บทที่ 63: ความกังวลใจได้รับการแก้ไข

“พูดจาเหลวไหลอะไร”

หลี่หลันเซียงตบไหล่หลิวเกินไหลไปหนึ่งที หลิวหมิ่นก็หยิกเขาไปอีกที

หลิวซวนจู้ยกไปป์ยาสูบขึ้นมาแล้ว เมื่อเห็นว่าหลิวเกินไหลถูกจัดการไปแล้ว ถึงได้วางไปป์ยาสูบลง

การพูดว่า “ตัดของตัวเองทิ้ง” ในยุคหลังเป็นเพียงคำพูดล้อเล่นที่ไม่มีน้ำหนักอะไร แต่ในยุคนี้กลับแตกต่างออกไป ราชวงศ์ชิงเพิ่งจะล่มสลายไปไม่กี่สิบปี ขันทีก็ยังมีชีวิตอยู่เลยนะ!

การพูดว่าตัดของตัวเองทิ้งถือเป็นเรื่องอัปมงคลอย่างยิ่ง

หลิวเกินไหลที่ไหนจะไปรู้เรื่องพวกนี้ เมื่อเห็นว่าคนทั้งครอบครัวมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ ก็ค่อนข้างจะงงงัน

“ต่อไปห้ามพูดจาแบบนี้อีกนะ”

อาจจะรู้สึกว่าเมื่อครู่ตบแรงไปหน่อย หลี่หลันเซียงก็นวดไหล่ของหลิวเกินไหลเบาๆ

“เฮะๆ… ผมก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ที่ไหนจะไปตัดจริงๆ ล่ะครับ” หลิวเกินไหลเกาหัว

“พูดไปอย่างนั้นก็ไม่ได้” หลิวหมิ่นถลึงตาใส่หลิวเกินไหล “อัปมงคลจะตายไป”

“ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว” หลิวเกินไหลว่าง่าย

“หมิ่นเอ๊ย แม่ว่าที่เกินไหลพูดถึงแกเมื่อกี้นี้ถูกนะ” หลี่หลันเซียงก็จับมือหลิวหมิ่นไว้ “เรื่องของที่บ้าน มีน้องชายแกอยู่ก็พอแล้ว ไม่ได้ขาดแกไปคนหนึ่งหรอก อีกอย่าง แกก็สิบเก้าแล้ว ก็ถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว ต่อให้อยู่ที่บ้านช่วยงาน จะช่วยได้อีกนานแค่ไหนกัน

โอกาสในการทำงานครั้งนี้หายากขนาดไหน คนมากมายฝันก็ยังไม่ได้มาเลย ถ้าพลาดไป ก็เท่ากับพลาดไปทั้งชีวิต แม่จะทนดูแกทำเรื่องโง่ๆ ไม่ได้หรอกนะ”

“ใช่แล้ว แกหาแต้มแรงงานได้กี่แต้มกันเชียว ธัญพืชกับเงินที่เกินไหลล่าสัตว์มาแลกได้ในช่วงนี้ แกทำงานที่กองผลิตสิบปีก็ยังหาไม่ได้เลย มีเกินไหลคอยช่วยเหลือที่บ้านอยู่ แกยังจะกังวลอะไรอีก” หลิวซวนจู้ก็เกลี้ยกล่อมลูกสาวเช่นกัน

หลิวหมิ่นนิ่งเงียบไป

การยกตำแหน่งงานให้น้องชายเป็นเพียงปฏิกิริยาแรกของเธอ ตอนนี้พอพ่อแม่พูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกว่าการให้น้องชายอยู่ที่บ้านดีกว่าการที่เธออยู่ที่บ้านจริงๆ

แต่พอคิดอีกที เธอก็ลังเลขึ้นมาอีก

“พ่อคะ แม่คะ งานนี้หายากก็จริง แต่มันไม่เหมาะกับหนูหรอกค่ะ หมู่บ้านเราอยู่ห่างจากเมืองสี่จิ่วสามสิบกว่าหลี่ ไปกลับทีหนึ่ง แค่เวลาเดินทางก็ต้องใช้สองสามชั่วโมงแล้ว ที่ร้านอาหารตอนเย็นก็มีคนกินข้าว เลิกงานก็ต้องดึกแน่นอน ฟ้ามืดขนาดนั้น หนูต้องเดินกลับบ้านกลางคืนทุกวันสองสามชั่วโมง พวกคุณจะวางใจได้เหรอคะ

พ่อทำงานหนักทุกวันขนาดนั้น จะให้มาเดินวันละห้าหกชั่วโมง ไปกลับเมืองสี่จิ่วเพื่อรับหนูทุกคืนได้อย่างไร”

