บทที่ 69: ขวางประตูขอยืมเงิน

หลิวเกินไหลขี่จักรยานเลี้ยวผ่านซอยหนึ่งไป ข้างหน้าอีกสามหลังก็คือบ้านของเขา เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายชราหลังค่อมคนหนึ่งกำลังเดินด้อมๆ มองๆ อยู่ไม่ไกลจากหน้าประตูบ้านของเขา

ชายชราได้ยินเสียงจักรยาน ก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นหลิวเกินไหล ก็เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจอยู่บ้าง เขาอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ก็หุบลงอีกครั้ง บนคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเต็มไปด้วยความลังเลใจ

“คุณปู่เถี่ยหนิว ท่านเป็นอะไรไปครับ”

ชายชราคนนี้ชื่อเฝิงเถี่ยหนิว อาศัยอยู่ข้างๆ บ้านคุณย่าจาง ก็นับว่าเป็นเพื่อนบ้านกับตระกูลหลิว เพียงแต่ไปมาหาสู่กันไม่บ่อย ความสัมพันธ์ไม่ใกล้ชิด

ว่ากันว่า ตอนที่เขาหนุ่มๆ ร่างกายแข็งแรงบึกบึน ทำงานแบกหามให้บ้านเจ้าที่ดินสามารถลากไถได้เหมือนวัว ก็เลยได้ชื่อว่าเถี่ยหนิว (วัวเหล็ก) ไปเลย ตอนนี้อายุมากแล้ว ร่างกายก็ทรุดโทรม งานหนักอะไรก็ทำไม่ไหวแล้ว ที่กองผลิตก็ได้แค่แต้มแรงงานครึ่งแรงงาน ชีวิตความเป็นอยู่ที่บ้านยากลำบากกว่าบ้านตระกูลหลิวเสียอีก

“ฉัน… นี่… แกจะให้ฉันเอ่ยปากได้อย่างไรกัน!” เฝิงเถี่ยหนิวอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หลังที่ค่อมอยู่แล้วก็ยิ่งค่อมลงไปอีก

“คุณปู่เถี่ยหนิว ท่านเจอเรื่องลำบากใจอะไรเหรอครับ ไม่เป็นไรครับ ท่านพูดมาได้เลย พวกเราก็เพื่อนบ้านกัน ช่วยเหลือกันได้ ผมช่วยแน่นอนครับ” หลิวเกินไหลใช้ขาค้ำจักรยานไว้ จอดอยู่ข้างๆ เฝิงเถี่ยหนิว

ในขณะนั้น ในลานบ้านตระกูลหลิวก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น หลายคนกำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงก็ไม่เบาเลย แต่กลับปนเปกันไปหมด ฟังไม่ชัดว่าตกลงพวกเขาพูดอะไรกัน

หลิวเกินไหลขมวดคิ้ว แล้วหันไปพูดกับเฝิงเถี่ยหนิวอีกครั้ง “คุณปู่เถี่ยหนิวครับ ที่บ้านผมเหมือนจะมีเรื่อง ผมต้องรีบกลับไปแล้ว ท่านถ้ามีเรื่องอะไรก็รีบพูดเถอะครับ อย่ามัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ เลย”

“เอ่อๆ” เฝิงเถี่ยหนิวรับคำสองที ราวกับต้องรวบรวมความกล้าทั้งตัวถึงได้เอ่ยปากขึ้น “เกินไหล แกพอจะให้ฉันยืมเงินสักสองหยวนได้ไหม หลานชายคนโตของฉันเป็นไข้ ตัวร้อนจี๋เลย วิธีบ้านๆ ก็ลองมาหมดแล้ว แต่ไข้ก็ไม่ลดเลย หัวหน้ากองผลิตของเราบอกว่า ถ้าไม่รีบส่งโรงพยาบาลฉีดยาลดไข้ เด็กจะไข้ขึ้นสมองจนโง่ไปเลย

แต่บ้านฉันที่ไหนจะมีเงิน ไปยืมหัวหน้ากองผลิต หัวหน้ากองผลิตก็ไม่มี เขาบอกว่าสองวันนี้แกล่าสัตว์หาเงินได้ไม่น้อย ให้ฉันมาลองขอยืมที่บ้านแกดู

แต่ตอนที่เกินไหลแกป่วยอยู่ ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตอนนี้หลานชายคนโตของฉันป่วย ฉันที่ไหนเลยจะกล้ามาเอ่ยปากกับบ้านแก…”

“ให้ครับ รีบพาโก่วหวาไปหาหมอเถอะครับ!”

ไม่รอให้เฝิงเถี่ยหนิวพูดจบ หลิวเกินไหลก็หยิบเงินสองหยวนออกมา ยัดใส่มือเขา แล้วถีบจักรยานเข้าลานบ้านตัวเองไป

ช่วยเรื่องฉุกเฉิน แต่ไม่ช่วยเรื่องความจน ไม่ว่าสองครอบครัวจะสนิทกันหรือไม่ก็ตาม ในเมื่ออีกฝ่ายมาขอร้องถึงที่แล้ว หลิวเกินไหลย่อมไม่สามารถนิ่งดูดายปล่อยให้หลานชายของเฝิงเถี่ยหนิวไข้ขึ้นสมองจนโง่ไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น โก่วหวาหลานชายของเฝิงเถี่ยหนิวก็ดูแข็งแรงน่ารัก ทุกครั้งที่เจอเขาก็จะเรียกว่าพี่ใหญ่ เขาก็ชอบอยู่เหมือนกัน

“นี่มันจะทำอย่างไรดี นี่มันจะทำอย่างไรดี…”

เฝิงเถี่ยหนิวไม่นึกว่าหลิวเกินไหลจะให้เงินเขามากมายขนาดนี้อย่างง่ายดาย เขามองดูเงินสองหยวนในมือ พึมพำเหมือนคนเสียสติ

อยากจะพูดขอบคุณหลิวเกินไหลอีกสักหน่อย พอเงยหน้าขึ้นมา หลิวเกินไหลก็เข้าลานบ้านไปแล้ว

เฝิงเถี่ยหนิวเช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วเดินหลังค่อมไปยังบ้านลูกชายอย่างรวดเร็ว ในใจท่องซ้ำไปซ้ำมา คนดีจริงๆ คนดีจริงๆ สวรรค์ต้องคุ้มครองให้เกินไหลเด็กคนนี้ปลอดภัย มีบุญวาสนาอายุยืนยาว

คนที่ตามหลังหลิวเกินไหลมาเห็นเหตุการณ์ที่เขาให้เงินเฝิงเถี่ยหนิวทั้งหมด แต่ละคนสองตาแดงก่ำหัวใจเต้นรัว พากันกรูกันเข้าประตูหน้าลานบ้านตระกูลหลิวอย่างไม่คิดชีวิต

ในลานบ้านรวมตัวกันอยู่สิบกว่าคน บ้างก็นั่งบ้างก็ยืน ล้อมวงกันอยู่สามสองกลุ่มที่หน้าประตูห้องครัว หลิวเกินไหลมองผ่านฝูงชนไปก็เห็นหลิวซวนจู้นั่งอยู่บนธรณีประตู ก้มหน้าลง สูบไปป์ยาสูบอย่างเงียบขรึม

“อ้าว ทำไมมากันเยอะขนาดนี้ล่ะครับ พวกคุณไม่ทำกับข้าวกันเหรอ ไม่หิวรึไง”

หลิวเกินไหลพอเข้าลานบ้านมาก็ตะโกนเสียงดังลั่น กดกริ่งจักรยานดังแกร๊งๆ เขาก็ไม่ได้ลงจากรถ ขี่รถตรงไปยังหน้าประตูห้องครัวเลย

มีสองคนหลบช้าไปหน่อย เกือบจะโดนชนเข้า หลิวเกินไหลทำเหมือนไม่เห็น ยกเบาะหลังรถขึ้น แล้วถือโอกาสถีบขาตั้งลง ตั้งจักรยานไว้ตรงหน้าหลิวซวนจู้ แล้วตบเบาะรถ หันไปยิ้มให้หลิวซวนจู้ “พ่อครับ ผมซื้อจักรยานแล้วนะ ดูสิเป็นไง”

หลิวซวนจู้คีบไปป์ยาสูบไว้ เดี๋ยวก็มองจักรยาน เดี๋ยวก็มองหลิวเกินไหล ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ไม่พูดอะไร

สีหน้าของคนที่มุงดูอยู่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ แต่ละคนต่างก็เบิกตากว้างจ้องมองจักรยานใหม่เอี่ยม ราวกับหมาป่าที่หิวโซเจอเนื้อ

“นี่ซวนจู้ แกดูสิว่าบ้านแกขนาดจักรยานยังซื้อแล้ว ยังจะขาดเงินสิบหยวนของฉันอีกเหรอ แกก็เลิกมาคร่ำครวญว่าจนได้แล้ว ฉันรู้ว่าแกมี”

ผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งได้สติกลับคืนมาก่อนใครเพื่อน ก็รีบตะโกนใส่หลิวซวนจู้ทันที

“ใช่แล้ว ขาฉันเจ็บอยู่ ทำงานหนักไม่ได้ ก็แค่อยากจะซื้อขาหมูมาบำรุงหน่อย พวกเราก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน แกให้ฉันยืมเงินสิบหยวนแล้วจะเป็นอะไรไป” ชายอีกคนที่อายุไล่เลี่ยกันก็ไม่ยอมน้อยหน้า

สองคนนี้เพิ่งจะพูดจบ คนอื่นๆ ก็พากันโห่ร้องตามขึ้นมา ล้วนเป็นคนที่มาขอยืมเงินบ้านตระกูลหลิว มีทั้งห้าหยวน มีทั้งสิบหยวน เหตุผลก็สารพัดอย่าง วุ่นวายเหมือนเป็ดพันตัวทะเลาะกัน

หลิวซวนจู้มองหลิวเกินไหล อ้าปากแล้วก็หุบลงอีกครั้ง ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็เผยธาตุแท้ที่ขี้ขลาดของเขาออกมาอีกครั้ง

หลิวเกินไหลโยนบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง ส่วนตัวเองก็ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังจักรยาน จุดขึ้นมามวนหนึ่ง ก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มกริ่มมองฝูงชนที่กำลังโวยวาย

ท่าทีของหลิวเกินไหลทำให้ฝูงชนเงียบลงอย่างรวดเร็ว ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ “เกินไหล แกสูบบุหรี่อะไรน่ะ จงหัวเหรอ ให้ฉันลองสักมวนสิ!”

“ให้ฉันด้วยมวนหนึ่ง ฉันก็อยากจะลองเหมือนกันว่าบุหรี่ที่มีก้นกรองนี่มันรสชาติเป็นยังไง”

“ฉันด้วยๆ”

“นี่เกินไหล แกก็เอาบุหรี่ออกมาแบ่งให้ทุกคนสูบสิ บุหรี่ดีๆ ขนาดนั้น แกจะกล้าสูบคนเดียวได้อย่างไร”

มีคนนำทัพ เจ็ดแปดคนก็พากันกรูเข้ามาล้อมหลิวเกินไหลไว้ ต่างก็โห่ร้องจะเอาบุหรี่ หนึ่งในนั้นยังคิดจะล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อของหลิวเกินไหลอีกด้วย

หลิวเกินไหลคว้าข้อมือของเขาไว้ แล้วบิดกลับทิศทางอย่างแรง

“อ๊า…”

เจ้านั่นร้องโหยหวนเสียงหลง ทั้งตัวถูกบิดจนล้มลงไป

“นี่เกินไหล แกตีคนทำไม” ชายคนหนึ่งที่รูปร่างค่อนข้างบึกบึนตะโกนใส่หลิวเกินไหล

เจ้านี่ชื่อหานต้าหู่ อายุมากกว่าหลิวเกินไหลสองปี อาศัยว่าตัวเองตัวสูงร่างกายแข็งแรง ตั้งแต่เล็กจนโตก็รังแกเขามาไม่น้อย

“แกตาบอดรึไง ไม่เห็นเหรอว่าเขายื่นมือเข้ากระเป๋าฉันแล้ว นี่เรียกว่าปล้นทรัพย์แกรู้รึเปล่า ถ้าฉันไปแจ้งสถานีตำรวจ อย่างน้อยก็ติดคุกสองสามปีได้” หลิวเกินไหลปล่อยมือ ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนเบาะหลังจักรยาน แต่คำพูดที่พูดออกมากลับทำให้คนพวกนี้ตกตะลึงไปหมด ไม่มีใครกล้าวู่วามอีกเลย

“เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว เขาก็แค่อยากจะเอาบุหรี่แกซองหนึ่งเท่านั้นเอง ยังจะมาติดคุกสองสามปีอีก แกทำไมไม่บอกว่าประหารชีวิตไปเลยล่ะ” หานต้าหู่เบ้ปากใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก

“แกรู้ไหมว่าบุหรี่จงหัวซองหนึ่งราคาเท่าไหร่” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มมองเจ้านี่ “รวมทั้งบุหรี่ทั้งตั๋วปันส่วนแล้ว หนึ่งหยวนยังไม่พอเลย แกไปปล้นเงินหนึ่งหยวนดูสิ ดูซิว่าสถานีตำรวจจะจับแกไหม จะตัดสินลงโทษแกรึเปล่า”

“บุหรี่นั่นแพงขนาดนั้นเลยเหรอ”

“นั่นก็แน่สิ หนึ่งหยวนยังว่าน้อยไปเลยนะ ตั๋วบุหรี่ชั้นหนึ่งที่ตลาดมืดก็หลายเหมาแล้ว แถมยังไม่แน่ว่าจะซื้อได้อีกด้วย”

“พระเจ้าช่วย บุหรี่ซองหนึ่งหยวนกว่า ที่เขาสูบน่ะที่ไหนจะเป็นบุหรี่ มันคือเงินชัดๆ”

…

ฝูงชนก็พากันวิพากษ์วิจารณ์กันอีกระลอกหนึ่ง สายตาที่มองมายังหลิวเกินไหลก็เปลี่ยนไป

หลิวซวนจู้ยืดอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าควันที่สูดเข้าไปในท้องมีพลังมากขึ้น

ส่วนคนที่คิดจะมายืมเงินบ้านตระกูลหลิวนั้นกลับสองตาเป็นประกาย เดิมทีพวกเขาแค่มาลองเสี่ยงดู ตอนนี้แต่ละคนต่างก็รวบรวมกำลังเต็มที่ พูดอย่างไรก็ต้องยืมเงินจากบ้านตระกูลหลิวให้ได้