บทที่ 72: ไข่ไก่อร่อยไหม

“พ่อครับ คุณปู่ไปหัดขี่จักรยานมาตั้งแต่เมื่อไหร่” หลิวเกินไหลอดไม่ได้ที่จะถาม

“ตอนหนุ่มๆ ปู่แกเคยเป็นตำรวจสายตรวจอยู่สองสามวัน” หลิวซวนจู้พูดรวบรัด

“อ้อ” หลิวเกินไหลพยักหน้า

เป็นตำรวจสายตรวจไม่จำเป็นต้องมีรถขี่ แต่ที่สถานีตำรวจต้องมีจักรยานแน่นอน ด้วยนิสัยของคุณปู่ การจะยืมรถมาขี่เล่นสักคันก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ดูท่าแล้ว ผู้เฒ่าหลิวก็เป็นคนมีเรื่องราวเบื้องหลังเหมือนกัน

“เกินไหล เล่าเรื่องโพรงหมูป่ามาหน่อยสิว่าเป็นอย่างไร” หลิวซวนจู้นึกถึงคำถามที่เมื่อครู่ยังไม่ได้ถามขึ้นมา

“นั่นผมโกหกพวกเขาไปครับ ทำไมขนาดพ่อยังเชื่อเลย” หลิวเกินไหลหัวเราะ “ฝีมือการโกหกของลูกชายพ่อก็ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะครับ!”

“โกหกพวกเขาเหรอ” หลิวซวนจู้ชะงักไป “แล้วแกจับหมูป่าได้อย่างไร”

“ก็ใช้กับดักสิครับ จะให้จับได้อย่างไรอีกล่ะ”

“แล้วทำไมพวกเขาถึงจับไม่ได้”

“พวกเขาก็โง่น่ะสิครับ!” หลิวเกินไหลเบ้ปาก ท่าทางอวดดี “พวกเขายืนกรานจะไปขุดกับดักในที่ที่มีรอยเท้าหมูป่า ที่เหล่านั้นหมูป่าก็ดุนดินไปหมดแล้ว จะกลับไปอีกได้อย่างไร กับดักต้องขุดในที่ที่ไม่มีรอยเท้าหมูป่า แบบนี้ถึงจะมีโอกาสจับหมูป่าได้”

“แล้วทำไมแกไม่พูดความจริงไปล่ะ” หลิวซวนจู้ไม่เคยเข้าป่า ย่อมไม่เคยล่าสัตว์อยู่แล้ว พอหลิวเกินไหลพูดส่งๆ เขาก็เชื่อแล้ว

“ผมไม่อยากจะหาเรื่องเดือดร้อนให้บ้านเราน่ะสิครับ” หลิวเกินไหลอธิบาย “พ่อครับ พ่อลองคิดดูสิ ถ้าผมพูดความจริงไป คนในหมู่บ้านก็พากันไปขุดกับดักกันหมด อดอยากหิวโหยกันขนาดนี้ เผื่อว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในป่า ไม่ใช่ว่าจะมาโทษผมเหรอครับ เจอคนที่พูดจามีเหตุผลก็ยังดีไป แต่ถ้าเจอคนไม่มีเหตุผล ไม่ใช่ว่าจะมาไถ่เงินบ้านเราจนหมดตัวเหรอครับ”

หลิวเกินไหลพูดความจริงอย่างแน่นอน

ป่าลึกใหญ่โตขนาดนั้น เขายังมีมิติวิเศษอยู่ในมืออีก จะไปกลัวคนอื่นมาแย่งเหยื่อกับเขารึ

เขากลัวเรื่องยุ่งยากต่างหาก

ดูจากสถานการณ์วันนี้แล้ว หากเขายุยงให้คนในหมู่บ้านไปขุดกับดักจับหมูป่าจริงๆ หากเกิดเรื่องขึ้นมา โทษต้องตกมาอยู่ที่เขาแน่นอน

“พ่อมัน เกินไหลพูดถูกแล้วนะ ชีวิตที่บ้านเพิ่งจะดีขึ้นหน่อยเดียว จะไปหาเรื่องเดือดร้อนไม่ได้นะ” หลี่หลันเซียงพยักหน้าเห็นด้วย

“ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเกินไหลพูดถูก”

พอฝูงชนแยกย้ายกันไป หลังของหลิวซวนจู้ก็ยืดตรงขึ้นมาอีกครั้ง “แกก็รีบทำกับข้าวสิ ฉันจะไปดูพ่อหน่อย อากาศหนาวขนาดนี้ ถนนก็ลื่นขนาดนี้ เผื่อว่าล้มขึ้นมาจะทำยังไง”

ไพล่มือไว้ข้างหลัง หลิวซวนจู้ก็เดินออกไปข้างนอก

“ดูท่าทางไม่ได้เรื่องของคุณสิ อยากจะไปหัดจักรยานกับพ่อก็พูดมาตรงๆ จะมาหาข้ออ้างอะไร” หลี่หลันเซียงพึมพำพลางเหลือกตาใส่หลิวซวนจู้