“นั่นก็จริง” หลี่หลันเซียงถอนหายใจ มัวแต่ดีใจ ยังไม่ได้คิดถึงปัญหานี้เลย พอหลิวหมิ่นพูดขึ้นมา เธอก็กลุ้มใจขึ้นมาด้วย

หลิวซวนจู้อ้าปาก แล้วก็หุบลง

ลูกสาวพูดถูก เขาทำงานทุกวันก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว หากต้องมาเดินวันละห้าหกชั่วโมงเพื่อรับลูกสาวเลิกงานทุกวัน นานวันเข้าร่างกายต้องรับไม่ไหวแน่

แต่ถ้าไม่ไปรับ เขาที่เป็นพ่อจะวางใจให้ลูกสาวเดินกลับบ้านกลางคืนไกลขนาดนั้นคนเดียวได้อย่างไร

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลหัวเราะสองที “พ่อครับ แม่ครับ พี่รอง มีเรื่องหนึ่ง ผมลืมบอกพวกคุณไป บ้านของพี่ใหญ่หาได้แล้วนะครับ เป็นบ้านหลังใหญ่สามห้อง มีห้องหนึ่งเว้นไว้ให้พี่รองด้วย”

“หา”

“อะไรนะ”

คนทั้งครอบครัวต่างก็หันไปมองหลิวเกินไหลพร้อมกัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ

“พอมีที่อยู่แล้ว พี่รองก็ไม่ต้องกลับบ้านทุกคืน เลิกงานแล้วก็ไปพักที่บ้านพี่ใหญ่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น สหกรณ์ของรัฐที่พี่ใหญ่ทำงานก็อยู่ตรงข้ามกับร้านอาหารของรัฐที่พี่รองทำงานเลย พวกเขาสองคนไปทำงานเลิกงานก็ไปด้วยกันได้ ตอนกลางคืนก็ยังพักอยู่ด้วยกันได้อีก คราวนี้ พวกคุณไม่ต้องกังวลแล้วใช่ไหมครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“จริงเหรอ! นี่มันดีเกินไปแล้ว” หลี่หลันเซียงร้องไห้ด้วยความดีใจสุดขีด

หลิวซวนจู้ก็จุดไปป์ยาสูบขึ้นมาเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่โล่งอก

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ แกล้งพี่รองของแกใช่ไหม” หลิวหมิ่นหยิกหลิวเกินไหลไปทีหนึ่งอย่างแรง จากนั้นก็โผเข้ากอดเขาร้องไห้ฮือๆ

น้องชายไม่เพียงแต่จะช่วยเธอหางานให้ แต่ยังช่วยแก้ไขความกังวลใจทั้งหมดของเธออีกด้วย

น้องชายช่วยเธอได้ถึงขนาดนี้ เธอที่เป็นพี่สาวนอกจากจะขอบคุณแล้ว ก็เหลือเพียงแต่ความขอบคุณเท่านั้น

“พอแล้วๆ พี่รองพี่อย่าร้องไห้เลยน่า เสื้อผ้าผมร้องไห้จนสกปรกแล้ว ก็ต้องให้พี่ไปหาบน้ำมาซักอีก อ้อ จริงสิพี่รอง วันนี้พี่น่าจะยังไม่ได้ไปหาบน้ำใช่ไหม”

“หาบหัวแกสิ! ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกหาเรื่องเจ็บตัวรึไง” หลิวหมิ่นร้องไห้ไปหัวเราะไป แล้วก็หยิกหลิวเกินไหลไปอีกทีหนึ่ง

“แม่ครับ แม่จะจัดการพี่รองไหมครับ เขาหยิกผมอีกแล้ว” หลิวเกินไหลหลบไปพลาง ตะโกนฟ้องเสียงดัง

“เรื่องของพวกแกสองพี่น้องอย่ามาหาฉัน ฉันไม่ยุ่ง” หลี่หลันเซียงเช็ดน้ำตาพลางหัวเราะ

“แม่คะ”

หลิวหมิ่นก็โผเข้ากอดหลี่หลันเซียงอีกครั้ง น้ำตาไหลพรากๆ

คราวนี้คือความอาลัยอาวรณ์

การไปอยู่ที่เมืองสี่จิ่วสะดวกก็จริง แต่ไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านอีกทีเมื่อไหร่ โตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องจากบ้านไป

“พอแล้วๆ เด็กโง่เอ๊ย นี่มันเรื่องน่ายินดีจะตายไป แกร้องไห้ทำไม” ปากพูดเช่นนั้น หลี่หลันเซียงก็เช็ดน้ำตาเช่นกัน

