บทที่ 62: โดนตบหน้าจนเสียงดังเพียะๆ

ไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกว่ากินขาดบ้านตระกูลหลิวได้อยู่หมัด ที่แท้โก่วโหย่วฝูก็วาดฝันก้อนใหญ่ขนาดนี้ไว้

“ลุงโหย่วฝูครับ ท่านพูดจบแล้วรึยัง” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มมองโก่วโหย่วฝู

“พูดจบแล้ว” โก่วโหย่วฝูดีดก้นบุหรี่ที่สูบหมดแล้วลงบนพื้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม “เงื่อนไขที่ฉันเสนอนี่มันดีพอไหมล่ะ แกไปลองสืบดูทั่วทั้งตำบลสิว่า บ้านไหนแต่งลูกสะใภ้แล้วจะให้เงื่อนไขแบบฉันได้บ้าง ก็เป็นเพราะวั่งไฉบ้านฉันชอบพี่รองของแกนั่นแหละ อ้อนวอนฉันอยู่หลายวัน ฉันถึงได้ยอมตกลง ไม่ใช่ว่าฉันโก่วโหย่วฝูจะคุยโวโอ้อวดนะ แค่เงื่อนไขที่ฉันเสนอนี้ สาวๆ ทั่วทั้งตำบลก็ให้วั่งไฉบ้านฉันเลือกได้ตามใจชอบแล้ว”

“พูดมีเหตุผลดีครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า แล้วหยิบแบงก์สิบหยวนสีดำออกมาห้าใบจากกระเป๋า ยื่นส่งไปตรงหน้าหลิวซวนจู้ “พ่อครับ นี่เป็นเงินห้าสิบหยวนที่เหลือจากการขายหมูป่าให้สหกรณ์เมืองสี่จิ่ว พ่อเก็บไว้สิครับ”

หา

ห้าสิบหยวน

แถมยังเป็นเงินที่เหลืออีก

รอยยิ้มของโก่วโหย่วฝูแข็งค้างไป ส่วนโก่ววั่งไฉยิ่งแล้วใหญ่ เหมือนกับถูกสาปให้เป็นหิน จ้องมองแบงก์สิบหยวนสีดำห้าใบนั้นตาไม่กะพริบ

หลิวเกินไหลหยิบเงินออกมาห้าสิบหยวนในคราวเดียว พวกเขาก็ตกใจพอแล้ว แต่พอหลิวซวนจู่อ้าปากพูดเท่านั้นแหละ นั่นถึงจะเป็นไพ่ตายของจริง

“ทำไมยังมีอีกห้าสิบล่ะ เงินขายหมูป่าหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนแกไม่ได้ให้ฉันไปหมดแล้วเหรอ”

เงินขายหมูป่าหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน

หลิวเกินไหลขายหมูป่าได้เงินมาสองร้อยกว่าหยวนเลยเหรอ!

บ้านของพวกเขาทำงานหลายปีก็ยังหาเงินได้ไม่มากขนาดนี้!

พอคิดถึงท่าทีของตัวเองตอนที่พูดถึงสินสอดห้าหยวนเมื่อครู่นี้ โก่วโหย่วฝูก็อยากจะหาหลุมมุดเข้าไปเสียให้ได้

“หลิวเกินไหล แกเก่งเรื่องล่าสัตว์ก็จริง แต่บ้านแกจะอาศัยแค่การล่าสัตว์ประทังชีวิตไปตลอดไม่ได้หรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้น แกมีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อธัญพืชได้ ที่บ้านก็ยังคงกินไม่อิ่มอยู่ดี”

ผ่านไปสองสามนาทีเต็มๆ ในที่สุดโก่ววั่งไฉที่ได้สติกลับคืนมาก็ยังไม่ยอมแพ้ ยิ่งหลิวเกินไหลหาเงินได้เยอะเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะแต่งงานกับหลิวหมิ่นมากขึ้นเท่านั้น

