บทที่ 68: พี่รองถึงกับรู้จักตำราพิชัยสงครามแล้ว

“ว่าแล้วเชียว!” หัวหน้าแผนกเหอตบหน้าผากตัวเอง “ฉันก็ชินกับการชงชาหลังกินข้าวเสร็จนี่แหละ เลยโดนตาเฒ่าหัวล้านอวี๋จับทางได้”

“คุณลุงอวี๋น่ะเจ้าเล่ห์กว่าท่านเยอะ ที่บ้านเขาก็ต้องมีชาดีๆ เหมือนกัน ท่านเคยเห็นเขาชงชาทันทีหลังกินข้าวเสร็จที่ไหนล่ะครับ” หลิวเกินไหลกล่าวเสริม

“แกนี่มันหัวไวจริงๆ นะ ว่าแล้วทำไมฉันถึงไม่เคยเจอเขาชงชาเลย!” หัวหน้าแผนกเหอหัวเราะ

“ท่านเป็นคนทำการใหญ่ ที่ไหนจะมาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ล่ะครับ” หลิวเกินไหลยิ้มพลางวางจดหมายแนะนำตัวและเอกสารโควตาตำแหน่งงานของหลิวหมิ่นลงบนโต๊ะทำงานของหัวหน้าแผนกเหอ

“ฮ่าๆๆๆ…” หัวหน้าแผนกเหอหัวเราะเสียงดังลั่น “เห็นแก่ที่คำเยินยอของแกมันช่างรื่นหูซะเหลือเกิน ตอนนี้ฉันจะไปจัดการเรื่องงานของพี่รองแกให้เรียบร้อยเลย”

พูดจบ หัวหน้าแผนกเหอก็หยิบกระดาษสองสามแผ่นนั้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

หลิวเกินไหลชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วยิ้ม

เมื่อกี้ฉันออกจะสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำไปหน่อยรึเปล่านะ

เจ้านี่เจ้าเล่ห์จะตายไป จะดูไม่ออกเชียวเหรอว่าหัวหน้าแผนกอวี๋มีลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ อะไร เขาก็คงจะจงใจชงชาดีๆ ไว้รอให้หัวหน้าแผนกอวี๋มานั่นแหละ!

ช่างเถอะ อย่าไปเดาสุ่มให้เสียเวลาเลย อย่างไรเสียเขาก็ดีใจมาก

ดีใจก็พอแล้ว

…

ตอนที่หัวหน้าแผนกเหอกลับมา เนื้อตุ๋นก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว พอมีหลิวหมิ่นมาช่วย วันนี้จางลี่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เธอจับแขนหลิวหมิ่นไว้แล้วพูดคุยจ้อไม่หยุด

สองคนอายุไล่เลี่ยกัน นิสัยของหลิวหมิ่นก็ร่าเริง ก็เลยคุยกันถูกคอ คาดว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด สองคนนี้น่าจะได้เป็นเพื่อนซี้กัน

หัวหน้าแผนกเหอไม่เพียงแต่นำบัตรพนักงานของหลิวหมิ่นกลับมา แต่ยังมีชุดทำงานของพนักงานเสิร์ฟอีกหนึ่งชุด ทั้งผ้ากันเปื้อน ปลอกแขน และหมวก ครบครัน

“เปลี่ยนซะสิ! เสื้อผ้าบนตัวเธอก็เก่าเกินไปแล้ว ไป เดี๋ยวฉันพาไปห้องทำงานหัวหน้า”

จางลี่จับแขนหลิวหมิ่นที่กำลังถือเสื้อผ้าใหม่อยู่แล้วเดินไปข้างหลัง เดินไปได้สองก้าว ทันใดนั้นก็หันกลับมาตะโกนว่า “หลิวหมิ่นจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หัวหน้าห้ามเข้ามาในห้องทำงานนะคะ”

“ไสหัวไปๆๆ ไม่รู้จักผู้ใหญ่ไม่รู้จักเด็ก” หัวหน้าเหอหัวเราะพลางด่า

หลิวหมิ่นหน้าแดงก่ำ ต่อยจางลี่ไปหนึ่งที

“โอ๊ยๆๆ ยังจะมาเขินอีก” จางลี่ล้อเลียน “นี่หมิ่น แกไม่ได้ชอบคนอ้วนใช่ไหม เดี๋ยวพี่สาวจะแนะนำให้สักคนเอาไหม”

“เธอยังจะพูดอีกนะ คอยดูว่าฉันจะไม่ฉีกปากเธอ” หลิวหมิ่นวิ่งไล่ตีจางลี่

สองคนหัวเราะคิกคักกันเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าเหอ

“พี่รองของแกคนนี้นิสัยไม่เลวนะ ต่อไปนี้ร้านอาหารของรัฐก็คงจะคึกคักแล้วล่ะ” หัวหน้าเหอยิ้มรับบุหรี่ที่หลิวเกินไหลยื่นให้

“ถ้างั้นท่านก็ต้องช่วยผมดูแลเธอให้ดีๆ นะครับ อย่าให้ใครมารังแกได้” หลิวเกินไหลอาศัยจังหวะต่อบท

“ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแกเอาแต่เป็นห่วงเรื่องของผู้ใหญ่” หัวหน้าเหอหัวเราะพลางด่า “วางใจเถอะน่า พวกเราเป็นถึงหนึ่งในแปดตำแหน่งงานอันทรงเกียรติ มีแต่พวกเราจะไปรังแกคนอื่น ไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราหรอก”

เจ๋งจริงด้วยแฮะ

หลิวเกินไหลเหลือบมองไปที่ป้ายคำขวัญที่ติดอยู่บนกำแพง

“มองอะไรมอง ฉันว่าแกมันน่าโดนอัดจริงๆ” หัวหน้าเหอถลึงตา

“ผมเรียนมาน้อย มีตัวอักษรอยู่สองสามตัวที่อ่านไม่ออก หรือว่าท่านจะช่วยอ่านให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” หลิวเกินไหลยิ้มร่า

“มาๆๆ ฉันจะสอนแกเอง” หัวหน้าเหอหันกลับไปคว้าไม้กวาดที่จางลี่ใช้ทำความสะอาดขึ้นมา

หลิวเกินไหลก็วิ่งพรวดออกไปทันที

ไม่นาน หลิวหมิ่นที่เปลี่ยนชุดทำงานแล้วก็ออกมา ใบหน้าแดงเรื่อ สองตาเป็นประกาย

เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่มากี่ปีแล้ว ถึงแม้จะเป็นแค่ชุดทำงานชุดหนึ่ง เธอก็ยังตื่นเต้นอย่างที่สุด

“เป็นไง สวยไหม”

หลิวหมิ่นจัดชายเสื้อ ชุดทำงานชุดนี้เห็นได้ชัดว่าหลวมไปหน่อย เธอยังใส่ไม่ขึ้น

“ถ้าพี่ชอบนะ ตอนที่พี่แต่งงาน ก็ใส่ชุดนี้เลยก็ได้” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“เออใช่ ฉันคิดไม่ถึงเลยแฮะ!”

หลิวหมิ่นพยักหน้า ทันใดนั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้ คว้าแขนของหลิวเกินไหลไว้แล้วบิดอย่างแรง “ฉันจะให้แกพูดจาเหลวไหล”

ซี้ด…

หลิวเกินไหลเจ็บจนมุมปากกระตุก

พี่รองถึงกับรู้จักตำราพิชัยสงครามแล้ว ป้องกันตัวแทบไม่ทัน

สองพี่น้องหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง หลิวเกินไหลก็พาหลิวหมิ่นมาถึงสำนักงานแขวง แล้วไปหาหัวหน้าซุน

เมื่อหลิวเกินไหลอธิบายเจตนาที่มาแล้ว หัวหน้าซุนก็จ้องมองหลิวเกินไหลอยู่ครึ่งค่อนวันด้วยความประหลาดใจ

“เพิ่งจะช่วยพี่ใหญ่แกหาตำแหน่งงานดีๆ ขนาดนั้นได้ นี่แค่ไม่กี่วัน ก็มาช่วยพี่รองแกหาตำแหน่งงานที่ไม่ด้อยไปกว่ากันอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นหน้าแกนะ ฉันคงจะสงสัยแล้วว่าแกอายุสิบห้าจริงๆ รึเปล่า ไอ้ลูกชายบ้านฉันน่ะอายุมากกว่าแกตั้งหลายปี ยังเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ อยู่เลย แกนี่มันเด็กอะไรกัน ทำไมถึงได้มีความสามารถขนาดนี้”

“ป้าซุนครับ ท่านชมผมอีกสองสามประโยค หางผมก็จะชี้ฟ้าแล้วนะครับ” หลิวเกินไหลหยิบลูกอมนมกำมือหนึ่งวางไว้บนโต๊ะทำงานของหัวหน้าซุน

หัวหน้าซุนหยิบลูกอมนมขึ้นมาเม็ดหนึ่ง จับปลายกระดาษห่อลูกอมข้างหนึ่งแล้วแกว่งเบาๆ “ดูแกสิ มาทุกครั้งก็ไม่เคยมามือเปล่า ของจะถูกจะแพงก็ช่างเถอะ ที่สำคัญคือทำให้คนรู้สึกสบายใจ ท่าทีการทำงานของแกแบบนี้ ใครจะไม่ช่วยล่ะ หรือว่าแกจะมาทำงานที่สำนักงานแขวงของเราเลยเป็นไง ด้วยความสามารถของแก การจะหาโควตาตำแหน่งงานสักตำแหน่งหนึ่งก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอะไรใช่ไหมล่ะ”

“ป้าซุนครับ ผมยังเด็กอยู่เลยครับ! เรื่องงานยังไม่รีบหรอกครับ ผมยังอยากจะเที่ยวเล่นอีกสักสองปี ไปล่าสัตว์ปลูกผักอะไรทำนองนั้น”

หลิวเกินไหลที่ไหนเลยจะฟังนัยยะของหัวหน้าซุนไม่ออก การชักชวนเขาเป็นเพียงส่วนหนึ่ง เธอใช้วิธีเปลี่ยนเรื่องเพื่อเตือนเขาว่าอย่าลืมเอาเนื้อหมูมาส่งให้เธอ

“แกยังปลูกผักอีกเหรอ” หัวหน้าซุนจับประเด็นได้ทันที

“ตอนที่ผมไปล่าสัตว์ ผมไปเจอบ่อน้ำพุร้อนในป่าลึกเข้า สองข้างบ่อน้ำพุร้อนอุ่นมากเลยครับ สองวันก่อนผมหาเมล็ดพันธุ์ผักมาได้หน่อยหนึ่งก็เลยเอาไปปลูกไว้ รอให้ผักโตแล้ว ผมรับรองว่าจะเอามาให้ป้าซุนลองชิมแน่นอนครับ”

“จริงเหรอ งั้นฉันก็ต้องลองชิมดีๆ แล้วล่ะ ฤดูหนาวขนาดนี้จะหาผักสดๆ ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าปีใหม่จะกินผักอะไรดี วันๆ ก็มีแต่หัวไชเท้ากับกะหล่ำปลี ฉันกินจนเบื่อแล้ว” หัวหน้าซุนบ่น

คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นบอกใบ้แบบชัดๆ แล้วสินะ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจ

“ป้าซุนท่านวางใจเถอะครับ ผักปีใหม่ของบ้านท่านผมรับผิดชอบเอง”

“ถ้างั้นป้าซุนก็จะรอผักของแกแล้วกันนะ” ป้าซุนหัวเราะ

มีหัวหน้าซุนคอยช่วยเหลือ ทะเบียนบ้านกับสมุดปันส่วนอาหารของหลิวหมิ่นก็จัดการได้อย่างราบรื่น ตอนที่ได้ทะเบียนบ้านกับสมุดปันส่วนอาหารมาอยู่ในมือ ปฏิกิริยาของหลิวหมิ่นก็แทบจะเหมือนกับหลิวฟางไม่มีผิด

ที่แตกต่างกันก็คือ หลิวฟางอ่านหนังสือไม่ออก ก็ได้แต่เปิดดูไปมาส่งๆ แต่หลิวหมิ่นแทบจะท่องจำตัวอักษรบนทะเบียนบ้านกับสมุดปันส่วนอาหารได้ทั้งหมดแล้ว

เหมือนกับฝันไปเลย เมื่อวานเธอยังขุดร่องน้ำเพิ่มผลผลิตอยู่ที่กองผลิตอยู่เลย วันนี้ก็มีงานทำแล้ว มีสมุดปันส่วนอาหารแล้ว ยังมีทะเบียนบ้านเมืองสี่จิ่วอีกด้วย กลายเป็นคนเมืองไปในพริบตา

ซี้ด…

หลิวเกินไหลสูดปากด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง “พี่รอง พี่หยิกผมทำไม”

“คิกๆ… ฉันก็ดูหน่อยสิว่าฉันฝันไปรึเปล่า” หลิวหมิ่นหัวเราะคิกคัก แต่ขอบตากลับแดงก่ำ

“ถ้างั้นพี่ก็หยิกตัวเองสิ มาหยิกผมทำไม”

“หยิกตัวเองก็เจ็บสิ พี่โง่รึไง” หลิวหมิ่นแค่นเสียง

“ทำไมฉันถึงได้โชคร้ายขนาดนี้นะ…” หลิวเกินไหลพึมพำคำหนึ่ง

“แกพูดว่าอะไรนะ” หลิวหมิ่นถลึงตา

“ผมบอกว่าพี่รองของผมดีจริงๆ ใต้หล้านี้ไม่มีพี่รองคนไหนจะดีไปกว่าพี่อีกแล้ว”

“อย่างนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” บนใบหน้าของหลิวหมิ่นก็ปรากฏรอยยิ้มของผู้ชนะอีกครั้ง

เมื่อส่งหลิวหมิ่นกลับไปที่ร้านอาหารของรัฐ แล้วก็ไปบอกกับหลิวฟางคำหนึ่ง หลิวเกินไหลก็ขี่จักรยานออกจากเมืองสี่จิ่ว กลับมายังหมู่บ้านหลิ่งเฉียน

คราวนี้ เขาไม่ได้เก็บจักรยานกลับเข้ามิติ แต่ขี่จักรยานเข้าหมู่บ้านโดยตรงเลย

พอดีกับที่กองผลิตเลิกงาน คนที่เห็นเขาต่างก็เบิกตากว้าง

ในเมืองสี่จิ่ว จักรยานไม่ได้เป็นของหายากอะไร แต่ในหมู่บ้านหลิ่งเฉียน จักรยานก็เปรียบเสมือนซูเปอร์คาร์ในยุคหลัง จะดึงดูดสายตาได้มากแค่ไหนก็ดึงดูดได้มากแค่นั้น

หลายคนถึงกับไม่กลับบ้าน พากันเดินตามหลังหลิวเกินไหลไปยังบ้านตระกูลหลิว