บทที่ 67: หลิวหมิ่นเริ่มทำงาน

เมื่อเปิดแผนที่นำทางขึ้นมา หลิวเกินไหลก็หาลานถ่านหินที่อยู่ใกล้ที่สุดเจอ เขาใช้เงินสิบสองหยวนซื้อถ่านหินมาสองตัน แล้วก็ใช้เงินหนึ่งหยวนสองเหมาจ้างรถเข็นสี่คัน ขนถ่านหินกลับมาที่บ้านสี่ล้อม

นี่เป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ตอนที่ไปเดินตลาดนกพิราบ ก็ได้ซื้อตั๋วปันส่วนถ่านหินมาเรียบร้อยแล้ว

ตอนที่ถ่านหินมาส่ง หลิวฟางกับหลิวหมิ่นยังไม่กลับมา หลิวเกินไหลเหลือไว้หนึ่งพันจิน กองไว้ที่มุมกำแพง ส่วนอีกสามพันจินที่เหลือถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติทั้งหมด

จากนั้น เขาก็ตั้งกระทะทำอาหาร ผัดมันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ดกับผัดพริกใส่เนื้ออย่างละจาน แล้วก็หั่นเนื้อตุ๋นจานใหญ่ออกมาจากในมิติ

น่าเสียดายที่ไม่มีไข่ไก่ ไม่อย่างนั้นก็ยังทำซุปมะเขือเทศใส่ไข่ได้อีก

แม่ไก่แก่ที่แลกมาจากตลาดนกพิราบในคืนนั้นยังคงอยู่ในมิติ เขายังหาโอกาสที่เหมาะสมนำกลับบ้านไม่ได้เลย

ในมิติ นอกจากเขตพื้นที่ที่ตรงกับระดับทั้งหกแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นพื้นที่หยุดนิ่ง แม่ไก่แก่ตอนที่ใส่เข้าไปเป็นอย่างไร ตอนที่เอาออกมาก็ยังคงเป็นอย่างนั้น ไม่ได้ออกไข่มาสักฟอง

หลิวเกินไหลไม่กล้าเอาแม่ไก่แก่ไปไว้ในพื้นที่เร่งความเร็ว เขาไม่แน่ใจว่าแม่ไก่แก่จะออกไข่มาเป็นกอง หรือว่าจะแก่ลงอย่างรวดเร็วจนเหลือแต่โครงกระดูกไก่

เรื่องฆ่าไก่เพื่อเอาไข่น่ะ หลิวเกินไหลไม่ทำหรอก

เพิ่งจะทำอาหารเสร็จได้ไม่นาน หลิวฟางกับหลิวหมิ่นก็พูดคุยหัวเราะกันกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้น หรือว่าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ ใบหน้าของสองพี่น้องแดงปลั่ง ดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย

“ว้าว! ของอร่อยเยอะแยะเลย” หลิวหมิ่นหิวมานานแล้ว พอเห็นกับข้าวหลายอย่างบนโต๊ะอาหาร ก็วิ่งตึงๆ เข้าไปในห้อง คีบเนื้อตุ๋นชิ้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว “หอมจริงๆ”

ตอนเช้าเธอไม่กินข้าวก็เพราะนึกว่าหลิวเกินไหลจะพาเธอไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐโดยตรง สามารถไปกินข้าวกลางวันที่นั่นได้ ไม่นึกว่าหลิวเกินไหลจะพาเธอมาที่บ้านพี่ใหญ่

หลิวฟางสงวนท่าทีมากกว่าหลิวหมิ่นมาก เธอเหลือบมองกับข้าวบนโต๊ะ แล้วก็เหลือบมองหลิวเกินไหล ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ “กับข้าวพวกนี้แกไปซื้อมาจากร้านอาหารของรัฐเหรอ”

ไม่รอให้หลิวเกินไหลได้เอ่ยปาก หลิวหมิ่นก็ชิงพูดขึ้นก่อน “อะไรกัน ต้องเป็นของที่เกินไหลทำเองแน่ๆ พี่ใหญ่พี่ไม่รู้เหรอ เกินไหลทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ”