หลิวซวนจู้ทำเหมือนไม่ได้ยิน ไพล่มือไว้ข้างหลังเดินไปอย่างมั่นคง

“แม่ครับ ผมออกไปเดินเล่นหน่อยนะ” หลิวเกินไหลแอบหัวเราะ แล้วก็ออกจากประตูไปเช่นกัน

จักรยานนำกลับมาบ้านแล้ว ในมิติของเขายังมีแม่ไก่แก่อยู่อีกตัวหนึ่ง สู้เอามาบ้านพร้อมกันไปเลยดีกว่า

เมื่อออกจากประตูบ้าน สองพ่อลูกคนหนึ่งไปทางตะวันออก อีกคนไปทางตะวันตก หลิวซวนจู้เดินตามรอยล้อรถไปหาผู้เฒ่าหลิว ส่วนหลิวเกินไหลก็เดินทอดน่องไปยังหลังหมู่บ้าน

เพิ่งจะออกจากหมู่บ้านได้ไม่ไกล ยังไม่ถึงเทือกเขาอู่เต้าหลิ่ง ก็สวนทางกับร่างเล็กๆ ร่างหนึ่ง เด็กเหล่านี้ล้วนเป็นเด็กที่ไปเก็บฟืนที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน

หลิวเกินสี่ หลิวเกินว่าง และหลิวไฉ่เสียก็อยู่ในนั้นด้วย

สามคนสองคนลากคนหนึ่งดัน ไถลไปตามทางลื่นๆ ลากฟืนมัดหนึ่งกลับบ้าน

หลิวเกินไหลเดินไปข้างทาง แสร้งทำเป็นยกตะกร้าที่ใส่แม่ไก่ออกมาจากคูน้ำ แล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา

“พี่ใหญ่ พี่ถืออะไรมาครับ”

หลิวเกินสี่ดึงเชือกอยู่ลากมัดฟืนลงมาจากเนินลาดลื่นๆ ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบไว้ แล้วหันมาถามหลิวเกินไหล

หลิวเกินสี่กับหลิวไฉ่เสียนั่งบนน้ำแข็งไถลลงมาโดยตรงเลย

“พี่ใหญ่ๆ ดูผมสิเก่งไหม”

หลิวไฉ่เสียหัวเราะคิกคัก ส่วนหลิวเกินว่างวิ่งตรงมาอยู่ข้างๆ หลิวเกินไหล สายตาเหลือบไปเห็นแม่ไก่แก่ในตะกร้าทันที

“ว้าว พี่ใหญ่ นี่คือไก่ฟ้าที่พี่จับมาเหรอครับ”

“ไก่อะไรกัน นี่มันแม่ไก่แก่ที่ออกไข่ได้” หลิวเกินไหลยิ้มพลางลูบหัวของเขา “ยังจะกล้านั่งไถลเล่นอีกนะ ถ้าทำกางเกงสกปรก กลับบ้านไปรอก้นลายได้เลย!”

“ไม่เป็นไรๆ ผมไถลเก่ง ไม่ทำกางเกงสกปรกหรอกครับ” สองตาของหลิวเกินว่างไม่ละไปจากแม่ไก่แก่เลย “พี่ใหญ่ครับ แม่ไก่แก่นี่ออกไข่ได้จริงๆ เหรอครับ”

“พี่ใหญ่ๆ ไข่ไก่อร่อยไหมคะ” หลิวไฉ่เสียก็วิ่งเข้ามาเช่นกัน จ้องมองแม่ไก่แก่ด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย

“อร่อยสิ รอให้ไก่ออกไข่แล้ว ให้แม่ต้มให้แกกินฟองหนึ่งนะ” หลิวเกินไหลอุ้มหลิวไฉ่เสียขึ้นมารู้สึกสงสารทันที

โตมาจนป่านนี้ เธอยังไม่เคยกินไข่ไก่เลย!

“ผมก็อยากจะกินด้วยครับ” หลิวเกินว่างเงยหน้ามองหลิวเกินไหล ในแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

“รู้จักแต่กิน ดึงเชือกไว้” หลิวเกินสี่เตะก้นเขาไปทีหนึ่ง แล้วยื่นเชือกเส้นหนึ่งให้เขา

“พี่รอง พี่เตะผมอีกแล้วนะ ถ้ากางเกงสกปรก กลับบ้านไปผมจะบอกว่าเป็นพี่ที่เตะ ให้แม่ซ้อมพี่”

พอมีพี่ใหญ่อยู่ข้างๆ เจ้านี่ก็อวดดีขึ้นมาอีกแล้ว

หลิวเกินไหลยิ้มแล้วยื่นตะกร้าให้หลิวเกินสี่ ก่อนจะวางหลิวไฉ่เสียลง คว้าเชือกที่มัดฟืนขึ้นมาแล้วยกขึ้นแบกบนบ่าเบาๆ

“พี่ใหญ่ พี่แรงเยอะจริงๆ เลย เมื่อไหร่ผมถึงจะเป็นเหมือนพี่ได้บ้างครับ” ในแววตาของหลิวเกินว่างเต็มไปด้วยดวงดาวเล็กๆ

