บทที่ 61: ตระกูลโก่วมาสู่ขอ

ถึงแม้ในใจจะสงสัย แต่เจิ้งเหล่าตานก็ยังคงออกจดหมายแนะนำตัวให้หลิวหมิ่นอยู่ดี

เว้นแต่ว่าสองครอบครัวจะมีเรื่องบาดหมางกันถึงตาย เรื่องแบบนี้ ไม่ว่าใครเป็นหัวหน้ากองบัญชาการก็คงจะไม่ไปสร้างความลำบากให้ใคร

หลังจากที่หลิวเกินไหลจากไป เจิ้งเหล่าตานก็ลูบคางครุ่นคิดอยู่นาน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าหลิวฟางไม่มีความสามารถขนาดนั้น

ไม่ใช่หลิวฟางแล้วจะเป็นใคร หรือว่าจะเป็นหลิวเกินไหล

แต่เขาก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่นอายุไม่ถึงสิบหก จะมีความสามารถมากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ

…

ตอนนี้ยังเร็วอยู่ หลิวเกินไหลไม่ได้กลับบ้าน เขาออกจากห้องบัญชีของกองบัญชาการ แล้วเลี้ยวไปยังเทือกเขาอู่เต้าหลิ่งหลังหมู่บ้าน ออกกำลังกายตามแผนที่วางไว้

กว่าที่เขาจะทำตามแผนการออกกำลังกายของวันนี้เสร็จแล้วกลับเข้าหมู่บ้าน ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว กองผลิตเลิกงานไปนานแล้ว ทุกบ้านต่างก็เริ่มก่อควันหุงหาอาหาร

มีคนบอกว่ากองผลิตถ้าฟ้าไม่มืดจะไม่เลิกงาน นี่ก็ไม่ผิด แต่่นั่นมันเป็นเรื่องหลังจากช่วงเวลาที่ยากลำบาก ตอนนี้ในยุคนี้ ชนบทจะมีสักกี่บ้านที่สามารถจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดทำอาหารได้ทุกวัน หากหัวหน้ากองผลิตกล้าให้เลิกงานตอนฟ้ามืด มีหวังโดนคนด่าตายแน่

ตอนที่หลิวเกินไหลกลับถึงบ้าน หลี่หลันเซียงกำลังทำอาหารอยู่ แต่กลับไม่เห็นหลิวซวนจู้ คานหาบกับถังไม้ก็ยังแขวนอยู่บนกำแพง หลิวหมิ่นไม่ได้ไปหาบน้ำ ส่วนเกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียไม่อยู่บ้านถือเป็นเรื่องปกติ พวกเขาน่าจะไปเก็บฟืนกันอีกแล้ว

“แม่ครับ มื้อเย็นทำอะไรเหรอครับ พ่อกับพี่รองผมไปไหน” หลิวเกินไหลเอ่ยถามลอยๆ

“ลุงโหย่วฝูของแกมาน่ะ พ่อแกกำลังคุยเป็นเพื่อนพวกเขาอยู่ในห้อง พี่รองของแกก็อยู่ในห้องของเธอ!” หลี่หลันเซียงเดินออกมาหา เข้ามาใกล้หลิวเกินไหล แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ลุงโหย่วฝูของแกพาวั่งไฉมาสู่ขอ พวกเขาหมายตาพี่รองของแกไว้ แม่ถามพี่รองของแกแล้ว พี่รองของแกบอกว่า เธอฟังแก”

โก่ววั่งไฉยังกล้ามาสู่ขออีกเหรอ

เจ็บแล้วไม่จำจริงๆ

“ผมไปดูหน่อย” หลิวเกินไหลก้าวยาวๆ เดินเข้าประตูห้องไป

หลี่หลันเซียงรีบวิ่งตามไป คว้าแขนหลิวเกินไหลไว้ แล้วกำชับเสียงเบา “ต่อให้แกจะไม่ตกลง ก็อย่าพูดจาเหลวไหลนะ โก่วโหย่วฝูเป็นหัวหน้ากองผลิตที่สาม พวกเราไปมีเรื่องกับเขาไม่ได้นะ”

