บทที่ 64: บทสนทนาระหว่างพี่น้อง

วันรุ่งขึ้น ตอนที่หลิวเกินไหลตื่นนอน ห่อม้วนสัมภาระของหลิวหมิ่นก็ถูกมัดเรียบร้อยแล้ว

สองแม่ลูกอดนอนจนถึงตีสองตีสาม ในที่สุดก็ทำชุดเครื่องนอนใหม่ของหลิวหมิ่นเสร็จเรียบร้อย เป็นผ้าลายดอกสีขาวบนพื้นสีน้ำเงินทั้งชุด ผ้าห่มหนักถึงห้าจิน ทั้งหนาทั้งอุ่น

หลี่หลันเซียงยังคิดจะทำเสื้อผ้าใหม่ให้หลิวหมิ่นอีกชุดหนึ่ง แต่หลิวหมิ่นไม่ยอมให้ทำ อย่างแรกคือเวลาไม่พอ ชุดใหม่หนึ่งชุดทำให้ถึงเช้าก็ยังทำไม่เสร็จ อย่างที่สองคือหลิวหมิ่นเสียดาย

มีชุดเครื่องนอนใหม่หนึ่งชุดเธอก็พอใจมากแล้ว ที่ไหนเลยจะต้องใส่เสื้อผ้าใหม่อีก ไม่ใช่ว่าจะออกเรือนเสียหน่อย

บนตัวเธอยังคงสวมชุดเก่าชุดนั้นอยู่ ปะแล้วปะอีก ซักจนมองไม่เห็นสีเดิมแล้ว ที่เท้าสวมรองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่า ปะไว้หลายแห่งเช่นกัน โยนทิ้งไว้บนถนนก็ไม่มีใครเก็บ

แต่หลิวหมิ่นกลับไม่ใส่ใจเลย

ถึงแม้เสื้อผ้าและรองเท้าจะเก่าไปหน่อย แต่เธอก็ดูแลตัวเองจนสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าก็หวีเรียบร้อย ยังตั้งใจถักเปียสองข้างเป็นพิเศษ ผูกด้วยเชือกสีแดงสองเส้นที่ไม่เคยกล้าใช้มาโดยตลอด

ตอนที่คุยเล่นกันเมื่อคืนนี้ เมื่อได้ยินหลิวเกินไหลบอกว่าร้านอาหารของรัฐมีข้าวให้กินฟรีสองมื้อ หลิวหมิ่นก็ไม่คิดจะกินข้าวเช้าแล้ว ที่บ้านไม่ค่อยมีอันจะกิน ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี

“เจ้าเด็กคนนี้นะ ที่บ้านจะเลี้ยงข้าวแกสักมื้อไม่ได้เชียวรึไง”

หลี่หลันเซียงขอบตาแดงก่ำดึงหลิวหมิ่นมาที่โต๊ะอาหาร “แกคิดว่าพอได้เป็นคนเมืองแล้ว แม่จะคุมแกไม่ได้แล้วรึไง ไม่เชื่อฟัง แม่ก็หยิกแกเหมือนเดิมนะ”

โจ๊กที่ตุ๋นจากข้าวโพด เปลือกถั่วลิสง และผักป่าหนึ่งหม้อ หลี่หลันเซียงตักส่วนที่ข้นที่สุดให้หลิวหมิ่นชามหนึ่ง เสียบตะเกียบลงไปก็ยังตั้งอยู่ได้

“แม่คะ หนูทานไม่ลง” หลิวหมิ่นยิ้มพลางเขี่ยไปสองสามคำ แล้วแบ่งที่เหลือให้เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียทั้งหมด

หลิวเกินไหลก็อยากจะยื่นชามเข้าไปบ้าง แต่กลับถูกหลิวหมิ่นผลักไปข้างๆ “แกเป็นพี่ชายยังจะมาแย่งของกินกับน้องๆ อีก อยากจะโดนซ้อมรึไง อย่าคิดว่าหาตำแหน่งงานให้ฉันแล้วฉันจะไม่ตีแกนะ ขืนไม่เชื่อฟัง พี่รองก็ซ้อมแกเหมือนเดิม!”

เอาล่ะสิ โดนพี่รองกดขี่อีกแล้ว

หลิวเกินไหลที่ไหนจะอยากกิน เขาแค่ชอบบรรยakanครอบครัวแบบนี้มากเกินไป ก็เลยร่วมวงสนุกไปด้วยเท่านั้นเอง

บนโต๊ะอาหาร หลี่หลันเซียงเอาแต่กำชับหลิวหมิ่นไม่หยุดว่าจะต้องตั้งใจทำงานอย่างไร จะต้องวางตัวกับคนอื่นอย่างไร เป็นภาพของแม่ที่กังวลเมื่อลูกต้องเดินทางไกลอย่างแท้จริง

หลิวซวนจู้ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ตอนที่หลิวหมิ่นเดินตามหลิวเกินไหลออกจากหมู่บ้านไป เขากลับแบกห่อม้วนสัมภาระเดินตามไปส่งแล้วส่งอีก

“พอแล้วน่าพ่อ รีบกลับไปเถอะครับ พี่รองไปเมืองสี่จิ่ว รวมๆ แล้วก็แค่สามสิบกว่าหลี่เอง อยากจะกลับเมื่อไหร่ก็กลับมาได้ พ่อมาส่งไม่เลิกราแบบนี้ ทำเหมือนกับว่าพี่รองจะไปต่างประเทศอย่างนั้นแหละ”

หลิวเกินไหลพูดหยอกล้อ เกือบจะหลุดปากพูดออกไปว่าทำเหมือนกับว่าเป็นการจากกันชั่วนิรันดร์

ถ้าเขาพูดออกไปจริงๆ ล่ะก็ วิชานิ้วของหลิวหมิ่นกับไปป์ยาสูบของหลิวซวนจู้ต้องประเคนใส่เขาพร้อมกันแน่ๆ

หลิวหมิ่นก็ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วยอีกคน แถมยังแย่งห่อม้วนสัมภาระมาถือเองอีกด้วย หลิวซวนจู้ถึงได้ยอมตกลงว่าจะส่งแค่พ้นสี่แยกข้างหน้าแล้วจะกลับ

หลิวเกินไหลในชาติที่แล้วเป็นเด็กกำพร้า ไม่เข้าใจว่าอะไรคือความรักของพ่อที่เปรียบดั่งขุนเขา แต่การกระทำของหลิวซวนจู้ก็ยังคงสัมผัสใจเขาอย่างลึกซึ้ง

พ่ออาจจะไม่ร่ำรวย อาจจะให้ลูกได้ไม่มากนัก แต่เขาย่อมต้องทุ่มเทสุดความสามารถ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ลูกเสมอ

เมื่อส่งถึงสี่แยกนั้นแล้ว เขาก็ยังคงยืนมองส่งหลิวหมิ่น จนกระทั่งมองไม่เห็นแล้ว ถึงได้หันหลังกลับไปอย่างเงียบๆ

หลิวหมิ่นร้องไห้ เธอแบกห่อม้วนสัมภาระไปพลาง เช็ดน้ำตาไปพลาง

ถึงแม้จะไม่ใช่การออกเรือน แต่เธอก็รู้ดีว่า ระยะทางสามสิบกว่าหลี่จากหมู่บ้านหลิ่งเฉียนไปยังเมืองสี่จิ่วนั้นเปรียบเสมือนหุบเหวลึกที่กั้นเธอกับคนในครอบครัวไว้ เธอไม่สามารถกลับบ้านได้ทุกคืนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว หรือแม้กระทั่งปีหนึ่งก็อาจจะกลับมาไม่ได้กี่ครั้ง

“พี่รอง พี่อาลัยอาวรณ์บ้านขนาดนี้ หรือว่างานนี้เราไม่เอาแล้วดีไหม” หลิวเกินไหลพูดหยอกล้อ

“แกไสหัวไปเลย!” หลิวหมิ่นทุบไหล่หลิวเกินไหลไปหนึ่งที “งานนี้เป็นของฉันแล้ว แกจะมาเสียดายทีหลังฉันก็ไม่ให้แกแล้วนะ”

พูดจบ เธอก็กำชับอีกว่า “ต่อไปนี้ พี่ไม่อยู่บ้าน แกก็เป็นลูกคนโตที่สุดในบ้านแล้วนะ ต้องช่วยพ่อแม่ให้มากๆ ดูแลน้องๆ ให้ดี อย่าให้พี่ต้องมาเป็นห่วงตอนอยู่ข้างนอก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลิวเกินไหลรวบแขนเสื้อขึ้นมา ทำท่าเล่นตลก ก็ทำให้หลิวหมิ่นหัวเราะออกมาได้อีกครั้ง

เมื่อเดินผ่านป่าแห่งหนึ่ง หลิวเกินไหลก็ให้หลิวหมิ่นรออยู่ข้างนอก ส่วนตัวเองเดินเข้าไปคนเดียว พอออกมาอีกครั้ง บนไหล่ก็แบกจักรยานมาด้วย

จากจนสู่รวยนั้นง่าย จากรวยสู่จนนั้นยาก ยังมีระยะทางอีกยี่สิบกว่าหลี่ เขาไม่อยากจะเดินจริงๆ แล้ว จึงนำจักรยานออกมาจากมิติ

“จักรยานเหรอ แกไปเอามาจากไหน” สองตาของหลิวหมิ่นเบิกโพลง

“ก็ซื้อมาน่ะสิ” หลิวเกินไหลวางจักรยานลงตรงหน้าหลิวหมิ่น แล้วก้าวขึ้นคร่อม ตบไปที่เบาะหลังจักรยาน “ขึ้นมาสิ เดี๋ยวฉันพาไป”

“แกขี่เป็นเหรอ” หลิวหมิ่นไม่ขยับ

“ของแค่นี้มันจะไปยากอะไร ขึ้นไปก็เป็นแล้ว” หลิวเกินไหลยิ้ม “พี่อยากจะเรียนฉันก็สอนให้”

หลิวหมิ่นไม่ได้ตอบอะไร เธอจ้องมองหลิวเกินไหลอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้นั่งตะแคงลงบนเบาะหลังจักรยาน มือข้างหนึ่งกอดห่อม้วนสัมภาระไว้ อีกข้างหนึ่งจับเสื้อของหลิวเกินไหลไว้

หลิวเกินไหลถีบพื้นทีหนึ่ง แล้วถือโอกาสเหยียบบันได จักรยานก็ขี่ออกไปอย่างโซซัดโซเซ สองสามทีก็ทรงตัวได้แล้ว

หลิวหมิ่นยังคงไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง เพียงแค่มือที่จับเสื้อของหลิวเกินไหลไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ

“พี่รอง เป็นอะไรไป ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ” หลิวเกินไหลถือโอกาสจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง แล้วขี่จักรยานมือเดียวอย่างอวดดี อีกมือหนึ่งคิดจะไปเอาสัมภาระของหลิวหมิ่นมาถือให้

ดึงอยู่สองทีก็ดึงไม่มา จักรยานเซไปทีหนึ่ง เกือบจะล้มลง

“เกินไหล” ในที่สุดหลิวหมิ่นก็เอ่ยปากขึ้น “งานของพี่ใหญ่ก็เป็นแกที่หาให้ใช่ไหม”

เมื่อคืนนี้ ตอนที่หลี่หลันเซียงกับหลิวหมิ่นทำผ้าห่มอยู่ ทุกคนในครอบครัวก็มานั่งคุยกันเป็นเวลานาน หลิวเกินไหลเล่าเรื่องที่งานของพี่รองเป็นเขาที่ใช้หมูป่าไปแลกมาให้ฟัง ทุกคนในบ้านต่างก็รู้ว่าช่วงนี้หลิวเกินไหลจับหมูป่าได้ไม่น้อย ไม่มีใครคิดอะไรเป็นอย่างอื่น

ตอนนี้พอมาเห็นหลิวเกินไหลซื้อจักรยานมาอีกคันหนึ่ง แล้วพอนึกถึงเรื่องที่พี่ใหญ่จู่ๆ ก็มีทั้งงานทำทั้งย้ายบ้าน หลิวหมิ่นครุ่นคิดอย่างละเอียด ก็เดาได้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหลิวเกินไหลอย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องที่หลิวเกินไหลทำไมไม่เอาจักรยานกลับบ้าน เธอลองคิดดูครู่เดียวก็เข้าใจแล้ว

“ผมไม่วางใจให้พี่อยู่ที่เมืองสี่จิ่วคนเดียว ก็เลยคิดจะให้พี่ใหญ่ไปเป็นเพื่อนพี่”

รอให้เจอหลิวฟางแล้วถามดู หลิวหมิ่นก็จะรู้ทุกอย่างเอง หลิวเกินไหลจึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

“เกินไหล แกทำไมดีกับพี่ขนาดนี้” ขอบตาของหลิวหมิ่นก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

“ตอนที่ผมป่วย พี่ก็ไม่ได้ดูแลผมเหรอครับ”

“แกเป็นน้องชายฉัน ฉันดูแลแกก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ”

“พี่เป็นพี่รองของผม ผมดีกับพี่ก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ทำไมพี่พูดอะไรแกก็พูดตาม พี่หาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้วใช่ไหม”

“เฮะๆ… อย่าเล่นน่า ผมขี่รถไม่ค่อยจะเก่งเท่าไหร่นะ ถ้าล้มลงมาผมไม่รับผิดชอบนะ”

หลิวหมิ่นนิ่งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ทุบหลังหลิวเกินไหลไปหนึ่งที แล้วก็รีบจับเสื้อของเขาไว้แน่น “ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกคงจะหางานให้ฉันไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม แถมยังมาบอกว่าเรื่องแต่งงานของพี่แกเป็นคนตัดสินใจอีก แกกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับคนบ้านนอกอย่างงงๆ แล้วงานดีๆ ขนาดนี้ก็จะเสียเปล่าไปใช่ไหม”

“พี่รอง พี่นี่ไหวพริบดีจริงๆ นะ ทำไมไม่มีอะไรซ่อนไม่พ้นจากพี่เลย ต่อไปถ้าผมอยากจะหลอกพี่อีกจะทำยังไงดีล่ะครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ยังจะคิดหลอกฉันอีกเหรอ แข็งข้อแล้วนะ” หลิวหมิ่นทุบหลิวเกินไหลไปอีกทีหนึ่ง “อย่าคิดว่าหาตำแหน่งงานให้ฉันแล้วฉันจะคุมแกไม่ได้นะ ต่อไปขืนกล้าหลอกฉันอีก คอยดูนะว่าฉันจะไม่หยิกแก”

เอาล่ะสิ สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน หลิวหมิ่นกลายเป็นหลี่หลันเซียงไปอย่างรวดเร็วแล้ว ก็หยิกคน แถมเขาก็ยังต่อต้านไม่ได้อีกด้วย

ไอ้การกดขี่ทางสายเลือดที่น่ารำคาญนี่