“จะเป็นเหมือนพี่ใหญ่ทำไม แกยังจะคิดซ้อมฉันอีกเหรอ” หลิวเกินสี่มองทะลุความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาได้ในพริบตา “ฝันไปเถอะน่า แกโตฉันก็โต ฉันก็ยังเป็นพี่รองของแกตลอดไป แรงของฉันก็ยังเยอะกว่าแกตลอดไป”

“พี่แรงเยอะแล้วพี่แบกฟืนสิ ทำไมต้องให้พี่ใหญ่แบกล่ะ” ใบหน้าเล็กๆ ของหลิวเกินว่างหงอยลงมา ราวกับได้รับการกระทบกระเทือนครั้งใหญ่

“ฉันแบกฟืนไม่ไหวก็ยังแรงเยอะกว่าแกอยู่ดี ให้แกโมโหตายไปเลย” ปากของหลิวเกินสี่ก็ร้ายกาจเช่นกัน

“แรงเยอะแล้วจะมีอะไรดีนัก ฉันไม่โมโหหรอก!”

“ไม่โมโหแล้วทำไมทำหน้าบึ้งล่ะ”

“จะมายุ่งอะไรด้วย ฉันอยากจะทำ”

…

หลิวเกินไหลยิ้มร่ามองสองพี่น้องต่อปากต่อคำกัน ไม่มีความคิดจะห้ามเลยแม้แต่น้อย

ส่วนหลิวไฉ่เสียน่ะชินไปนานแล้ว ตอนนี้เธอจูงมือหลิวเกินไหลอยู่ ในหัวเล็กๆ ของเธอกำลังคิดอยู่ว่าไข่ไก่รสชาติเป็นอย่างไร อร่อยหรือไม่

…

“แม่ครับ ดูสิ พี่ใหญ่เอาแม่ไก่แก่กลับมาบ้านตัวหนึ่ง”

พอเข้าประตูหน้าลานบ้านมา หลิวเกินว่างก็แย่งตะกร้ามาจากมือของหลิวเกินสี่ แล้ววิ่งไปหาหลี่หลันเซียงราวกับจะอวดของล้ำค่า

ตลอดทาง ตะกร้าเป็นหลิวเกินสี่ที่ถือมา แต่คนเสนอหน้ากลับกลายเป็นเขา

หลิวเกินไหลอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพังเพยเก่านั้นขึ้นมาอีกครั้ง

“เจ้าเด็กคนนี้นะ ทำไมแบกฟืนกลับมาด้วยล่ะ ไม่กลัวเหนื่อยรึไง คราวหน้าให้พวกเขาสามคนลากกลับมาบ้านก็ได้แล้ว” หลี่หลันเซียงเห็นหลิวเกินไหลก่อน ไม่ได้สนใจหลิวเกินสี่

“แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอกครับ ฟืนก็ไม่ได้หนักอะไร” หลิวเกินไหลวางมัดฟืนลง

ฟืนที่เด็กสามคนลากมาได้จะหนักแค่ไหนกันเชียว ก็แค่สามสี่สิบจินเท่านั้นเอง หากเป็นเขาเมื่อก่อน แบกอาจจะต้องออกแรงหน่อย แต่หลังจากออกกำลังกายมาหลายวันแล้ว สมรรถภาพร่างกายของเขาก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แบกฟืนแค่นี้ไม่ถือเป็นอะไรเลย

“แม่ไก่แก่จริงๆ ด้วย เกินไหล แกไปเอามาจากไหน” หลี่หลันเซียงถึงได้เห็นแม่ไก่แก่ในตะกร้า

“มีคนจะเอาไปแลกของที่สหกรณ์ ผมเห็นเข้าพอดี ก็เลยซื้อมาครับ” หลิวเกินไหลกุเรื่องขึ้นมาส่งๆ เขาไม่กล้าบอกว่าแลกมาจากตลาดนกพิราบ เวลาไม่ตรงกัน

“ซื้อมากี่หยวน”

“ห้าหยวนครับ” หลิวเกินไหลประเมินราคาคร่าวๆ

“แพงขนาดนี้เลยเหรอ” หลี่หลันเซียงมีสีหน้าเสียดายเนื้อ “ต้องเลี้ยงดูอย่างดีเลยนะ ถ้าวันหนึ่งออกไข่ไม่ได้ฟองหนึ่งล่ะก็ ขาดทุนแย่เลย”

แพงเหรอ

ผมขายไก่ฟ้าก็ยังได้ตัวละไม่ต่ำกว่าห้าหยวนเลยไม่ใช่เหรอ แม่ไก่แก่ที่ออกไข่ได้ยังจะสู้ไก่ฟ้าที่กินได้แค่เนื้อไม่ได้อีกเหรอ

หลิวเกินไหลยังรอให้หลี่หลันเซียงชมเขาอยู่เลย ผลลัพธ์กลับกลายเป็นโดนบ่นเสียอย่างนั้น

เรื่องนี้มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