้สหกรณ์ได้แล้ว ยังสามารถนำกลับบ้านได้อย่างเปิดเผยอีกด้วย

“เข้าป่าล่าสัตว์ยังจะไปเจอบ่อน้ำพุร้อนได้อีก ไอ้หนูอย่างแกนี่โชคดีไม่ธรรมดาจริงๆ นะ” หัวหน้าแผนกอวี๋ทอดถอนใจ

“หัวหน้าครับ อากาศหนาวขนาดนี้ ริมบ่อน้ำพุร้อนปลูกผักได้จริงๆ เหรอครับ” เสี่ยวเจี่ยยังคงไม่ค่อยเชื่อ

“แกน่ะไม่เคยเห็นบ่อน้ำพุร้อน พอเห็นแล้วแกก็จะรู้เอง ดินริมบ่อน้ำพุร้อนไม่เพียงแต่จะชุ่มชื้นนะ แต่ดินยังอุดมสมบูรณ์อีกด้วย ตลอดทั้งปีไม่ต้องรดน้ำ ไม่ต้องใส่ปุ๋ย ของที่ปลูกก็ยังจะโตดีกว่าที่อื่นเสียอีก” หัวหน้าแผนกอวี๋ทำท่าทางเหมือนคนที่เคยเห็นโลกมาแล้ว

เอาล่ะสิ คราวนี้ไม่ต้องให้หลิวเกินไหลพูดอะไรมากอีกแล้ว หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ช่วยเขาอธิบายเรียบร้อย

“น้องเกินไหล แกปลูกผักอะไรไว้บ้างล่ะ” ป้าจูถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม คนอื่นๆ ก็พากันเงี่ยหูฟัง