“จริงเหรอ งั้นพี่ก็ต้องลองชิมดีๆ แล้วล่ะ”

หลิวฟางหยิบตะเกียบออกมา ชิมกับข้าวทุกอย่างไปอย่างละคำ ชิมไปพลางพยักหน้าไปพลาง “ไม่เลวจริงๆ ด้วย ฝีมือดีกว่าพี่ใหญ่เยอะเลย”

ถ้าพี่กล้าใส่น้ำมันใส่เครื่องปรุงเหมือนผมนะ กับข้าวที่ผัดออกมาต้องอร่อยกว่าที่ผมผัดแน่

วัตถุดิบที่เขาใช้ล้วนนำออกมาจากในมิติ พอผัดกับข้าวเสร็จแล้วก็เก็บกลับเข้าไปเหมือนเดิม

ไม่ใช่ว่าเขาเสียดายไม่อยากจะเหลือไว้ให้พี่ใหญ่ แต่เป็นเพราะไม่แน่ใจว่าพี่เขยเป็นคนนิสัยอย่างไร

ถ้าเฉียนต้าจื้อเอาของดีๆ ทุกอย่างไปให้แม่สามีของหลิวฟางหมด งั้นเขาก็ไม่กลายเป็นหมูให้ใครเชือดเหรอ

จนถึงตอนนี้ เงินเดือนของเฉียนต้าจื้อก็ยังคงส่งมอบให้แม่ทุกเดือน

“เกินไหล ถ่านหินที่อยู่หน้าประตูเป็นของที่แกซื้อมาเหรอ” หลิวฟางวางตะเกียบลงแล้วถาม

“ครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า “ถ่านหินพวกนี้ส่วนใหญ่เอาไว้ให้พี่รองก่อไฟบนเตียงคัง พี่รองเลิกงานดึก พี่ก็ให้พี่เขยช่วยเธอจุดไฟบนเตียงคัง ถ่านหินที่เหลือ พวกพี่ก็ใช้ได้เหมือนกัน”

“ไม่ต้องหรอก ผ้าห่มก็หนาขนาดนั้นแล้ว ไม่ทำให้ฉันหนาวหรอก แกเอาถ่านหินพวกนี้ขนกลับบ้านไปเถอะ ให้ที่บ้านใช้” หลิวหมิ่นรีบส่ายหน้า น้องชายเพื่อเธอใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว เธอที่ไหนจะกล้าให้เขาเสียเงินอีก

“พี่รอง พี่จะให้ผมโดนอัดก็บอกมาตรงๆ เถอะ” หลิวเกินไหลเบ้ปาก “ผมเป็นคนพาพี่มาที่เมืองสี่จิ่วนะ ถ้าผมปล่อยให้พี่หนาวจนป่วยขึ้นมา พี่ว่าพ่อแม่จะซ้อมผมไหม”

หลิวหมิ่นยังอยากจะพูดอะไรอีก หลิวเกินไหลก็ชิงเอ่ยปากก่อน “อย่าคิดว่ามีแต่พี่ที่กตัญญูนะ ถ่านหินสำหรับที่บ้านผมซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานก็ส่งกลับไปได้แล้ว รอให้พี่นึกขึ้นได้ ดอกไม้เหลืองก็คงจะเหี่ยวหมดแล้ว”

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกหาเรื่องเจ็บตัวรึไง” หลิวหมิ่นรวบแขนเสื้ออย่างเหี้ยมโหด

“พี่ใหญ่ พี่รองจะตีผม พี่จะจัดการไหมครับ” หลิวเกินไหลวิ่งพรวดไปแอบอยู่ข้างหลังหลิวฟาง

“พอแล้วๆ ก็ฟังตามที่เกินไหลว่าเถอะ ตอนกลางคืนที่เมืองสี่จิ่วหนาวจะตายไป แกอยู่ที่บ้านก็นอนเตียงคังร้อนๆ จนชินแล้ว ไม่ก่อไฟบนเตียงคังไม่ได้หรอก”

