บทที่ 60: เรื่องที่ลุงไม่รู้น่ะมีอีกเยอะ

“ก็เมล็ดพันธุ์พวกนั้นที่พี่เจี่ยให้มานั่นแหละครับ ทั้งแตงกวา มะเขือเทศ พริก ฟักทองอะไรพวกนั้น ผมอยากจะปลูกอย่างอื่นก็ไม่มีเมล็ดพันธุ์” หลิวเกินไหลบอกชื่อผักสองสามอย่างที่เขาปลูกในมิติออกมาทั้งหมด ผักสองสามอย่างนี้เขาเก็บเกี่ยวไว้กองใหญ่แล้ว

“ได้ๆๆ แกเอามาให้หมดเลย ฉันเอาทั้งหมด” หัวหน้าแผนกอวี๋โบกมือ แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวเจี่ยว่า “เดี๋ยวแกไปที่สถานีเมล็ดพันธุ์อีกรอบหนึ่ง เอาเมล็ดพันธุ์ผักทั้งหมดที่มีอยู่ที่นั่นมาอย่างละหน่อย ถ้าตาเฒ่าติงถามแกว่าจะเอาเมล็ดพันธุ์ไปเยอะแยะทำไม แกก็บอกเขาไปว่าเป็นฉันที่ต้องการ อย่างอื่นไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม”

“ท่านวางใจได้เลยครับ!”

เสี่ยวเจี่ยก็กระตือรือร้นเช่นกัน ในใจวางแผนไว้แล้วว่าถ้าเมล็ดพันธุ์ผักที่สถานีเมล็ดพันธุ์นั่นไม่ครบ เขาจะวิ่งไปอีกหลายๆ สถานี

ฤดูหนาวขนาดนี้ใครจะไม่อยากกินผักสดๆ หลายๆ อย่างบ้าง

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เอาไปฝากบ้านแม่ยาย เขาก็มีหน้ามีตาแล้วไม่ใช่เหรอ

กินข้าวเสร็จ หลิวเกินไหลก็พาหลิวฟางไปยังสำนักงานแขวง

ระหว่างทาง หลิวฟางถามหลิวเกินไหลว่า “แกไปเจอบ่อน้ำพุร้อนบนภูเขาจริงๆ เหรอ”

ไม่แปลกที่เธอจะสงสัย เธออยู่ที่หมู่บ้านหลิ่งเฉียนมาเจ็ดแปดปี ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าในป่าลึกหลังหมู่บ้านจะมีบ่อน้ำพุร้อน

“ผมไล่ตามหมูป่าไปเจอมาครับ บ่อน้ำพุร้อนนั่นซ่อนตัวได้มิดชิดมาก ถ้าไม่มีหมูป่านำทางไป ใครก็หาไม่เจอหรอก” หลิวเกินไหลพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“อ้อ แกนี่โชคดีจริงๆ นะ” หลิวฟางเชื่อแล้ว แล้วก็กำชับหลิวเกินไหลอีกประโยคหนึ่ง “อย่าเข้าไปในป่าลึกเกินไปนะ บนภูเขาน่ะอันตรายจะตายไป ถ้าไปเจอหมาป่า เจอหมีควายเข้าจะทำยังไง”

ในวินาทีนี้เองที่เธอมีท่าทางเหมือนพี่สาวคนโตอยู่บ้าง

“ครับ”

หลิวเกินไหลรับคำอย่างว่าง่ายจนหลิวฟางแทบจะตั้งตัวไม่ทัน เธอนึกว่าน้องชายจะต้องเถียงกลับมาแน่ๆ ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทำนองนั้น เธอกำลังคิดอยู่เลยว่าจะเกลี้ยกล่อมเขาอย่างไรถึงจะฟัง ไม่นึกว่าน้องชายจะยอมรับปากโดยตรง

“แกห้ามมาหลอกพี่นะ แกเป็นแก้วตาดวงใจของคุณปู่คุณย่ากับพ่อแม่นะ ถ้าแกเป็นอะไรไป พวกเขาจะอยู่กันได้อย่างไร”

อั้นอยู่นาน หลิวฟางก็ยังคงกำชับอีกประโยคหนึ่ง

“วางใจเถอะน่าพี่ใหญ่ ผมรักชีวิตตัวเองจะตายไป ไม่มีทางเอาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไปเสี่ยงหรอกครับ”

“นี่ถึงจะเป็นน้องชายที่ดีของพี่” หลิวฟางพยักหน้าแล้วยิ้ม

ตัวเองแต่งงานออกมาแค่สองปี น้องชายก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมยังกลายเป็นที่พึ่งของเธออีก คิดดูแล้วก็เหมือนฝันไป

…

เมื่อถึงสำนักงานแขวง หลิวเกินไหลก็พาหลิวฟางไปหาหัวหน้าซุนโดยตรง หลังจากอธิบายเจตนาที่มาแล้ว หัวหน้าซุนก็เอ่ยชมอีกชุดใหญ่ ชมจนหลิวเกินไหลรู้สึกเขินอายไปเลย