ขอเพียงแค่ได้เกี่ยวดองกับหลิวเกินไหล ตอนที่หลิวเกินไหลไปล่าสัตว์จะไม่พาเขาไปด้วยได้อย่างไร ถึงตอนนั้น เขาก็จะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำเช่นกัน

“ช่วงหลายเดือนที่แกป่วยอยู่ ก็มีแต่พี่รองของแกที่คอยดูแลไม่ใช่เหรอ! แกจะทนเห็นพี่รองของแกต้องลงไปทำงานหนักที่นาได้อย่างนั้นเหรอ แกวางใจเถอะ ขอเพียงแค่เธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะให้พ่อฉันจัดงานสบายๆ ให้เธอแน่นอน เลี้ยงดูอย่างดีจนขาวอวบ ไม่ต้องลำบากแม้แต่น้อย”

“ที่แกพูดก็ถูก ฉันทนเห็นพี่รองของฉันต้องลงไปทำงานหนักไม่ได้จริงๆ”

หลิวเกินไหลยิ้มให้โก่ววั่งไฉ แล้วหยิบกระดาษสองสามแผ่นออกมาจากกระเป๋ายื่นส่งไปตรงหน้าหลิวซวนจู้

“พ่อครับ นี่เป็นจดหมายแนะนำตัวที่กองบัญชาการออกให้พี่รองของผม แล้วก็มีเอกสารโควตาตำแหน่งงานของพี่รองผมด้วย ถือของสองอย่างนี้ไป พี่รองของผมก็จะไปเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารของรัฐในเมืองสี่จิ่วได้แล้วครับ”

คราวนี้ ไม่เพียงแต่สองพ่อลูกโก่วโหย่วฝูกับโก่ววั่งไฉเท่านั้น แม้แต่หลิวซวนจู้ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“แก… แก… ที่แกพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ” หลิวซวนจู้พูดจาติดๆ ขัดๆ

“จริงหรือไม่จริง พ่อลองดูก็รู้แล้วนี่ครับ” หลิวเกินไหลชี้ไปที่กระดาษสองสามแผ่นนั้น “บนนี้มีตราประทับของทางราชการอยู่ด้วย อย่างอื่นอาจจะปลอมได้ แต่ตราประทับของทางราชการจะปลอมได้อย่างไร อ้อ จริงสิ ลุงโหย่วฝูครับ ท่านเป็นหัวหน้ากองผลิต น่าจะเคยเห็นตราประทับของกองบัญชาการของเราใช่ไหมครับ ท่านช่วยพ่อผมดูหน่อยสิว่าตราประทับของกองบัญชาการนี่จริงหรือปลอม”

มุมปากของโก่วโหย่วฝูกระตุกสองสามที คำพูดของหลิวเกินไหลฟังดูเหมือนจะสุภาพ แต่กลับเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่ แต่เขาก็สงสัยเช่นกันว่าเอกสารโควตาตำแหน่งงานของหลิวหมิ่นเป็นของจริงหรือไม่ ก็ยังอยากจะเข้าไปดูใกล้ๆ

หลิวซวนจู้ผลักเขาไปข้างๆ ทีหนึ่ง ส่วนตัวเองก็ถือกระดาษสองสามแผ่นนั้นเข้าไปใกล้ตะเกียงน้ำมันก๊าด

เขาไม่ใช่คนโง่

กระดาษสองสามแผ่นนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของลูกสาวคนที่สอง หากโก่วโหย่วฝูคิดไม่ดี เอาเข้าไปใกล้ตะเกียงน้ำมันก๊าดแล้วเผาทิ้งไป อนาคตของลูกสาวคนที่สองก็คงจะพังทลาย

ตอนเด็กๆ หลิวซวนจู้เคยเรียนหนังสือมาหลายปี อ่านหนังสือออกไม่น้อย อ่านจดหมายแนะนำตัวกับเอกสารโควตาตำแหน่งงานเข้าใจ เขาจ้องมองกระดาษสองสามแผ่นนั้นใต้แสงสลัวๆ ของตะเกียงน้ำมันก๊าดอย่างละเอียดหลายรอบ มือที่สั่นเทายัดกระดาษสองสามแผ่นนั้นเข้ากระเป๋าเสื้อ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบออกมาอีกครั้ง ยื่นส่งให้หลิวเกินไหล

