บทที่ 70: มันชูคอขึ้นมาแล้ว!

“ซวนจู้ ลูกชายคนโตบ้านฉันจะได้แต่งเมียรึเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับว่าแกจะให้ฉันยืมเงินสิบหยวนไหม ถ้าแกไม่ให้ยืม ฉันก็จะไม่ไปไหนแล้ว”

ผู้หญิงที่อยากจะยืมเงินสิบหยวนคนนั้นนั่งแปะลงไปกับพื้น

ผู้หญิงคนนี้ชื่อเถียนกุ้ยฮวา เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นนางเมียปากร้าย ทั้งแข็งกร้าว ทั้งไร้เหตุผล

ผู้หญิงคนอื่นที่แต่งเข้ามาในหมู่บ้าน ล้วนถูกเรียกตามชื่อสามี เหมือนกับหลี่หลันเซียง คนในหมู่บ้านไม่มีใครเรียกชื่อเธอเลย ทุกคนต่างก็เรียกเธอว่าเมียซวนจู้, พี่สะใภ้ซวนจู้, น้าซวนจู้อะไรทำนองนั้น มีเพียงเธอคนเดียวที่คนในหมู่บ้านต่างก็เรียกเธอว่าเถียนกุ้ยฮวา หลิวเกินไหลถึงกับนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าสามีของเธอชื่ออะไร

หลิวซวนจู้เป็นแค่คนขี้ขลาดในใจ พอเจอเรื่องใหญ่ก็รับหน้าไม่ไหว แต่สามีของเถียนกุ้ยฮวาขี้ขลาดทั้งภายนอกและภายใน

“ฉันด้วย ขาของฉันจะหายดีรึเปล่า ต่อไปจะหาแต้มแรงงานได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับว่าแกจะให้ฉันยืมเงินสิบหยวนไปซื้อขาหมูมาบำรุงรึเปล่าแล้ว”

ชายคนที่ก่อนหน้านี้บอกว่าขาตัวเองบาดเจ็บไม่ได้นั่งแปะลงไปกับพื้น แต่กลับไปนั่งอยู่ข้างๆ หลิวซวนจู้ ท่าทางว่าถ้าไม่ให้เงินเขาก็จะไม่ไปไหน

เจ้านี่ชื่อสวีเถี่ยติง เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นคนขี้เกียจของหมู่บ้านหลิ่งเฉียน อายุเกือบสี่สิบแล้ว ยังหาเมียไม่ได้สักคน ที่บ้านจนกรอบ คนในหมู่บ้านลับหลังต่างก็เรียกเขาว่าสวีเปลือยก้น

พอสองคนนี้เริ่มโวยวาย คนอื่นๆ กลับไม่พูดอะไรอีก ทุกคนต่างก็อยากจะดูว่าหลิวซวนจู้จะให้พวกเขายืมเงินหรือไม่ หากไม่ให้ยืม พวกเขาก็จะค่อยหาวิธีอื่น แต่ถ้าให้ยืม พวกเขาก็จะกรูกันเข้าไป

ด้วยเหตุผลอะไรถึงให้สองคนนั่นยืมแต่ไม่ให้พวกเขายืม

หลังของหลิวซวนจู้ที่เพิ่งจะยืดตรงขึ้นมาก็กลับงอลงไปอีกครั้ง เขาก้มหน้าสูบยา ไม่พูดไม่จา

แน่นอนว่าเขาไม่อยากจะให้ยืม แต่ก็ไม่กล้าไปมีเรื่องกับคนมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ก็เลยได้แต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก

“จะมายืมเงินพ่อผมน่ะ พวกคุณมาผิดคนแล้วล่ะครับ” หลิวเกินไหลตบเบาะจักรยาน “เงินของพ่อน่ะเอาไปซื้อจักรยานให้ผมหมดแล้ว ตอนนี้กระเป๋าของเขาสะอาดกว่าหน้าอีกครับ”

ทำไมถึงต้องขี่จักรยานกลับมาที่หมู่บ้าน หลิวเกินไหลก็เพื่อป้องกันสถานการณ์แบบนี้แหละ

โก่วโหย่วฝูเจ้านั่นโดนหักหน้าไป ต้องไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่ แถมเขายังให้เงินหลิวซวนจู้ห้าสิบหยวนต่อหน้าเขาอีก หลิวซวนจู้ยังจะไปอวดอีกว่าเขาให้ไปแล้วร้อยห้าสิบกว่าหยวน ด้วยนิสัยของโก่วโหย่วฝู ถ้าไม่มาสร้างเรื่องวุ่นวายอะไรสิแปลก

หลิวเกินไหลไม่ต้องเดาก็รู้ว่า พวกที่มาขอยืมเงินนี่ล้วนเป็นคนที่โก่วโหย่วฝูยุยงมา

“พ่อแกไม่มีเงิน แกมีก็เหมือนกันนั่นแหละ” เถียนกุ้ยฮวาก็หันหัวหอกมาที่หลิวเกินไหล “แกขนาดจักรยานยังซื้อแล้ว ยังจะสูบบุหรี่แพงขนาดนั้นอีก ให้น้ากุ้ยฮวายืมสักสิบหยวนก็ไม่มากไปใช่ไหม”