หัวหน้าซุนจัดคนมาคนหนึ่ง พาหลิวฟางไปยังสถานีตำรวจของแขวงเพื่อย้ายสำมะโนครัว ส่วนตัวเองก็ช่วยหลิวฟางทำเรื่องทะเบียนปันส่วนอาหารให้เรียบร้อย

เสร็จแล้วยังกำชับหลิวเกินไหลอีกว่า ถ้ามีเวลาก็ต้องมาเยี่ยมที่สำนักงานแขวงบ้าง

หลิวเกินไหลเข้าใจความหมายของหัวหน้าซุนดี เธอหมายความว่าให้เขาล่าหมูป่าได้แล้วก็เอามาส่งอีก

พอได้สมุดปันส่วนอาหารกับทะเบียนบ้านมาอยู่ในมือ หลิวฟางก็พลิกดูไปมา ดีใจจนเช็ดน้ำตาไม่หยุด

ในวินาทีนี้เองที่เธอรู้สึกว่าในที่สุดตัวเองก็ได้กลายเป็นคนเมืองอย่างแท้จริงแล้ว

“เกินไหล แกดูสิว่าชื่อของพ่านพ่านถูกไหม”

หลิวฟางยื่นทะเบียนบ้านให้หลิวเกินไหล

ตอนที่ไปลงทะเบียนชื่อลูกที่สถานีตำรวจ เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าลูกชื่อเฉียนพ่านพ่าน ก็ยังกลัวว่าเจ้าหน้าที่ที่สถานีตำรวจจะลงทะเบียนผิด เขียนเป็นเฉียนเจาที

“ไม่ผิดครับ” หลิวเกินไหลเหลือบมองทะเบียนบ้านแวบหนึ่ง

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลานสาวก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเฉียนพ่านพ่านอย่างเป็นทางการแล้ว ส่วนชื่อเจาทีนั่น ไปลงนรกซะเถอะ!

เมื่อพาหลิวฟางกลับมาถึงลานบ้านที่เขาซื้อไว้ สภาพที่เห็นทำให้หลิวเกินไหลชะงักไป

เดิมทีเขานึกว่าคนบ้านเฉียนจะพากันยกโขยงมาเอาเรื่อง ต้องมีเรื่องใหญ่โตกันสักรอบแน่ๆ เขาเตรียมพร้อมจะลงไม้ลงมือเต็มที่แล้ว ไม่นึกว่าในลานบ้านจะมีแค่พี่เขยเฉียนต้าจื้อยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวคนเดียว

ข้างๆ มีห่อม้วนสัมภาระวางอยู่ แก้มแดงก่ำ ที่หัวเข่ายังมีรอยดินอยู่ด้วย

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลพาหลิวฟางกลับมา เฉียนต้าจื้อก็รีบฉีกยิ้มกว้างเข้ามาหา ก่อนอื่นก็ทักทายหลิวเกินไหล แล้วก็หันไปพูดกับหลิวฟางว่า “เมียจ๋า ฉันก็ย้ายมาแล้วเหมือนกัน ต่อไปนี้เรามาอยู่กันตามลำพังนะ ฉันจะดีกับเธอแน่นอน”

หมายความว่าอย่างไร

หลิวเกินไหลกำลังงงอยู่ หญิงชราที่อยู่เรือนปีกตะวันออกก็ออกจากประตูมา ดึงหลิวเกินไหลไว้แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง

น้องสาวสามีไปตามคนบ้านเฉียนมาจริงๆ นอกจากคนบ้านเฉียนแล้ว ยังมีเพื่อนร่วมงานของพ่อสามีของหลิวฟางอีกสองสามคน แม่สามีของหลิวฟางเตรียมพร้อมจะมาอาละวาดเต็มที่ บีบบังคับให้หลิวฟางยกโควตาตำแหน่งงานให้

แต่ในนาทีสุดท้าย เฉียนต้าจื้อไม่รู้ว่าสำนึกผิดขึ้นมา หรือว่าคิดตกแล้ว เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าแม่สามีของหลิวฟางท่ามกลางธารกำนัล ร้องไห้น้ำตานองหน้าขอร้องเธออย่าไปลำบากกับภรรยาของเขาเลย แล้วก็พูดจาว่าจะกตัญญูเธออย่างดีอะไรทำนองนั้น

แม่สามีของหลิวฟางโกรธจนตบหน้าเขาไปหลายที แต่มีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้ เธอที่เป็นแม่ก็คงจะไปลำบากกับลูกชายมากเกินไปไม่ได้ หลังจากด่าทอเฉียนต้าจื้อไปชุดใหญ่ ก็จากไปอย่างฉุนเฉียว

เรื่องนี้จบลงแบบนี้เหรอ

นับว่าเป็นความสุขที่คาดไม่ถึง

หลิวเกินไหลเหลือบมองเฉียนต้าจื้อที่กำลังเดินตามก้นหลิวฟางต้อยๆ

ตอนนี้เฉียนต้าจื้อกำลังอุ้มลูกสาวอยู่ ปากก็เรียกร้องพ่านพ่านๆ ไม่หยุด ไม่เห็นเลยว่าเขาจะไม่พอใจเพราะลูกสาวถูกเปลี่ยนชื่อ

