บทที่ 66: เริ่มต้นจากปลายเท้า

“เจ้าเด็กคนนี้นะ แกจะซื้อรองเท้าจะมาเอาตั๋วรองเท้าอะไรกัน ที่ท่านหัวหน้ามีถมเถไป แกไปหาเขาให้ช่วยจัดการให้ก็ได้แล้ว” ป้าจูวางไหมพรมลง แล้วหยิบรองเท้าเบอร์สามสิบเจ็ดมาให้หลิวเกินไหลคู่หนึ่ง “กลับไปให้พี่รองแกลองดูนะ ถ้าไม่พอดีก็เอามาเปลี่ยน”

“ถ้าอย่างนั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ ของที่ผมอยากได้มีไม่น้อยเลย” หลิวเกินไหลได้ทีก็ขี่แพะไล่

“อยากได้อะไรก็พูดมาเลย เดี๋ยวป้าจูหยิบให้” ป้าจูไม่แม้แต่จะสะดุด

หลิวหมิ่นเอามาแค่ชุดเครื่องนอนกับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนซักสองสามชุด ของใช้ในชีวิตประจำวันแทบจะไม่มีเลยสักชิ้น หลิวเกินไหลคิดจะซื้อให้เธอครบชุดในคราวเดียว

อย่างเช่น กะละมังล้างหน้า, ผ้าเช็ดตัว, สบู่, แปรงสีฟัน, ยาสีฟัน, แก้วน้ำ, หวี, กระจก, กรรไกร, เข็มกับด้าย… ล้วนเป็นของเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูไม่สำคัญแต่ก็ขาดไม่ได้ หลิวเกินไหลซื้อมาเป็นกองใหญ่ สุดท้ายก็ใส่ลงในกะละมังได้พอดี

คำนวณดูแล้ว ทั้งหมดก็สิบกว่าหยวน

ตอนที่หลิวฟางลาเสร็จแล้วออกมา ก็ช่วยถือของบางส่วน ตอนที่ป้าจูกำลังคิดเงิน เธอยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเสียดายเงินจนเจ็บจี๊ดๆ

เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนของเธอ

เธอเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาทำงาน ระดับคือพนักงานขายขั้นสิบ เงินเดือนเดือนละยี่สิบเจ็ดหยวนห้าเหมา

หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ออกจากห้องทำงานมายืนยิ้มดูอยู่ข้างๆ หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง แล้วยิ้ม “คุณลุงอวี๋ครับ ผมมาพึ่งใบบุญท่านอีกแล้ว”

“รู้ว่าเป็นมาพึ่งใบบุญฉันก็ดีแล้ว” หัวหน้าแผนกอวี๋สูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง “คราวหน้าถ้าล่าสัตว์อะไรแปลกๆ มาได้ ก็อย่าลืมคุณลุงอวี๋ของแกแล้วกัน”

นี่คงจะกินเนื้อหมูป่าจนเบื่อแล้ว อยากจะกินอย่างอื่นบ้างแล้วสินะ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะ “เรื่องนี้ผมจำไว้แล้วครับ คุณลุงอวี๋ท่านวางใจได้เลยครับ ถ้าล่าของแปลกๆ อะไรมาได้ ผมจะเอามาส่งให้ท่านก่อนเลยครับ”

เมื่อออกจากสหกรณ์ หลิวเกินไหลก็ขี่จักรยาน หลิวฟางอุ้มกะละมังนั่งซ้อนท้าย สองคนก็กลับมาถึงบ้านสี่ล้อมหลังเล็กอย่างรวดเร็ว

ย่าสวีกำลังคุยอยู่กับหลิวหมิ่นในห้อง หลิวฟางเพิ่งจะลงจากรถ ก็ถือกะละมังวิ่งเข้าห้องไป

“หลิวหมิ่น”

เพียงแค่เรียกคำเดียว ขอบตาของหลิวฟางก็แดงก่ำ เธอวางกะละมังลง แล้วจับมือของหลิวหมิ่นไว้

นับดูแล้ว ตั้งแต่เธอแต่งงานออกไป สองพี่น้องก็ได้เจอกันแค่ครั้งเดียว คือตอนที่หลิวเกินไหลป่วย เธอก็มาอย่างรีบร้อนแล้วก็จากไป สองพี่น้องรวมๆ แล้วยังไม่ได้คุยกันกี่ประโยคเลย

“พี่ใหญ่” หลิวหมิ่นค่อนข้างจะประหม่า รีบร้อนลุกขึ้นยืน

เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก หลิวฟางรู้ดีเกินไปว่าน้องสาวคนนี้ของตัวเองเป็นคนนิสัยอย่างไร ก็เดาได้ทันทีว่าสาเหตุที่เธอประหม่าคืออะไร จึงรีบพูดว่า “บ้านหลังนี้ไม่เลวเลยใช่ไหม! นี่เป็นของที่เกินไหลซื้อมาให้พวกเราสองพี่น้องอยู่ด้วยกันนะ แกชอบห้องไหนก็อยู่ห้องนั้นเลย”

หลิวหมิ่นทั้งห้าวหาญทั้งใจกว้าง ที่ประหม่าก็คงจะเพราะคิดว่ามาอาศัยอยู่ที่บ้านเธอ

และก็เป็นไปตามคาด พอได้ยินหลิวฟางพูดแบบนี้ ความประหม่าของหลิวหมิ่นก็กลายเป็นความประหลาดใจทั้งหมด “บ้านหลังนี้เป็นของที่เกินไหลซื้อมาเหรอ”

“อะไรกัน เขาไม่ได้บอกแกรึไง” หลิวฟางหันไปมองหลิวเกินไหลที่เพิ่งจะเข้าประตูมา

“จะไปพูดอะไรกัน ปากของเขาน่ะเหมือนกับโดนดินเหนียวปิดไว้เลย เก็บงำทุกอย่างไว้มิดชิดหมด” หลิวหมิ่นเดินเข้ามาอย่างฉุนเฉียวเตรียมจะบิดหูหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลรีบยื่นกะละมังใส่มือหลิวหมิ่น “พี่รอง ถือไว้ให้ดีนะ ถ้าตกแตกผมไม่รับผิดชอบนะ”

“แกอย่าหนีนะ ฉันจะบิดหูแกสองทีให้หายแค้นก่อน” หลิวหมิ่นถือกะละมังไล่ตามไปสองก้าว หลิวเกินไหลก็วิ่งไปถึงลานบ้านแล้ว แถมยังหันกลับมาทำหน้าทะเล้นใส่เธออีก

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ ไม่รู้ว่ายังมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่อีก” หลิวหมิ่นหัวเราะพลางด่า พอหันไปมองของใช้ในชีวิตประจำวันที่เต็มกะละมัง จมูกก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมา น้ำตาแทบจะไหลออกมา

น้องชายคิดถึงตัวเองได้รอบคอบเกินไปแล้ว เขาทำไมถึงได้ดีขนาดนี้นะ!

หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง เดินทอดน่องออกจากลานบ้านไปยังซอยที่ไม่มีคน พอออกมาอีกครั้ง ในมือก็หิ้วถุงแป้งมาด้วยใบหนึ่ง

พอเขากลับมาอีกครั้ง ห่อม้วนสัมภาระของหลิวหมิ่นก็ถูกปูเรียบร้อยแล้ว หลิวฟางให้เธออยู่ที่ห้องทางทิศตะวันตก ส่วนเธอกับเฉียนต้าจื้ออยู่ที่ห้องตะวันออก ตรงกลางมีห้องโถงที่ดัดแปลงเป็นห้องครัวคั่นอยู่

ปล่องควันของห้องครัวเดินผ่านเตียงคังของห้องตะวันออก ไฟที่ใช้ทำอาหารก็จะทำให้เตียงคังร้อนได้ ส่วนใต้เตียงคังของห้องตะวันตกมีช่องสำหรับก่อไฟ ฤดูหนาวสามารถก่อไฟถ่านให้ความอบอุ่นได้ ก็จะไม่ทำให้หลิวหมิ่นต้องหนาว

ที่ผนังด้านทิศเหนือของห้องครัวก็มีเตียงคังอยู่เตียงหนึ่งเช่นกัน ใต้เตียงก็มีช่องสำหรับก่อไฟ หากมีเพื่อนบ้านมาเยี่ยมเยียน เตียงคังเตียงนี้ก็คือโซฟา หากมีคนมาค้างคืน เตียงคังเตียงนี้ก็ใช้นอนได้

ตอนแรก ตอนที่มาดูบ้าน หลิวเกินไหลก็หมายตาเตียงคังเตียงนี้ไว้แล้ว ในใจของเขา นี่ก็คือที่ที่เขาจะมานอนตอนที่กลับบ้านไม่ได้

ตอนนี้เตียงคังเตียงนี้โล่งเตียน แม้แต่เสื่อสักผืนก็ไม่มี แต่ว่าไม่เป็นไร อีกไม่กี่วัน เขาก็จะสามารถทำให้มันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงได้

“เกินไหล มาดูเร็วเข้าว่ารองเท้ากับถุงเท้าใหม่ของพี่รองแกสวยไหม เอ๊ะ แกเอาอะไรมาน่ะ”

หลิวฟางเรียกหลิวเกินไหลอยู่ที่ห้องตะวันตก พอหันกลับมาก็เห็นถุงแป้งที่หลิวเกินไหลหิ้วอยู่

“แป้งสาลียี่สิบจิน ผมไปหามาจากตลาดนกพิราบ” หลิวเกินไหลพูดไปส่งๆ แล้วก็รู้สึกว่าโกหกยังไม่แนบเนียน ก็เลยเสริมอีกประโยคหนึ่ง “ผมตกลงกับเขาไว้แล้วว่าวันนี้เวลานี้จะให้มาส่งให้”

“คนคนนั้นก็มีหลักการดีนี่นา” หลิวฟางรับถุงแป้งมา

อย่าเห็นว่าเธอแต่งงานมาอยู่เมืองสี่จิ่วสองปีกว่าแล้ว แต่กลับเหมือนกับหลิวหมิ่น ไม่เคยไปตลาดนกพิราบเลยสักครั้ง ย่อมไม่รู้ว่าตลาดนกพิราบเป็นอย่างไร พอหลิวเกินไหลพูดขึ้นมา เธอก็เชื่อแล้ว

แต่หลิวหมิ่นกลับไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้ความสนใจของเธอทั้งหมดอยู่ที่รองเท้ากับถุงเท้าใหม่ ไม่มีเวลาจะไปคิดเรื่องอื่น

“เกินไหล สวยไหม” หลิวหมิ่นนั่งอยู่บนเตียง หมุนเท้าทั้งสองข้างไปมา ยิ่งมองรองเท้าใหม่บนเท้า ก็ยิ่งรู้สึกว่าสวย

โดยเฉพาะดอกไม้ปักสองดอกบนรองเท้านั้น ช่างปักได้ถูกใจเธอเสียจริงๆ

หลิวเกินไหลไม่ได้ตอบ เขาเดินเข้าไปข้างหน้า หยิบรองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่าที่หลิวหมิ่นถอดไว้ออกมา สูดจมูกฟุดฟิด แล้วก็ทำท่าจะอ้วกทันที

“อ้วก… พี่รอง เท้าพี่ทำไมเหม็นขนาดนี้ พี่ล้างเท้ารึยัง ถึงได้มาใส่รองเท้าใหม่”

พูดจบ หลิวเกินไหลก็หันหลังวิ่งหนีไป

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกหยุดเดี๋ยวนะ!” หลิวหมิ่นโกรธจนถอดรองเท้าจะโยนใส่ รองเท้ายกขึ้นมาแล้ว เธอมองดูอยู่สองสามที ก็ไม่กล้าที่จะโยนออกไป

เธอตบฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนรองเท้า แล้วก็สวมกลับเข้าไปอย่างระมัดระวัง มุมปากก็เผลอเผยรอยยิ้มออกมา

ในขณะนั้น หลิวฟางก็เก็บถุงแป้งเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องตะวันออก หลิวเกินไหลก็หยิบเงินสิบหยวนออกมาส่งให้เธอ “พี่ใหญ่ พี่ไปหาโรงอาบน้ำดีๆ หน่อย พาพี่รองไปอาบน้ำสักที อาบน้ำเสร็จแล้วก็ซื้อชุดชั้นในให้พี่รองสักสองสามชุด”

ยุคนี้ สองพี่น้องต่อให้จะสนิทกันแค่ไหน หลิวเกินไหลก็ไม่สะดวกที่จะไปซื้อชุดชั้นในให้พี่รองได้ จำต้องรบกวนพี่ใหญ่ให้ทำแทน

“แกนี่ใจละเอียดจริงๆ นะ” หลิวฟางรับเงินมาอย่างรู้สึกกระดากใจเล็กน้อย

ที่ไม่ขอโทษไม่ใช่เพราะน้องชายซื้อชุดชั้นในให้น้องสาว แต่เป็นเพราะเธอที่เป็นพี่สาวในกระเป๋าไม่มีเงินเลยสักเฟินเดียว ช่วยเหลือน้องสาวไม่ได้เลยสักนิด

เมื่อออกจากประตูไป หลิวเกินไหลก็โยนรองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่านั้นทิ้งไป

ท่าทางของเขาเมื่อครู่นี้ไม่ใช่แค่การแสดงเกินจริง เท้าของพี่รองเหม็นจริงๆ ไม่ใช่ว่าพี่รองไม่รักสะอาด ต่อให้เป็นคนที่รักสะอาดที่สุดในโลก หากใส่รองเท้ายางที่ไม่ระบายอากาศแบบนี้เป็นเวลานาน เท้าก็จะเหม็นเหมือนกัน

“ลาก่อนนะท่าน”

หลิวเกินไหลโบกมือให้ถังขยะ

ชีวิตใหม่ของพี่รองก็เริ่มต้นจากปลายเท้านี่แหละ!