“แกเก็บไว้ดีกว่า พ่อกลัวจะทำหาย”

“ได้ครับ” หลิวเกินไหลยิ้มแล้วรับมาเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ

หลิวซวนจูยืดอกขึ้น ไพล่มือไว้ข้างหลัง หันไปทางโก่วโหย่วฝู กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โก่วโหย่วฝูก็ชิงเอ่ยปากก่อน

“พอแล้ว ซวนจู้ หลิวหมิ่นบ้านแกได้เป็นคนเมืองแล้ว วั่งไฉบ้านฉันคงจะสูงเกินไป เรื่องแต่งงานก็ถือว่าแล้วกันไป เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ที่กองผลิตยังมีเรื่องอีกเยอะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว”

ไม่รอให้หลิวซวนจู้ได้พูดอะไรอีก เขาหันหลังก็เดินจากไป

คนซื่อๆ พอได้อวดดีขึ้นมามันจะขนาดไหน ขืนไม่ไปอีก ก็รอโดนตบหน้าสิ!

“ลุงโหย่วฝู ท่านจะไปแล้วเหรอครับ ข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว มากินด้วยกันหน่อยสิครับ!” เสียงของหลี่หลันเซียงดังมาจากห้องครัว

“ไม่ล่ะๆ ฉันยังมีธุระ”

ครึ่งแรกของประโยคของโก่วโหย่วฝูยังคงดังมาจากห้องครัว แต่ครึ่งหลังก็ไปถึงลานบ้านแล้ว

ไปเร็วเหมือนกันนะ…

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจ

“พ่อครับ ทำไมไม่พยายามอีกหน่อยล่ะ หลิวหมิ่นได้เป็นคนเมืองแล้ว บ้านตระกูลหลิวยังมีคนทั้งครอบครัวอยู่ในหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ ก็ยังอยู่ในกำมือของพวกเราไม่ใช่รึไง” โก่ววั่งไฉยังไม่ยอมแพ้

“แกจะไปรู้อะไร ฉันว่าแกคงจะหัวหมุนไปแล้วล่ะ เพื่อจะไปเกาะแข้งเกาะขาบ้านตระกูลหลิว ถึงกับลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่อะไร” โก่วโหย่วฝูด่าใส่หน้าทันที

“ผมก็แค่อยากจะเป็นพี่เขยของหลิวเกินไหล แล้วไอ้หนูนั่นเวลาไปล่าสัตว์จะไม่พาผมไปด้วยเหรอครับ” โก่ววั่งไฉพึมพำ “ผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะไม่อยากหาเงิน ไม่อยากกินเนื้อ”

“คนเป็นๆ จะยอมให้ฉี่รดตายรึไง ที่อยู่บนคอแกน่ะมันเอาไว้ใส่ขี้รึไง” โก่วโหย่วฝูถลึงตาใส่ลูกชายอย่างแรง “แกตามเขาไปไม่ได้รึไง เขากล้าเข้าป่า แกก็เข้าป่าไม่ได้รึไง จำเป็นต้องไปแต่งงานกับพี่รองของเขาด้วยเหรอ”

“ในป่าไม่ได้มีหมาป่า มีหมีควายเหรอครับ ผมก็ไม่เคยขึ้นเขาเลย เผื่อว่าเจอเข้า…”

“ดูแกทำตัวขี้ขลาดตาขาวเข้าสิ โง่กว่าหมูอีก หลิวเกินไหลผอมกว่าแก เล็กกว่าแก ต่อให้เจอจริงๆ แกวิ่งหนีหมาป่าไม่ทัน วิ่งหนีหมีควายไม่ทัน ยังจะวิ่งหนีเขาไม่ทันอีกเหรอ”

เออใช่!

สองตาของโก่ววั่งไฉเป็นประกาย

“พรุ่งนี้ฉันจะคอยจับตาดูเขา เขาขึ้นเขา ฉันก็จะขึ้นเขาไปด้วย ฉันไม่เชื่อหรอกว่า จับหมูป่า ฉันจะจับสู้เขาไม่ได้”

“แล้วก็” โก่วโหย่วฝูมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคน ก็กระซิบเสียงเบาว่า “เอาข่าวที่บ้านตระกูลหลิวมีเงินสองร้อยกว่าหยวนไปปล่อยซะ”

ตบหน้าฉัน อวดรวยต่อหน้าฉัน งั้นฉันก็จะให้คนทั้งหมู่บ้านมาขอยืมเงินพวกแก ดูซิว่าพวกแกจะให้ยืมไหม!

…

ในห้อง สองพ่อลูกโก่วโหย่วฝูกับโก่ววั่งไฉเพิ่งจะจากไป หลิวหมิ่นก็วิ่งตึงๆ ออกมาจากห้องด้านใน คว้าแขนหลิวเกินไหลไว้ทันที

“เกินไหล แกหาตำแหน่งงานให้พี่รองจริงๆ เหรอ”

“พี่ก็ดูเองสิ” หลิวเกินไหลหยิบกระดาษสองสามแผ่นนั้นออกมา ยื่นส่งให้หลิวหมิ่น

แตกต่างจากหลิวฟางที่อ่านหนังสือไม่ออก หลิวหมิ่นเรียนถึงชั้นประถมต้น อ่านหนังสือออกมากกว่าหลิวซวนจู้เสียอีก ในหมู่บ้านถือว่ามีวัฒนธรรมแล้ว

แต่ปฏิกิริยาของหลิวหมิ่นหลังจากที่ดูกระดาษสองสามแผ่นนั้นกลับค่อนข้างเกินความคาดหมายของหลิวเกินไหล

เธอไม่ได้ดีใจกระโดดโลดเต้น ไม่ได้ตื่นเต้นจนน้ำตาไหล แต่กลับถือกระดาษสองสามแผ่นนั้นนั่งนิ่งๆ อยู่บนขอบเตียงคัง

“พี่รอง เป็นอะไรไป”

“ใช่แล้วหมิ่น แกเป็นอะไรไป”

หลิวซวนจู้ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน นี่มันเรื่องน่ายินดีขนาดนี้ ลูกสาวทำไมเหมือนจะไม่ดีใจเลยสักนิด

“เกินไหล ฉันไปไม่ได้หรอก พ่อแม่ก็อายุมากขึ้นเรื่อยๆ ทำงานหนักไม่ไหวแล้ว น้องชายกับน้องสาวยังอยู่ในวัยกำลังโต กินก็จะเยอะขึ้นเรื่อยๆ ขาดแรงงานอย่างฉันไป ปันส่วนอาหารของที่บ้านจะทำอย่างไร” หลิวหมิ่นยื่นกระดาษสองสามแผ่นนั้นมาตรงหน้าหลิวเกินไหล “แกไปดีกว่า! แกเหมาะกับงานนี้มากกว่าฉัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวซวนจู้ค่อยๆ จางหายไป เขาก็หยิบไปป์ยาสูบออกมาอีกครั้ง ค่อยๆ แคะขี้ยาไปทีละนิด

หลี่หลันเซียงที่เพิ่งจะเข้าห้องมาอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ปิดลงอีกครั้ง ขอบตากลับแดงก่ำ

“พี่รองคนโง่ของผม ที่บ้านก็ยังมีผมอยู่ไม่ใช่เหรอ” หลิวเกินไหลยิ้ม “ผมอยู่ที่บ้านก็ยังล่าสัตว์ได้ เอาเหยื่อไปแลกธัญพืชได้ พี่นอกจากจะลงไปทำงานที่นาแล้วยังจะทำอะไรได้อีก อีกอย่าง ร้านอาหารของรัฐเขาต้องการพนักงานเสิร์ฟหญิง พี่จะให้ผมที่เป็นผู้ชายไปทำได้อย่างไร ผมจะไปตัดของตัวเองทิ้งรึไง”