หวังว่าแกจะไม่เสแสร้งนะ แต่ว่า ต่อให้เสแสร้งก็ไม่เป็นไร ขืนกล้าก่อเรื่องอีก ก็ยังจะซ้อมแกอีก ไม่เชื่อว่าแกจะไม่หลาบจำ

เรื่องสำคัญจัดการเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลก็ไม่รบกวนโลกสองคนของหลิวฟางกับเฉียนต้าจื้ออีก เขากล่าวลากับพวกเขาสองคน แล้วก็กลับไปยังร้านอาหารของรัฐ

หัวหน้าเหอกลับมาแล้ว ได้เอกสารโควตาตำแหน่งงานของหลิวหมิ่นมาเรียบร้อยแล้ว

หลิวเกินไหลก็ไม่ได้อยู่ที่ร้านอาหารของรัฐนานนัก เขารับปากหัวหน้าเหอว่าอีกสองสามวันจะเอาหมูป่ามาส่งให้อีกสองสามตัว แล้วก็ไปที่สหกรณ์ เอากระสอบเมล็ดพันธุ์ผักใบใหญ่ที่เสี่ยวเจี่ยหามาให้เขา จากนั้นเขาก็ออกจากเมืองสี่จิ่ว กลับมายังหมู่บ้านหลิ่งเฉียน แล้วไปหาหัวหน้ากองบัญชาการการผลิตเจิ้งเหล่าตานอีกครั้ง

“คุณลุงห้าสิบเก้าครับ พี่ใหญ่ของผมไปหาตำแหน่งงานให้พี่รองของผมอีกตำแหน่งหนึ่งแล้ว ต้องรบกวนลุงช่วยออกจดหมายแนะนำตัวให้พี่รองของผมอีกฉบับหนึ่งครับ”

“หลิวฟางเด็กคนนี้ไปเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เจิ้งเหล่าตานมองดูเอกสารโควตาตำแหน่งงานของหลิวหมิ่น ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่ได้สติกลับคืนมา

ครึ่งหนึ่งคือความอิจฉา อีกครึ่งหนึ่งคือความประหลาดใจ

บ้านตระกูลหลิวนี่ถึงคราวโชคขึ้นแล้วรึไง นี่แค่ไม่กี่วันเองนะ ลูกชายคนโตเกือบจะป่วยตาย ที่บ้านก็เป็นหนี้ท่วมหัว ปันส่วนอาหารก็เกือบจะขาดตอนแล้ว ทำไมพอพริบตาเดียว ลูกชายคนโตก็หายป่วย ล่าสัตว์ได้ เอาของกินกลับมาบ้านได้ ลูกสาวคนโตยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เพียงแต่ตัวเองจะได้เป็นพนักงานขายของสหกรณ์ ยังทำให้ลูกสาวคนที่สองได้เป็นพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารของรัฐอีก

ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องโกหกเลย... นั่นมันหนึ่งในแปดตำแหน่งงานอันทรงเกียรติเลยนะ!

งานดีๆ ที่คนในเมืองมากมายยังหาไม่ได้เลย ทำไมถึงได้ตกเป็นของลูกสาวบ้านตระกูลหลิวทั้งสองคนได้ แถมยังเป็นวันเดียวกันอีก

หลิวฟางมีความสามารถมากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ

“พี่ใหญ่ของผมก็เก่งมาตลอดไม่ใช่เหรอครับ เธอเป็นคนเมืองคนแรกของหมู่บ้านเราเลยนะ” หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่จงหัวให้เจิ้งเหล่าตานมวนหนึ่ง

เชอะ!

เจิ้งเหล่าตานแอบเบ้ปากในใจ นิสัยของหลิวฟางเป็นอย่างไรเขจะไม่รู้ได้อย่างไร

เด็กสาวชาวนาแต่งงานเข้าเมืองสี่จิ่วจะมีอะไรดีได้ ไม่ถูกรังแกก็บุญแล้ว ยังจะมาเป็นคนเมืองอีก วันนี้ก่อนหน้านี้เธอมีทะเบียนบ้านในเมืองรึไง

ในใจไม่เชื่อ แต่เจิ้งเหล่าตานก็ยังทนเสน่ห์ของบุหรี่จงหัวไม่ไหว ยิ้มกริ่มรับมา

“วันนั้น พ่อแกอวดว่าบุหรี่แบบนี้เป็นแกที่ให้เขามา ฉันยังไม่เชื่อเลย นึกว่าเขาไปเก็บมาจากไหน ที่แท้ก็เป็นไอ้หนูอย่างแกที่ให้มาจริงๆ… แกไปหัดวิชาจับหมูป่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันทำไมไม่รู้เลย”

เรื่องที่ลุงไม่รู้น่ะมีอีกเยอะแยะไป อยากให้ผมบอกเรื่องที่ผมมีมิติวิเศษด้วยไหมล่ะ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจ