บทที่ 65: เสี่ยวเกินไหล

เมื่อถึงเมืองสี่จิ่ว หลิวหมิ่นมองอะไรก็ดูแปลกใหม่ไปหมด สองตาใช้มองแทบไม่พอ

ถนนหนทางที่กว้างขวาง, ตึกรามบ้านช่องที่เรียงราย, โรงงานที่ปล่อยควัน, และฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่… แม้กระทั่งรถโดยสารประจำทางที่วิ่งผ่านเป็นครั้งคราว หลิวหมิ่นก็ยังบิดตัวหันไปมองได้เป็นเวลานาน

“พอแล้วน่าพี่รอง ต่อไปพี่ก็เป็นคนเมืองสี่จิ่วแล้ว ของพวกนี้พี่อยากจะดูยังไงก็ได้ทั้งนั้น อยากจะดูนานแค่ไหนก็ได้” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“จะมายุ่งอะไรด้วย” หลิวหมิ่นแค่นเสียง ทันใดนั้นก็ร้องขึ้นอีก “เกินไหล แกดูเร็วเข้า ตึกนั่นสูงจัง!”

สูงเหรอ

ก็แค่เจ็ดแปดชั้นเท่านั้นเอง แถมยังสีเทาๆ ทึมๆ อีกต่างหาก นี่ถ้าเป็นยุคหลังนะ คงจะถูกรื้อถอนเพราะทำลายทัศนียภาพของเมืองไปแล้ว

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจ

ในวินาทีนี้ หลิวหมิ่นช่างเหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกเสียจริงๆ

ไม่สิ ไม่ใช่เหมือน แต่เธอคือของจริง

อย่าเห็นว่าเธออายุสิบเก้าแล้ว พ้นปีใหม่ไปก็ยี่สิบ แต่โตมาจนป่านนี้ นอกจากตอนเด็กๆ ที่ต้องอพยพหนีภัยแล้งแล้ว สถานที่ที่ไกลที่สุดที่เธอเคยไปก็คือตำบล แม้แต่อำเภอก็ยังไม่เคยไปเลย จะไม่เรียกว่าไม่เคยเห็นโลกภายนอกได้อย่างไร

ตอนนี้ เพราะการมาถึงของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว หลิวหมิ่นจะต้องมีชีวิตใหม่อย่างแน่นอน

และทั้งหมดนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

…

ตอนที่หลิวเกินไหลพาหลิวหมิ่นมาถึงลานบ้านที่เขาเพิ่งซื้อใหม่ ลูกสะใภ้ของบ้านคนงานที่อยู่เรือนปีกตะวันตกยังคงไม่อยู่บ้าน หญิงชราที่อยู่เรือนปีกตะวันออกกำลังนั่งตากแดดอยู่ใต้กำแพง ไม่ว่าใครจะเข้ามาในซอย เธอก็สามารถมองเห็นได้ มีความเป็นผู้สอดส่องดูแลความสงบในชุมชนอยู่บ้าง

“เสี่ยวหลิวมาแล้วเหรอจ๊ะ นี่แฟนแกรึ” เมื่อเห็นหลิวเกินไหลพาเด็กสาวที่ไม่คุ้นหน้าเข้าประตูมา หญิงชราก็ยิ้มทักทายพลางมองสำรวจหลิวหมิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คุณย่าสวีครับ นี่คือพี่รองของผมครับ ผมอายุเท่าไหร่กัน ที่ไหนจะมีแฟนได้” หลิวเกินไหลหัวเราะ “แต่พี่รองของผมน่ะยังไม่มีแฟนนะครับ ท่านถ้ามีคนที่เหมาะสม ก็ช่วยแนะนำให้สักคนสิครับ”

หลิวเกินไหลสืบมาเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวาน หญิงชราแซ่สวี สามีเสียชีวิตไปก่อนการปลดปล่อย เธอเลี้ยงดูลูกชายหญิงคู่หนึ่งมาด้วยตัวคนเดียวจนเติบใหญ่

ลูกชายเป็นตำรวจอยู่ที่สถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟ ลูกสาวเป็นกรรมกรอยู่ที่โรงงานทอผ้า ชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่เลวเลย หญิงชราก็อายุมากแล้ว ลูกๆ ก็กตัญญู แต่เธอเสียดายบ้านเก่าที่อยู่มาหลายสิบปี ก็เลยยังคงอยู่ที่นี่คนเดียวต่อไป

พอถูกหญิงชราเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนของน้องชาย เดิมทีหลิวหมิ่นก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอหลิวเกินไหลพูดให้หญิงชราช่วยแนะนำแฟนให้ เธอก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วหยิกหลิวเกินไหลไปทีหนึ่งอย่างแรง

“โอ๊ย” หลิวเกินไหลร้องเสียงหลง เกือบจะทำจักรยานล้ม “พี่รอง พี่หยิกผมทำไม”

หลิวหมิ่นเพิ่งจะมาถึงใหม่ๆ เดิมทีก็รู้สึกประหม่าอยู่แล้ว พอหลิวเกินไหลมาร้องโวยวายเสียงดัง เธอก็ยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่ หากอยู่ที่หมู่บ้าน เธอคงจะวิ่งไล่ตีไอ้เด็กเวรตะไลนี่ไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ เธอทำได้เพียงกอดห่อม้วนสัมภาระไว้ หน้าแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูก

“นี่คือพี่รองของแกเหรอ ดูสายตาฉันสิ” ย่าสวีจับมือหลิวหมิ่นไว้ แล้วยิ้มถาม “หนูจ๋า หนูอายุเท่าไหร่แล้ว ทำงานอะไรเหรอ”

หน้าของหลิวหมิ่นยิ่งแดงขึ้นไปอีก ประหม่าจนไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่หันไปถลึงตาใส่หลิวเกินไหลอย่างแรง

หลิวเกินไหลทำเหมือนไม่เห็นสายตาของพี่รอง ข้างหนึ่งก็จอดจักรยาน ข้างหนึ่งก็ตอบแทนเธอว่า “พี่รองของผมอายุสิบเก้าครับ กำลังจะไปเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารของรัฐฝั่งโน้นแล้วครับ”

“พนักงานเสิร์ฟร้านอาหารของรัฐ! นี่มันงานดีนี่นา” เดิมทีย่าสวีแค่ถามไปอย่างนั้นเอง ไม่นึกว่าหลิวหมิ่นจะมีงานดีขนาดนี้ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “เดี๋ยวย่าจะไปถามคนให้เยอะๆ ช่วยแกเลือกคนดีๆ นะ จริงสิ หนูชื่ออะไรจ๊ะ”

อีกฝ่ายกระตือรือร้นขนาดนี้ หากตัวเองไม่พูดอะไรอีกก็จะเสียมารยาทเกินไปแล้ว หลิวหมิ่นจึงหน้าแดงตอบว่า “คุณย่าสวีคะ หนูชื่อหลิวหมิ่นค่ะ”

“เป็นคนที่ไหนจ๊ะ เรียนมากี่ปีแล้ว เคยมีแฟนรึยังจ๊ะ” ย่าสวีสวมบทบาทแม่สื่อ ถามหลิวหมิ่นไม่หยุด

หากเปลี่ยนเป็นหลิวฟาง ต่อให้อับอายแค่ไหน ก็คงจะตอบไปตามตรง แต่หลิวหมิ่นนั้นแตกต่างออกไป เธอมีนิสัยแข็งกร้าว และมีความคิดเป็นของตัวเอง

“คุณย่าสวีคะ หนูเพิ่งจะมาถึงเมืองสี่จิ่ว ยังไม่ได้ไปทำงานเลยค่ะ เรื่องแฟน ไว้รอให้หนูคุ้นเคยกับที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากันนะคะ”

“คุณย่าสวีครับ อย่าไปฟังพี่รองผมเลยครับ ถ้ามีคนที่เหมาะสมก็แนะนำให้เธอเลย พี่รองครับ พ้นปีใหม่ไปพี่ก็ยี่สิบแล้วนะ จะกลายเป็นสาวแก่แล้วนะ ขืนไม่รีบหน่อย หนุ่มดีๆ ก็โดนคนอื่นเลือกไปหมดหรอก ถึงตอนนั้น พี่จะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องนะ” หลิวเกินไหลยิ้มมองหลิวหมิ่นที่อับอายจนหน้าแดง ท่าทางแบบนี้ของเธอหาดูได้ไม่บ่อยนัก

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ฉันว่าแกคงจะคันอีกแล้วสินะ” หลิวหมิ่นหน้าแดงวิ่งไล่ตีหลิวเกินไหล

“ตีไม่โดนหรอก ตีไม่โดนหรอก ให้โมโหตายไปเลย” หลิวเกินไหลวิ่งวนรอบจักรยาน ปากก็ยังยั่วโมโหหลิวหมิ่น

หลิวหมิ่นพอโมโหขึ้นมา ก็โยนห่อม้วนสัมภาระใส่โดยตรงเลย หลิวเกินไหลรับไว้ได้พอดี แล้วรีบไขกุญแจเข้าประตูไป หลิวหมิ่นถึงได้หยุดลง

ย่าสวียิ้มกริ่มมองสองพี่น้องที่หยอกล้อกัน อดไม่ได้ที่จะนึกถึงลูกชายหญิงคู่หนึ่งของตัวเอง

สุดสัปดาห์นี้พวกเขาก็จะกลับมาเยี่ยมแล้ว ลูกอมนมกระต่ายขาวที่หลิวเกินไหลให้มาเธอยังเก็บไว้ให้พวกเขาอยู่เลย! พอนึกถึงท่าทางของหลานๆ ตอนที่กินลูกอมนมที่ทั้งหอมทั้งหวาน ย่าสวีก็ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น

“พี่รอง พี่รออยู่ที่นี่ก่อนนะ ผมจะไปหาพี่ใหญ่ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

หลิวเกินไหลหาเตียงคังเตียงหนึ่งตามใจชอบ วางห่อม้วนสัมภาระของหลิวหมิ่นลงไป แล้วก็ออกจากประตูไป

ในนามแล้ว ที่นี่คือบ้านของพี่ใหญ่ จะจัดให้พี่รองพักอย่างไร ก็ต้องไปปรึกษากับพี่ใหญ่ก่อน

“อืม” หลิวหมิ่นพยักหน้า กวาดตามองไปรอบๆ จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบ้านดีๆ ขนาดนี้ จะเป็นที่ที่ตัวเองจะมาอาศัยอยู่ในอนาคต

ใช้เวลาไม่กี่นาที หลิวเกินไหลก็มาถึงสหกรณ์

เสี่ยวเจี่ยไม่อยู่ ไม่รู้ว่าไปทำอะไร ป้าจูนั่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิมของเธอกำลังถักไหมพรม ส่วนหลิวฟางกำลังยืนอยู่หน้าชั้นวางของ ทำความคุ้นเคยกับสินค้าบนชั้นวาง ถามป้าจูเป็นครั้งคราว

“เสี่ยวเกินไหลมาแล้ว”

ป้าจูหันหน้าไปทางประตูใหญ่ของสหกรณ์ หลิวเกินไหลเพิ่งจะเข้าประตูมา เธอก็เห็นแล้ว

เมื่อก่อน เธอเรียกหลิวเกินไหลว่าเสี่ยวหลิว ตอนนี้เสี่ยวหลิวกลายเป็นหลิวฟางไปแล้ว หลิวเกินไหลก็เลยกลายเป็นเสี่ยวเกินไหลไป กลับดูสนิทสนมกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

“ป้าจูยุ่งอยู่เหรอครับ” หลิวเกินไหลหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวสองสามเม็ดวางไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วหันไปพูดกับหลิวฟางที่เพิ่งจะหันกลับมา “พี่ใหญ่ครับ พี่รองมาแล้ว พี่ไปลาหัวหน้าแผนกอวี๋สักหน่อยสิ”

“หลิวหมิ่นมาแล้วเหรอ เธออยู่ที่ไหน” หลิวฟางมีสีหน้าประหลาดใจ

“ก็อยู่ที่บ้านพี่นั่นแหละ! พี่ไปช่วยเธอเก็บของหน่อยสิ พอเก็บของเสร็จแล้ว ผมจะค่อยพาเธอไปทำงาน”

“อืม เดี๋ยวฉันจะไปหาหัวหน้าแผนกเพื่อลาเลย ครึ่งวันพอไหม” หลิวฟางเดินไปยังห้องทำงานของหัวหน้าแผนกอวี๋

“ลาวันหนึ่งเถอะครับ เรื่องมันเยอะอยู่” หลิวเกินไหลตอบ

“ใช่แล้ว จะลาก็ลาวันหนึ่งไปเลย เสี่ยวหลิวแกไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ได้เจอน้องสาวมานานแล้ว พอดีเลยที่เขามา พวกแกพี่น้องจะได้อยู่ด้วยกันดีๆ” ป้าจูหัวเราะ

“แต่ว่าที่ร้าน…” หลิวฟางลังเลอยู่บ้าง

“เรื่องที่ร้านแกไม่ต้องห่วงหรอกน่า มีฉันอยู่ทั้งคน! ถ้าฉันยุ่งจนรับมือไม่ไหว ก็ยังมีเสี่ยวเจี่ยอีกไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนป้าจูแล้วค่ะ แล้วก็ฝากขอบคุณเสี่ยวเจี่ยแทนหนูด้วยนะคะ” หลิวฟางรับคำ แล้วเดินเข้าห้องทำงานของหัวหน้าแผนกอวี๋ไป

เพิ่งจะมาได้ไม่กี่วัน เธอกับคนที่สหกรณ์ยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ พูดจาทำการทำงานยังคงระมัดระวังอยู่บ้าง

หลิวเกินไหลไม่มีข้อควรระวังมากมายเท่าเธอ เขาชี้ไปที่รองเท้าผ้าผู้หญิงคู่หนึ่งบนชั้นวางแล้วพูดกับป้าจูว่า “ป้าจูครับ รองเท้าคู่นั้นเอาให้ผมดูหน่อยสิครับ มีเบอร์สามเจ็ดไหมครับ พูดกันไว้ก่อนนะ ผมไม่มีตั๋วรองเท้านะครับ”