“ฉันด้วย ฉันก็ไม่ขอสูบบุหรี่จากแกหรอก แค่ยืมฉันสิบหยวนก็พอแล้ว” สวีเปลือยก้นรีบเอ่ยปากตามมาติดๆ ราวกับว่าถ้าพูดช้าไปจะเสียเปรียบ

“ไม่ต้องรีบครับ พูดทีละคน” หลิวเกินไหลยิ้มกริ่มมองเถียนกุ้ยฮวา “น้ากุ้ยฮวาครับ น้าลองพูดมาก่อนสิว่าน้ายืมเงินสิบหยวนไปทำอะไร”

“ลูกชายคนโตบ้านฉัน ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าไปดูตัวกับผู้หญิงคนหนึ่งมาเหรอ ฝ่ายหญิงเขาเรียกสินสอดสิบหยวนเลยนะ ถ้าไม่ได้ก็ไม่แต่ง แกบอกสิว่าฉันจะมีปัญญาอะไรได้ ได้ยินมาว่าบ้านแกมีเงิน ก็เลยต้องมาขอยืมที่บ้านแกนี่แหละ ถ้าแกไม่ให้ยืม ลูกชายคนโตของฉันก็จะไม่ได้แต่งเมีย นิสัยของเขาก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ หากอาละวาดขึ้นมา แล้วมาซ้อมแกสักที น้ากุ้ยฮวาคงจะปกป้องแกไว้ไม่ได้นะ”

ยังจะมาขู่อีกเหรอ

หลิวเกินไหลแค่นเสียงเย็นชาในใจ

“น้ากุ้ยฮวาครับ พี่ชายคนโตไปดูตัวกับผู้หญิงแบบไหนเหรอครับ ถึงกับต้องเรียกสินสอดสิบหยวนเลย” หลิวเกินไหลตะโกนเสียงดังขึ้น “สองวันก่อน ตอนที่ลุงโหย่วฝูหัวหน้ากองผลิตของพวกคุณมาสู่ขอที่บ้านผม ก็ยังเรียกสินสอดแค่ห้าหยวนเอง ตามที่เขาบอกนะ แค่นี้ก็ถือเป็นอันดับหนึ่งในตำบลต้าหลิ่งทั้งหมดแล้วนะ เป็นอะไรไปครับ เมียที่พี่ชายคนโตดูตัวมานี่ขอบเป็นทองคำรึไง ถึงได้แพงขนาดนั้น”

ฮา…

ฝูงชนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาครืนหนึ่ง

“ฉันไม่สน วันนี้พวกแกไม่ให้ฉันยืมสิบหยวน ฉันก็จะไม่ไปไหนแล้ว” เถียนกุ้ยฮวาเริ่มทำตัวเป็นอันธพาล

หลิวเกินไหลไม่สนใจเธอ เขาหันไปทางสวีเปลือยก้นอีกครั้ง “ลุงเถี่ยติงครับ ขาเจ็บแล้วต้องกินขาหมูบำรุง ผมว่าสมองลุงก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นะครับ อยากจะให้ผมหาหมูมาบำรุงสมองให้หน่อยไหม”

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ กล้ามาพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ ฉันว่าแกมันน่าโดนสั่งสอนจริงๆ”

สวีเปลือยก้นกำลังจะลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองสวมบทบาทเป็นคนขาเป๋อยู่ ก็รีบนั่งลงไปอีกครั้ง แล้วตะโกนใส่หลิวซวนจู้ “ซวนจู้ เกินไหลไม่มีผู้ใหญ่ไม่มีเด็กขนาดนี้ แกจะจัดการไหม ถ้าแกไม่จัดการ ฉันจะจัดการแทนแกเอง”

“แกกล้า!” หลิวซวนจู้ลุกพรวดขึ้นมาทันที “สวีเปลือยก้น อย่าหาว่าฉันไม่บอกแกนะ ถ้าแกกล้าแตะต้องเกินไหลแม้แต่ปลายนิ้วเดียว ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง”

เรื่องอื่นเขาอาจจะขี้ขลาดได้ แต่หลิวเกินไหลคือเส้นตายของเขา ใครกล้าแตะต้อง ก็เท่ากับบีบให้คนซื่อๆ ต้องโมโห

“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ดูแกสิกลัวไปได้” พอหลิวซวนจู้โมโหขึ้นมา สวีเปลือยก้นก็หงอลงทันที

“พ่อครับ พ่อนั่งลงก่อนเถอะครับ ตรงนี้มีผมอยู่! ถ้าผมจัดการไม่ได้ พ่อค่อยออกโรงก็ยังไม่สาย” หลิวเกินไหลดึงหลิวซวนจู้ไว้ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง

หลิวซวนจู้เป็นคนขี้ขลาดโดยแท้ แต่ความเป็นพ่อทำให้คนเข้มแข็ง เพื่อลูกๆ แล้ว เขาก็พร้อมจะสละได้ทุกอย่าง

หึ!

หลิวซวนจู้แค่นเสียง แล้วนั่งลงอย่างฉุนเฉียว

หลิวเกินไหลกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง “พวกคุณก็มาขอยืมเงินกันหมดเลยใช่ไหมครับ”

“ใช่แล้ว”

“ใช่”

“แกก็บอกมาว่าจะให้ยืมหรือไม่ให้ยืม!”

…

ทุกคนต่างก็พากันตอบรับ

“คนมากมายขนาดนี้พากันมาขอยืมเงินที่บ้านผม อย่าว่าแต่บ้านผมไม่มีเลย ต่อให้มีก็ให้ยืมไม่ไหวหรอกครับ”

หลิวเกินไหลเพิ่งจะพูดจบ ก็มีคนโดดออกมา

“แกคิดว่าพวกเราไม่เห็นรึไง เมื่อกี้แกยังให้เฝิงเถี่ยหนิวยืมไปสองหยวนเลย!”

“ใช่แล้ว ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆอาศัยอะไรมีเงินให้เขายืมแต่ไม่ให้ฉันยืม”

“ฉันก็ไม่ยืมเยอะหรอกน่า เหมือนกับเถี่ยหนิวนั่นแหละ”

…

“คุณปู่เถี่ยหนิวยืมเงินก็เพราะหลานชายไข้ขึ้นสูง ถ้าไม่รีบไปโรงพยาบาลฉีดยา สมองก็จะโดนไข้ทำลายจนพิการแล้ว

แล้วพวกคุณล่ะ

วันนี้ผมจะพูดไว้ตรงนี้เลยแล้วกัน บ้านไหนของพวกคุณถ้ามีคนป่วยหนัก ขาดเงินช่วยชีวิต มาหาผมได้ทุกเมื่อ ผมให้ยืมทุกเมื่อ ส่วนเรื่องอื่น ขอโทษด้วยนะ ช่วยเรื่องฉุกเฉิน แต่ไม่ช่วยเรื่องความจน เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ยังต้องให้เด็กอย่างผมมาสอนพวกคุณอีกเหรอ” หลิวเกินไหลกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง ไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน

เงียบไปหลายวินาที ข้างหลังหลิวเกินไหลก็พลันมีเสียงของสวีเปลือยก้นดังขึ้นมา

“พูดได้ดี เกินไหลเอ๊ย ขาที่เจ็บของฉันนี่ก็คืออาการป่วยหนักนะ แกให้ฉันยืมสิบหยวนสิ ฉันจะไปโรงพยาบาลดูหน่อย!”

“ได้สิครับ ผมให้ลุงยืม” หลิวเกินไหลหันกลับมา ล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อ กำลังจะหยิบออกมา ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป ชี้ไปที่ข้างหลังของสวีเปลือยก้นแล้วตะโกนเสียงดังลั่น “งู! งู! งูสามเหลี่ยมมีพิษ! อยู่ข้างหลังลุงนั่นไง มันชูคอขึ้นมาแล้ว ชูคอขึ้นมาแล้ว! ลุงเถี่ยติง รีบหนีเร็ว!”

เสียงตะโกนของหลิวเกินไหลโหยหวนเหลือเกิน สวีเปลือยก้นรู้สึกเพียงแค่สันหลังเย็นวาบ กระโดดสูงขึ้นมาทีหนึ่ง แล้ววิ่งพรวดออกไปไกลหลายก้าว

พอหันกลับไปดูอีกที ที่ไหนจะมีงูอะไร

ตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็เข้าใจขึ้นมาแล้ว ฤดูหนาวขนาดนี้จะมีงูมาจากไหน หลิวเกินไหลกำลังหลอกเขาอยู่ แต่ว่าท่าทางของหลิวเกินไหลเมื่อครู่นี้สมจริงเหลือเกิน ไม่เหมือนของปลอมเลยแม้แต่น้อย

ไอ้เด็กนี่มันร้ายกาจจริงๆ

สวีเปลือยก้นคิดอย่างเคียดแค้น

ฮา…

ในขณะนั้น ฝูงชนก็เข้าใจขึ้นมาแล้วเช่นกัน ทันใดนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาครืนใหญ่

“ลุงเถี่ยติงครับ ผมว่าขาของลุงก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่ครับ” หลิวเกินไหลหยิบแบงก์สิบหยวนสีดำออกมาแล้ว โบกไปมาในมือ แล้วก็ยิ้มกริ่มเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ “เงินนี่ก็คงจะไม่ให้ลุงยืมแล้วล่ะครับ”

ฮา…

ฝูงชนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครืนใหญ่