บทที่ 71: ลากไปถึงเรื่องเจ้าป่าเจ้าเขาเลย

“หัวเราะอะไรกัน พวกแกคนไหนบ้างที่ไม่ใช่มาเพื่อขอส่วนบุญ ยังมีหน้ามาหัวเราะฉันอีกเหรอ” สวีเปลือยก้นทั้งอับอายทั้งโมโห

ไม่มีใครเถียงเขา และก็ไม่มีใครกล้าเถียงด้วย ฝูงชนพลันเงียบกริบลงทันที

“คุณลุงคุณป้า คุณน้าคุณอาทุกท่านครับ” หลิวเกินไหลเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ผมรู้ว่าชีวิตของพวกท่านลำบากกันทุกคน เดิมทีทุกคนก็จนเหมือนๆ กัน ใครก็ไม่ต้องมาเปรียบเทียบกับใคร แต่จู่ๆ บ้านผมก็มีเงินขึ้นมา ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นหน่อย ทุกคนก็เลยอยากจะมาขอส่วนบุญบ้าง ให้ชีวิตบ้านตัวเองดีขึ้นหน่อย เรื่องนี้ผมเข้าใจได้ครับ ไม่โทษพวกท่านหรอก”

หลิวเกินไหลเปลี่ยนเรื่อง “แต่บ้านผมก็ไม่ใช่เศรษฐีบ่อน้ำมัน ทนให้พวกท่านมาขอส่วนบุญแบบนี้ไม่ไหวหรอกครับ ผมมีวิธีหนึ่งที่จะทำให้พวกท่านได้กินเนื้อ โชคดีหน่อยก็ยังจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ พวกท่านอยากจะฟังไหมครับ”

“แกจะพูดเรื่องเข้าป่าล่าสัตว์ล่ะสิ! ถ้าพวกเราเข้าป่าลึกได้ จะเหลือมาถึงแกได้ยังไง”

คนฉลาดไม่ได้มีแค่หลิวเกินไหลคนเดียว หลิวเกินไหลเพิ่งจะเกริ่นขึ้นมา ก็มีคนเดาได้แล้วว่าเขาคิดจะพูดอะไร

“ใช่แล้ว ข้าวยังไม่มีจะกินเลย จะเอาแรงที่ไหนไปเข้าป่าลึก”

“พวกเราขนาดเสื้อนวมยังไม่มีเลย อากาศหนาวขนาดนี้เข้าป่าลึก ไม่ทันจะเดินไปถึงก็แข็งตายแล้ว”

“หมูป่าที่ไหนจะจับง่ายขนาดนั้น ทั้งหนาวทั้งหิว ต่อให้เจอหมูป่าจริงๆ พวกเราก็จับไม่ได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในป่ายังมีหมาป่า มีหมีควายอีก ถ้าเจอเข้าก็มีแต่ตาย”

…

ทุกคนต่างก็พากันระบายความทุกข์กันเจ็ดปากแปดปาก

“คนเดียวเข้าป่าไม่ได้ แล้วรวมกลุ่มกันเข้าป่าไม่ได้เหรอครับ” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง “ใช้สมองหน่อยได้ไหมครับ ที่ดินยังรวมเป็นของส่วนรวมได้เลย พวกคุณก็แค่จัดตั้งทีมล่าสัตว์ส่วนรวมขึ้นมาไม่ได้เหรอครับ

รวบรวมธัญพืช เสื้อนวมอะไรพวกนั้นของกองผลิตไว้ด้วยกัน หาคนที่มีประสบการณ์ล่าสัตว์สองสามคนจัดตั้งเป็นทีมล่าสัตว์แล้วเข้าป่าไปด้วยกัน ต่อให้โชคจะแย่แค่ไหน ก็คงจะจับหมูป่าได้สองสามตัวไม่ใช่เหรอครับ”

“ที่ไหนจะง่ายอย่างที่แกพูดล่ะ แกคิดว่าพวกเราไม่เคยจัดตั้งรึไง แต่อากาศหนาวขนาดนี้ ดินก็แข็งไปหมดแล้ว ขุดกับดักทีหนึ่งก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ต่อให้ฝืนขุดไปสองสามหลุม ก็จับหมูป่าไม่ได้หรอก

อยากจะจับหมูป่าได้ก็ต้องใช้ปืนเท่านั้น แต่ปืนกับกระสุนก็เป็นของตำบล ใช้ปืนล่าหมูป่าได้เท่าไหร่ก็จะถูกไอ้พวกสารเลวที่ตำบลยึดไปหมด เรื่องที่ต้องออกแรงเปล่าๆ ใครทำคนนั้นก็โง่แล้ว” มีคนบ่นขึ้น

“คนเป็นๆ จะยอมให้ฉี่รดตายรึไง” หลิวเกินไหลเหลือบมองคนคนนั้นแวบหนึ่ง “ปืนกับกระสุนก็ไม่ใช่ว่าจะมีแค่ที่ตำบลที่เดียวซะหน่อย อยากจะซื้อ ที่ไหนจะซื้อไม่ได้”

“แกพูดถึงตลาดมืดเหรอ พวกเราก็เคยไปมาแล้ว ปืนยาวธรรมดาๆ กระบอกหนึ่งก็หลายสิบหยวนแล้ว พวกเราที่ไหนจะซื้อไหว” อีกคนหนึ่งกล่าว

“ทำไมจะต้องเริ่มจากจับหมูป่าเลยล่ะครับ พวกคุณก็ไปจับไก่ฟ้าจับกระต่ายก่อนไม่ได้เหรอ จับไก่ฟ้ากับกระต่ายได้แล้วก็ค่อยไปแลกปืนที่ตลาดมืด ตอนนี้ที่ไหนๆ ก็ขาดแคลนเนื้อ เนื้อที่ตลาดมืดใช้ดีกว่าเงินเสียอีก”

“นี่พวกเราก็ลองมาแล้วเหมือนกัน ก็จับไก่ฟ้ากับกระต่ายได้สองสามตัว” อีกคนหนึ่งแค่นเสียง “แต่ทนพวกตะกละไม่ไหว เพิ่งจะเอากลับมาก็โดนแบ่งไปหมดแล้ว ตัวเดียวก็ไม่เหลือ”

หลิวเกินไหลรู้สึกพูดอะไรไม่ออกเล็กน้อย

เดิมทีเขาคิดจะเสนอไอเดียให้ชาวบ้านไปล่าสัตว์กันเอง แต่ทนไม่ไหวกับคนบางพวกที่ทั้งขี้เกียจทั้งตะกละแถมยังสายตาสั้นอีก พอโดนคนแบบนี้ถ่วงขาเข้า ความกระตือรือร้นของทุกคนก็หายไปหมด สู้พากันนอนแผ่ไปเลยดีกว่า

เรื่องแบบนี้ขนาดเบื้องบนยังแก้ไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเขาหลิวเกินไหล

“จริงสิ เกินไหล แกจับหมูป่าได้อย่างไร แถมยังจับทีเดียวได้ตั้งเยอะแยะ” ในที่สุดก็มีคนถามคำถามนี้ขึ้นมา สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่ใบหน้าของหลิวเกินไหล

ฉันมีมิติวิเศษ จะบอกพวกแกได้เหรอ

หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “จริงๆ แล้ว ผมก็แค่โชคดีหน่อย ไปเจอโพรงหมูป่าเข้าพอดี หมูป่าข้างในโดนกัดตายหมดแล้ว มีตัวหนึ่งโดนกินไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็เข้าทางผมหมดเลยครับ”

“หมูป่าทั้งคอกโดนกัดตายหมดเหรอ ต้องเป็นฝีมือหมีควายแน่ๆ ที่แกเจอน่ะไม่ใช่โพรงหมูป่าหรอก แต่เป็นโพรงจำศีลของหมีควายต่างหาก หมีควายที่ถูกปลุกจากการจำศีลน่ะอันตรายที่สุด โชคดีที่มีหมูป่าไปสำรวจทางให้แกก่อน ไม่อย่างนั้นนะ คนที่ตายน่ะคือแกแล้ว” คุณปู่คนหนึ่งที่มีประสบการณ์ล่าสัตว์ทอดถอนใจ

“เกินไหล แกไม่เจอหมีควายเหรอ” มีคนถาม

“แกโง่รึไง เกินไหลถ้าเจอหมีควาย จะยังมายืนคุยกับแกอยู่ตรงนี้ได้เหรอ หมีควายตัวนั้นคงจะกลัวว่ากลิ่นเลือดจะล่อฝูงหมาป่ามา ก็เลยเปลี่ยนที่จำศีลไปแล้วล่ะ” คุณปู่คนนั้นพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“ยังมีฝูงหมาป่าอีกเหรอ เกินไหล แกนี่โชคดีจริงๆ นะ” มีคนทอดถอนใจ

“ฉันว่าไม่น่าจะใช่หมีควายนะ หมีควายไม่ฆ่าหมูป่าทั้งคอกหรอก ที่จะทำแบบนี้ได้มีอยู่แค่สิ่งเดียวเท่านั้น” คุณปู่อีกคนที่มีประสบการณ์ล่าสัตว์ก็ส่ายหน้าทอดถอนใจ

“หรือว่าท่านจะหมายถึง… เจ้าป่าเจ้าเขา” มีคนตกใจ

“ส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นเจ้าป่าเจ้าเขานั่นแหละ เจ้าป่าเจ้าเขาพอเจอเหยื่อโดยทั่วไปจะไม่ไว้ชีวิตเลย ต่อให้กินไม่หมด ก็จะกัดให้ตายหมดก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“พระเจ้าช่วย… ในป่ายังมีเจ้าป่าเจ้าเขาอีกเหรอ เกินไหล แกนี่โชคดีไม่ธรรมดาเลยนะ”

หลิวเกินไหลฟังจนตะลึงไปเลย

เขาก็แค่กุเรื่องขึ้นมาส่งๆ กลับโดนคนพวกนี้พูดไปพูดมาสองสามประโยคก็ลากไปถึงเรื่องเจ้าป่าเจ้าเขาเลย

เจ้าป่าเจ้าเขาก็คือเสือนั่นเอง ในยุคนี้ ผู้คนมีความยำเกรงต่อเสือโดยธรรมชาติ

เดิมทีเขายังคิดอยู่เลยว่าถ้ามีคนถามเขาว่าโพรงหมูป่าอยู่ที่ไหน เขาจะตอบอย่างไรดี คราวนี้ดีเลย ลากไปถึงเรื่องเจ้าป่าเจ้าเขาแล้ว ไม่มีใครกล้าถามเลยสักคน

ต่อให้รู้แล้วจะทำไม

ใครจะมีปัญญาไป!