“ผมรู้แล้วน่า” หลิวเกินไหลยิ้มให้หลี่หลันเซียง แล้วเดินเข้าห้องด้านในไป

บนขอบหน้าต่างในห้องด้านในมีตะเกียงน้ำมันก๊าดจุดอยู่ เปลวไฟเล็กๆ เพียงแค่เพิ่มความสว่างให้ห้องได้เล็กน้อย แต่กลับขยายเงาให้ใหญ่ขึ้น

หลิวซวนจู้นั่งเอียงตัวอยู่บนขอบเตียงคัง ตรงหน้าคือประตูห้อง ไปป์ยาสูบในมือสว่างวาบๆ มืดๆ

โก่วโหย่วฝูก็นั่งพาดขาข้างหนึ่งอยู่บนขอบเตียงคังเช่นกัน หันหลังให้ประตูห้อง ส่วนโก่ววั่งไฉยืนอยู่ข้างหลังเขา

พอเข้าประตูมา หลิวเกินไหลก็รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ถูกต้อง

โดยปกติแล้ว ฝ่ายชายที่มาสู่ขอควรจะทำตัวอ่อนน้อม อย่างน้อยก็ต้องมีรอยยิ้มบนใบหน้า ส่วนฝ่ายหญิงที่ถูกสู่ขอก็ควรจะวางท่าสักหน่อย ไม่ถึงกับหยิ่งผยอง อย่างน้อยก็ต้องสงวนท่าทีไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นลูกสาวบ้านตัวเองก็จะถูกดูถูกได้

แต่สภาพตรงหน้ากลับแตกต่างออกไป โก่วโหย่วฝูวางท่าสูงส่ง ท่าทางเหมือนกับว่ามั่นใจว่าจะจัดการบ้านตระกูลหลิวได้อยู่หมัด ส่วนโก่ววั่งไฉยิ่งหยิ่งผยอง อวดดี ราวกับไม่เห็นบ้านตระกูลหลิวอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ส่วนหลิวซวนจู้กลับก้มตัวงอหลัง เอาแต่สูบไปป์ยาสูบ ท่าทีที่ฝ่ายหญิงควรจะมีกลับถูกกดขี่จนหมดสิ้น

“เกินไหลกลับมาแล้วเหรอ หิวแล้วล่ะสิ เดี๋ยวข้าวก็เสร็จแล้ว”

เมื่อเห็นลูกชายคนโตเข้าห้องมา หลิวซวนจู้ก็รีบชิงเอ่ยปากก่อน หลังที่งออยู่ก็ยืดตรงขึ้นมาหลายส่วน ราวกับได้เห็นเสาหลัก

หลิวเกินไหลแอบถอนหายใจ

พ่อของเขานี่พอถึงเวลาสำคัญก็ใจแข็งขึ้นมาไม่ได้เลย พี่ใหญ่หลิวฟางที่ขี้ขลาดขนาดนั้น ก็คงจะได้รับนิสัยของเขานี่แหละ

เช่นเดียวกัน เมื่อเห็นหลิวเกินไหลเข้าห้องมา โก่ววั่งไฉก็ถอยหลังไปเล็กน้อย ขาสองข้างที่เคยยืนถ่างออกก็หุบเข้าหากัน ดูเหมือนจะกลัวว่าหลิวเกินไหลจะเตะเข้าที่เป้ากางเกงเขาอีกรอบ

แต่โก่วโหย่วฝูกลับทำเหมือนไม่เห็นเขาเลย เขาสูดบุหรี่ที่คีบอยู่ด้วยสองนิ้วเข้าไปคำหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับหลิวซวนจู้ว่า “ซวนจู้ ที่ควรจะพูดฉันก็พูดกับแกไปหมดแล้ว ที่กองผลิตฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ จะตกลงหรือไม่ตกลง แกก็ให้คำตอบที่ชัดเจนมาหน่อย”

“ตกลงอะไรกับท่านเหรอครับ”

หลิวเกินไหลหยิบบุหรี่จงหัวมวนหนึ่งยื่นส่งให้หลิวซวนจู้ “พ่อครับ ผมไม่ได้ให้พ่อสูบอันนี้เหรอครับ ทำไมยังจะมาสูบใบไม้อีก บุหรี่ซองนั้นที่ผมให้ไปล่ะครับ”

หลิวเกินไหลมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าบุหรี่ที่โก่วโหย่วฝูสูบอยู่ก็คือจงหัว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นหลิวซวนจู้ที่ให้เขาไปแน่นอน

ตัวเองสูบใบไม้ ให้คนอื่นสูบจงหัว พ่อของเขานี่คิดอะไรอยู่กันแน่

“บุหรี่ดีๆ ขนาดนั้นฉันจะกล้าสูบได้อย่างไร”

โดยสัญชาตญาณแล้วหลิวซวนจู้คิดจะปฏิเสธ แต่พอสบตากับหลิวเกินไหลเข้า เขาก็ยังคงยิ้มเก็บไปป์ยาสูบ แล้วรับบุหรี่มา

“ซวนจู้ แกนี่เป็นพ่อได้ไม่เลวนี่นา ลูกชายถึงกับมาบงการแกได้แล้ว” โก่วโหย่วฝูหัวเราะ “ถ้าเป็นไอ้ลูกชายตัวดีของฉันกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้นะ ป่านนี้โดนตบหน้าฉาดใหญ่ไปนานแล้ว”

คำพูดของโก่วโหย่วฝูฟังดูเหมือนหยอกล้อ แต่จริงๆ แล้วคือการเย้ยหยัน หลิวเกินไหลไม่ยอมเขาสักนิด

“ลุงโหย่วฝูครับ ลูกชายลุงให้บุหรี่ดีๆ ขนาดนี้สูบได้เหรอครับ”

พอหลิวเกินไหลพูดแบบนี้ หลังของหลิวซวนจู้ก็ยืดตรงขึ้นมาทันที สูบบุหรี่ก็มีแรงขึ้น

“เหอะๆ…” โก่วโหย่วฝูหัวเราะอย่างเก้อเขิน “จะมาให้บุหรี่ฉันอะไรกัน ไอ้ลูกชายตัวดีนั่นไม่มาขโมยบุหรี่ฉันสูบก็ดีถมไปแล้ว”

คำพูดของหลิวเกินไหลจี้ถูกจุดอ่อนของเขาเข้าอย่างจัง ลูกชายของเขาเทียบกับหลิวเกินไหลไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“ก็แค่นั้นแหละครับ” หลิวเกินไหลก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่งเช่นกัน ไม่มีความคิดจะแบ่งให้โก่วโหย่วฝูเลยแม้แต่น้อย “ลุงโหย่วฝูครับ ท่านพูดอะไรกับพ่อผมไว้บ้างเหรอครับ เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ”

“ฉันคุยกับพ่อแกเรื่องแต่งงานของวั่งไฉบ้านฉันกับพี่รองของแก เด็กอย่างแกจะมาสอดปากอะไร ไม่รู้จักผู้ใหญ่ไม่รู้จักเด็ก” โก่วโหย่วฝูทำหน้าบึ้งตึงลง

เพิ่งจะเสียหน้าไป เขาก็เลยฉวยโอกาสสั่งสอนหลิวเกินไหลสักประโยค

“พี่รองของผมบอกกับผมไว้นานแล้วว่า เรื่องแต่งงานของเธอผมเป็นคนตัดสินใจ ถ้าท่านไม่พูดกับผมก็เชิญกลับไปได้เลยครับ บ้านพวกเราใกล้จะทำกับข้าวเสร็จแล้ว คงจะไม่รั้งท่านไว้แล้ว”

ยุคนี้ ธัญพืชของบ้านไหนก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ คำพูดของหลิวเกินไหลถึงจะฟังดูไม่เข้าหูไปหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรผิด

คนเขาจะกินข้าวกันแล้ว ท่านยังจะมานั่งแกร่วไม่ไปอีก นั่นก็คือไม่รู้ธรรมเนียมแล้ว

“เจ้าเด็กคนนี้ พูดจากับผู้ใหญ่แบบนี้ได้อย่างไร” โก่วโหย่วฝูเริ่มจะเสียหน้า

หลิวเกินไหลก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่คาบบุหรี่ไว้ แล้วยิ้มมองเขา

“ซวนจู้ เรื่องแต่งงานของลูกสาวคนที่สองของแกนี่ลูกชายคนโตของแกเป็นคนตัดสินใจจริงๆ เหรอ” โก่วโหย่วฝูถูกบีบจนไม่มีทางไป จำต้องหันไปถามหลิวซวนจู้

“ใครใช้ให้พวกเขาสองพี่น้องรักกันดีล่ะ ฉันที่เป็นพ่อก็ไม่มีทางเลือก” หลิวซวนจู้ถึงจะขี้ขลาดไปหน่อย แต่ก็ไม่โง่เด็ดขาด

ลูกชายคนโตเก่งขึ้นแล้ว ยินดีจะออกหน้าให้พี่รอง ต่อหน้าคนนอก เขาที่เป็นพ่อแน่นอนว่าจะไม่ทำให้ลูกชายคนโตต้องเสียหน้า

“ถ้างั้นก็ได้ เกินไหล ฉันจะพูดกับแกอีกรอบหนึ่งแล้วกัน”

เมื่อหาทางลงได้แล้ว โก่วโหย่วฝูก็อาศัยสถานการณ์เพื่อหาทางลง

“วั่งไฉบ้านฉันชอบพี่รองของแก ฉันพาเขามาก็เพื่อจะมาสู่ขอ ความลำบากของบ้านแก คนในหมู่บ้านก็รู้กันดีอยู่แล้ว ดังนั้นนะ ขอเพียงแค่พวกแกตกลง ฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้บ้านแกต้องเสียเปรียบแน่นอน

สินสอด ฉันตั้งใจจะให้พวกแกห้าหยวน นี่ก็ไม่น้อยแล้วนะ! ในยุคนี้ ครอบครัวที่แต่งลูกสะใภ้แล้วให้สินสอดได้มีไม่มากนัก

อีกอย่างนะ พอพี่รองของแกแต่งเข้ามาแล้ว ฉันก็จะหาวิธีย้ายบ้านแกไปอยู่กองผลิตที่สาม ฉันกับซุนเป่าเกินก็สนิทกันอยู่ พี่ห้าสิบเก้าก็คงจะไม่สร้างความลำบากให้ฉันหรอก ขอแค่มีโอกาสที่เหมาะสม การจะย้ายบ้านแกไปอยู่กองผลิตที่สามก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ฉันเป็นหัวหน้ากองผลิตที่สาม มีฉันคอยดูแลพวกแก พวกแกก็ไม่ต้องมาเหนื่อยเหมือนตอนนี้แล้ว แต้มแรงงานก็จะไม่น้อยลงเลยสักแต้ม เผลอๆ ยังจะให้พวกแกเพิ่มอีกด้วย

ออกแรงน้อย ได้แต้มเยอะ พอถึงปลายปีก็ยังจะได้แบ่งเงินแบ่งธัญพืชเพิ่มอีกไม่น้อย ชีวิตของบ้านแกต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน ไม่ด้อยไปกว่าบ้านคนอื่นแน่นอน”