ในขณะนั้น ที่ห้องครัวก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เกินสี่, เกินว่าง และไฉ่เสียเก็บฟืนกลับมาแล้ว

เมื่อเห็นพี่รองกอดแม่ร้องไห้ พวกเขาก็ค่อนข้างจะงงงัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลิวไฉ่เสียยิ่งแล้วใหญ่ วิ่งตึงๆ เข้ามากอดขาหลี่หลันเซียงไว้ แหงนหน้าขึ้น ขอบตาเต็มไปด้วยน้ำตา

“พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นครับ” หลิวเกินสี่โตกว่าหน่อย ยังรู้จักถามไถ่

“พี่รองของแกมีงานทำแล้ว ดีใจจนหาทิศไม่เจอแล้ว” หลิวเกินไหลล้อเลียนไปประโยคหนึ่ง แล้วหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวออกมาจากกระเป๋ากำมือใหญ่ ให้น้องชายกับน้องสาวสามคนคนละกำมือเล็กๆ

หลิวเกินว่างที่รับลูกอมนมมาก็พลันโพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ตกใจหมดเลย นึกว่าบ้านเรามีใครตาย… พี่ใหญ่ครับ นี่คือลูกอมเหรอครับ”

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ฉันว่าแกมันน่าโดนอัดจริงๆ”

หลิวซวนจู้ยกไปป์ยาสูบขึ้นมา ทำเอาหลิวเกินว่างตกใจจนหันหลังวิ่งหนีไปทันที

หลิวไฉ่เสียแกะลูกอมนมเม็ดหนึ่งใส่ปาก สีหน้าเล็กๆ ของเธอก็พลันสว่างไสวขึ้นมาทันที กระโดดโลดเต้นพูดว่า “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ หวาน หวาน อร่อยจริงๆ อร่อยจริงๆ”

“เจ้าเด็กผู้หญิงคนนี้นะ รู้จักแต่กิน” หลี่หลันเซียงยิ้มพลางลูบหัวเธอ ทันใดนั้นก็พูดขึ้น “โอ๊ย ลืมตักข้าวออกมาเลย ในหม้อยังมีไฟอยู่นะ อย่าให้ข้าวไหม้หมดล่ะ”

เธอผลักหลิวหมิ่นออก แล้ววิ่งตึงๆ ไปยังห้องครัว

หลิวหมิ่นเช็ดน้ำตา แล้วตามออกไป ตอนที่ออกจากประตูไป ก็ยังไม่ลืมที่จะหยิกหลิวเกินไหลไปทีหนึ่ง

หลี่หลันเซียงคิดมากเกินไปแล้ว ซุปผักป่าแป้งข้าวโพดที่เติมน้ำไปมากมายขนาดนั้น แค่ต้มต่ออีกหน่อย จะไหม้ได้อย่างไร

ต่อให้จะใส่ข้าวสารเพิ่มไปอีกหลายกำ ก็แค่ข้นกว่าปกติเล็กน้อยเท่านั้นเอง ยังห่างไกลจากคำว่าไหม้ติดก้นหม้อ

ถึงแม้ธัญพืชที่บ้านจะเยอะกว่าเมื่อก่อนบ้างแล้ว แต่หลี่หลันเซียงที่ประหยัดจนเป็นนิสัยก็ยังไม่กล้าทำเยอะ ทุกมื้อก็กะปริมาณไว้ที่จุดที่กินไม่อิ่มแต่ก็ไม่หิว นี่ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง

กินข้าวเย็นเสร็จแล้ว ทุกคนในครอบครัวก็กำลังพักผ่อนอยู่ หลี่หลันเซียงกับหลิวหมิ่นก็เริ่มยุ่งกันอีกครั้ง

พวกเธอต้องรีบทำชุดเครื่องนอนให้หลิวหมิ่นหนึ่งชุด

หากเป็นของขวัญออกเรือนให้หลิวหมิ่น ก็ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น แต่หลิวหมิ่นจะไปอาศัยอยู่ที่บ้านหลิวฟาง ก็ต้องรีบหน่อยแล้ว

ฝ้ายหาซื้อไม่ได้ง่ายๆ ผ้าห่มของบ้านไหนก็คงจะไม่ได้มีเหลือเฟือ จะไปหวังพึ่งให้หลิวฟางให้ที่อยู่แล้ว ยังจะต้องให้ชุดเครื่องนอนอีกชุดหนึ่งได้อย่างไร!

หลิวฟางจะมีหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือจะปล่อยให้บ้านแม่สามีของหลิวฟางดูถูกไม่ได้