“เอาล่ะๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว เกินไหลก็ลำบากเหมือนกัน โชคดีของเขาก็ใช้หมดไปแล้ว ใครก็อย่าไปตาแดงใส่เขาเลย” มีคนตะโกนเรียกคำหนึ่ง แล้วจากไปก่อนใครเพื่อน

คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้เถียนกุ้ยฮวากับสวีเปลือยก้นจะไม่เต็มใจ แต่ดูจากท่าทีของหลิวเกินไหลแล้ว คงจะไม่ให้พวกเขายืมเงินแน่นอน ก็เลยได้แต่จากไปอย่างเจื่อนๆ

“ไอ้เด็กขี้โรคอย่างแก ก็แค่โชคดีหน่อยเท่านั้นแหละ คราวหน้าเข้าป่าลึกอีกนะ ต้องโดนเจ้าป่าเจ้าเขากินแน่ ให้แกมีเงินแล้วไม่ให้ฉัน!”

เถียนกุ้ยฮวายังคงพึมพำด่าทออยู่

ส่วนสวีเปลือยก้นไม่ได้ด่า เขาเหลือบตามองไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

พอฝูงชนแยกย้ายกันไป ในลานบ้านก็พลันเงียบสงบลงทันที หลิวซวนจู้กำลังจะถามหลิวเกินไหลว่าเรื่องโพรงหมูป่าตกลงมันเป็นอย่างไรกันแน่ หลี่หลันเซียงก็นำผู้เฒ่าหลิวเข้ามาในลานบ้านอย่างรีบร้อน

เมื่อครู่สถานการณ์ใหญ่โตขนาดนั้น เธอกลัวว่าสามีจะรับมือไม่ไหว ก็เลยไปหาผู้เฒ่าหลิว

“เกินไหล แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วคนพวกนั้นล่ะ” หลี่หลันเซียงถามขึ้นมาก่อนประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เห็นจักรยานเข้า “จักรยานของใครน่ะ เกินไหล เป็นของที่แกยืมมาเหรอ พรุ่งนี้รีบเอาไปคืนเขานะ ของแพงขนาดนี้ ถ้าทำพังขึ้นมาจะทำยังไง”

“คุณปู่มาแล้วเหรอครับ” หลิวเกินไหลเดินเข้าไปหาผู้เฒ่าหลิว แล้วก็ยิ้มให้หลี่หลันเซียง “แม่ครับ รถคันนี้เป็นของบ้านเราครับ ผมซื้อมาเอง เป็นไงครับ ลูกชายแม่เก่งไหม!”

ไม่รอให้หลี่หลันเซียงได้พูดอะไร ผู้เฒ่าหลิวก็เอ่ยปากก่อน “เก่งๆ หลานรักของฉันเก่งที่สุดเลย”

เอาล่ะสิ ผู้เฒ่าหลิวพูดแบบนี้แล้ว ต่อให้หลี่หลันเซียงจะมีเรื่องจะพูดเต็มท้องก็ต้องเก็บกลับไป

ผู้เฒ่าหลิวเดินไปข้างจักรยาน มองไปมองมา “หลานรัก คนพวกนั้นโดนแกไล่ไปหมดแล้วเหรอ”

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นผมครับ” หลิวเกินไหลยิ้ม

“ที่นี่ก็มีแค่แกกับพ่อแกสองคน ฉันคลอดอะไรออกมาฉันจะไม่รู้ได้อย่างไร พอเจอเรื่องเข้าก็หงอทุกที ร้อยเท้าถีบก็ไม่กระดิกสักนิด จะหวังพึ่งให้เขาไล่คนพวกนั้นไป สู้หวังพึ่งให้สวรรค์ผ่าพวกมันตายให้หมดเสียยังจะดีกว่า”

ผู้เฒ่าหลิวไม่เกรงใจที่จะด่าลูกชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาจับแฮนด์จักรยานแล้วเข็น “หลานรัก รถให้ปู่ยืมขี่สองรอบสิ ออกไปอวดหน่อย”

“ท่านขี่รถเป็นด้วยเหรอครับ” หลิวเกินไหลประหลาดใจ

“ตอนที่ฉันขี่รถเป็นน่ะ พ่อแกยังแก้ผ้าเล่นดินอยู่เลย!” ผู้เฒ่าหลิวก้าวขึ้นคร่อมจักรยาน ขี่ออกไปทันที ทรงตัวได้อย่างมั่นคงเหมือนคนขับรถมาหลายปี ทำเอาสามคนพ่อแม่ลูกบ้านหลิวเกินไหลมองจนตาค้าง