“ถ้างั้นก็ได้ค่ะ” หลิวหมิ่นไม่ยืนกรานอีกต่อไป “เตียงคังหนูจุดเองดีกว่า พี่เขยทำงานมาทั้งวันก็คงจะเหนื่อยแล้ว จะให้เขามาช่วยหนูจุดไฟบนเตียงคังอีกได้อย่างไร”

“แกไม่ต้องไปสนใจ ก็ให้เขานั่นแหละจุด” หลิวฟางพูดอย่างแข็งกร้าว “ได้อยู่บ้านดีๆ ขนาดนี้แล้ว ให้เขาทำงานหน่อยจะเป็นอะไรไป ถ้าเขาไม่เต็มใจ ก็ให้เขาย้ายกลับไป”

โอ้โห เพิ่งจะทำงานได้สองวัน พี่ใหญ่ก็กระดูกสันหลังแข็งขึ้นมาแล้ว

ใครว่าเงินคือความกล้าของผู้ชาย ผู้หญิงก็เหมือนกันนั่นแหละ!

…

อาหารหลักของมื้อกลางวันคือแป้งทอดน้ำมันที่หลิวเกินไหลฝึกฝีมือทำออกมา เขาทำมาหลายครั้งแล้ว ก็ยังไม่ค่อยจะก้าวหน้าเท่าไหร่ แป้งทอดที่ทำออกมาไม่เป็นชั้นๆ ก็เปลือกแข็งเกินไป

ถึงกระนั้น สองพี่น้องก็ยังคงกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

กินข้าวเสร็จแล้ว เดิมทีหลิวเกินไหลอยากจะให้หลิวหมิ่นพักผ่อนสักบ่ายหนึ่ง รอให้ถึงเช้าวันพรุ่งนี้ เขาค่อยพาเธอไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐ แต่หลิวหมิ่นกลับไม่ยอม

เธอที่เคยยุ่งอยู่ที่บ้านจนชินแล้ว ที่ไหนเลยจะยอมเสียเวลาไปเปล่าๆ บ่ายหนึ่ง ไปทำงานเร็วหน่อย ก็หาเงินได้เร็วหน่อยไม่ใช่เหรอ

หลิวเกินไหลขัดเธอไม่ได้ จำต้องยอมตกลง

ร้านอาหารของรัฐวันนี้ทำเนื้อตุ๋น ตอนที่สามพี่น้องมาถึงร้านอาหารของรัฐ ที่หน้าประตูก็ยังคงมีคนต่อแถวยาวเหยียด จางลี่ทั้งต้องชั่งเนื้อ ทั้งต้องเก็บเงิน เหนื่อยจนหน้าหงิกหน้างอ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับหน้าตาดีๆ จากเธอ

“อ้าว พี่เสี่ยวลี่ เป็นอะไรไปครับ หรือว่าพี่เจี่ยรังแกพี่มา ให้ผมช่วยซ้อมเขาสักทีไหมครับ” หลิวเกินไหลเดินมาจากข้างหลังแถวที่คนต่ออยู่ พูดล้อเล่น

พอเห็นหลิวเกินไหล สองตาของจางลี่ก็พลันเป็นประกาย

“น้องเกินไหล ในที่สุดแกก็มาเสียที ข้างหลังนั่นคือพี่รองของแกใช่ไหม เร็วเข้าๆ รีบให้พี่รองของแกมาช่วยเร็วเข้า จะทำฉันเหนื่อยตายอยู่แล้ว”

ระหว่างสหกรณ์กับร้านอาหารของรัฐไม่มีความลับอะไร ข่าวที่พี่รองของหลิวเกินไหลมาถึงแล้วก็ถูกเสี่ยวเจี่ยแพร่ไปยังร้านอาหารของรัฐนานแล้ว

จางลี่รอให้หลิวหมิ่นมารายงานตัวอยู่ตลอดเวลา รอซ้ายก็ไม่มา รอขวาก็ไม่มา งานของเธอวันนี้เหนื่อยเป็นพิเศษ ในที่สุดก็รอจนมาถึงแล้ว จางลี่ก็ไม่สนใจว่าหลิวหมิ่นจะรายงานตัวแล้วหรือยัง เธอเกณฑ์แรงงานของหลิวหมิ่นอย่างไม่เกรงใจ

หลิวหมิ่นรู้สึกงุนงง ไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่

หลิวเกินไหลยิ้มให้เธอ “ไปเถอะ! เริ่มทำงานก่อนเลย เดี๋ยวผมไปหาหัวหน้าเหอช่วยพี่รายงานตัว”

“อืม” หลิวหมิ่นพยักหน้า รวบแขนเสื้อแล้วยืนอยู่ข้างๆ จางลี่

“เธอชั่งเนื้อ ฉันเก็บเงิน… เธอรู้จักตาชั่งใช่ไหม” จางลี่สั่งหลิวหมิ่นโดยตรง

“รู้จักค่ะ ตาชั่งนี่เหมือนกับของสหกรณ์ที่ตำบลของเราเลยค่ะ” หลิวหมิ่นพยักหน้า แล้วก็เริ่มยุ่งขึ้นมาทันที

หลิวหมิ่นทำงานคล่องแคล่วอยู่แล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการชั่งน้ำหนักสำหรับเธอแล้วไม่ถือเป็นอะไรเลย ตอนแรกอาจจะยังติดๆ ขัดๆ อยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ทำได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว

เมื่อเห็นหลิวหมิ่นเริ่มทำงานแล้ว หลิวฟางก็กลับไปที่สหกรณ์ ส่วนหลิวเกินไหลก็ไปยังห้องทำงานของหัวหน้าเหอ

หัวหน้าเหอยิ้มรับบุหรี่ที่เขายื่นให้ แต่สายตากลับมองไปข้างหลังเขา “ทำไมแกมาคนเดียวล่ะ พี่รองของแกล่ะ”

“อยู่ข้างนอกช่วยพี่เสี่ยวลี่อยู่ครับ!” หลิวเกินไหลนำไม้ขีดไฟที่จุดแล้วเข้าไปใกล้

“พี่รองของแกนี่ไม่เลวนี่นา ยังไม่ทันได้รายงานตัวก็เริ่มทำงานแล้ว” หัวหน้าเหอยิ้มพลางจุดบุหรี่

“นี่ก็อยากจะสร้างความประทับใจที่ดีให้ผู้นำไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลยกกาน้ำชาตรงหน้าหัวหน้าเหอขึ้นมา รินให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง แล้วดื่มรวดเดียวหมด

“มีไอ้หนูอย่างแกอยู่ เธอยังจะกังวลอะไรอีก” หัวหน้าเหอรินชาให้หลิวเกินไหลอีกถ้วยหนึ่ง “ชาดีๆ ขนาดนี้ แกต้องค่อยๆ ชิมสิ ดื่มรวดเดียวแบบแก จะไปดื่มออกรสอะไรได้”

“หวงซานเหมาเฟิงเหรอครับ ว่าแล้วเชียวทำไมหอมขนาดนี้!” หลิวเกินไหลทำหน้าเกินจริง

“ไปๆๆ เลิกมาเล่นมุกนี้ได้แล้ว ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแกจะไปดื่มออกรสดีเลวอะไรได้ ชานี่ให้แกดื่มก็เสียของหมด” หัวหน้าเหอหัวเราะพลางด่า

“แล้วท่านยังจะรินให้ผมอีกทำไม”

“นี่ก็กลัวว่าจะเข้าทางตาเฒ่าหัวล้านอวี๋ไม่ใช่เหรอ” หัวหน้าเหอจิบชาไปคำหนึ่ง “ตาเฒ่าคนนี้น่ะเจ้าเล่ห์จะตายไป ทุกครั้งที่ฉันเพิ่งจะชงชาเสร็จ เขาก็มาแล้ว ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าเขาได้กลิ่นรึไง”

“คราวหน้าตอนจะชงชา ท่านก็เปลี่ยนเวลาสิครับ อย่าเพิ่งชงตอนที่เพิ่งจะกินข้าวเสร็จ” หลิวเกินไหลยิ้ม