บทที่ 73: จะเอาจักรยานไปทำไมอีก

“แม่ครับ ไก่ตัวนี้จะไม่ถูกกองผลิตยึดไปเหรอครับ”

หลิวเกินไหลพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ยุคนี้ไม่อนุญาตให้ชาวนาเลี้ยงไก่ส่วนตัว ไก่ที่บ้านใครเลี้ยงไว้เมื่อก่อนก็ต้องส่งมอบให้กองผลิตเลี้ยงรวมกันทั้งหมด

“พวกเขาอยากจะยึดไปก็ได้นะ ก็เอาเงินห้าหยวนมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

หลี่หลันเซียงใจแข็งกว่าหลิวซวนจู้มากนัก แต่พอคิดถึงท่าทางขี้ขลาดของหลิวซวนจู้ เธอก็ท้อใจลงอีกครั้ง

“เฮ้อ ก็นิสัยปวกเปียกของพ่อแกนั่นแหละ เกรงว่าจะปกป้องไก่ตัวนี้ไว้ไม่ได้จริงๆ”

“หรือว่าผมจะเอาไปให้คุณปู่คุณย่าเลี้ยงดีครับ” หลิวเกินไหลก็ตระหนักถึงข้อนี้เช่นกัน

“นี่ก็เป็นวิธีหนึ่งนะ ไม่มีใครกล้าไปแย่งไก่ที่บ้านคุณปู่แกหรอก แต่ว่าบ้านคุณปู่คุณย่าแกมีธัญพืชพอจะเลี้ยงไก่เหรอ” หลี่หลันเซียงลังเลอยู่บ้าง

เลี้ยงไก่แน่นอนว่าใช้ธัญพืชหลักไม่ได้ แต่ปัญหาก็คือยุคนี้ขนาดรำข้าวกับแกลบก็ยังเป็นของที่คนกินกัน จะเอาอะไรไปเลี้ยงไก่

เจ้าไก่นี่นะ คุณเลี้ยงมันไม่ดี มันก็ไม่ยอมออกไข่ให้คุณดีๆ หรอก

“แม่ครับ เรื่องธัญพืชแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มีผมอยู่ทั้งคน!”

ธัญพืชในมิติของเขากินเท่าไหร่ก็กินไม่หมด อย่าว่าแต่จะเลี้ยงไก่แค่ตัวเดียวเลย ต่อให้จะเปิดฟาร์มไก่ก็ยังเหลือเฟือ

เมื่อคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่ลูกชายทำในช่วงนี้ หลี่หลันเซียงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพยักหน้า “ถ้างั้นแกรอให้ฟ้ามืดก่อน แล้วค่อยเอาไปส่งให้คุณปู่คุณย่าแก”

“ผมไปส่งเองครับ” หลิวเกินสี่พลันโพล่งขึ้นมา

“หนูก็ไปด้วย” หลิวเกินว่างรีบเอ่ยปากตามมาติดๆ

สองหนุ่มน้อยนี่เมื่อครู่กำลังจัดฟืนอยู่ ดูเหมือนจะกำลังทำงาน แต่จริงๆ แล้วต่างก็เงี่ยหูฟังอยู่ตลอด พอได้ยินว่าแม่ไก่แก่ที่ออกไข่ได้ตัวนี้ไม่ต้องส่งให้กองผลิต ก็พากันตื่นเต้นขึ้นมา

“แกสองคนอยู่เฉยๆ เลยนะ” หลี่หลันเซียงถลึงตา

แม่ไก่แก่ที่ล้ำค่าขนาดนี้จะให้เด็กสองคนไปส่งได้อย่างไร เผื่อว่าถูกคนชั่วที่ไหนหลอกไป ร้องไห้ก็ยังไม่ทัน

สองหนุ่มน้อยกลัวหลี่หลันเซียงที่สุด พอหลี่หลันเซียงถลึงตาเข้าทีหนึ่ง ทั้งสองก็หงอลงทันที

หลิวไฉ่เสียยังเล็กอยู่ ไม่ค่อยจะเข้าใจที่ผู้ใหญ่พูดเท่าไหร่ พอเห็นหลี่หลันเซียงถลึงตา ก็ตกใจจนรีบไปช่วยพี่ชายทั้งสองทำงานด้วย

ตัวเล็กนิดเดียว ถือฟืนท่อนเล็กๆ เขย่งเท้า ยืดแขน วางลงบนกองฟืน ท่าทางน่ารักอย่างที่สุด

หลิวเกินไหลอดไม่ได้ที่จะอุ้มเธอขึ้นมาหอมแก้มฟอดหนึ่ง หลิวไฉ่เสียยังคงมึนงงอยู่ ตะลึงไปครู่หนึ่งถึงได้เข้าใจ แล้วก็หัวเราะคิกคัก

“กินสิ!”

หลิวเกินไหลหยิบถั่วลิสงคั่วสองสามเม็ดออกมาจากกระเป๋าวางไว้ในมือเธอ

กลิ่นหอมของถั่วลิสงคั่วดึงดูดสายตาของหลิวเกินสี่และหลิวเกินว่างมาทันที หลิวเกินไหลก็ให้พวกเขาไปอีกคนละกำมือเล็กๆ

“แกไปเอาถั่วลิสงคั่วมาจากไหน” หลี่หลันเซียงมีสีหน้าเสียดาย

ถั่วลิสงคั่วสกัดน้ำมันได้ มีค่ามากกว่าแป้งข้าวโพดกับแป้งสาลีเสียอีก ลูกชายคนโตกลับเอามาให้น้องๆ ทั้งสามคนกินเป็นของว่าง ช่างเป็นเด็กผลาญของจริงๆ

“ผมไม่ได้ไปส่งพี่รองที่ร้านอาหารของรัฐเหรอครับ พ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐให้ผมมา” คำโกหกของหลิวเกินไหลหลุดออกจากปากทันที

“เขาให้แกมา แกก็เก็บไว้กินเองสิ จะไปให้พวกเขาทำไม ร่างกายแกยังไม่หายดีเลยนะ!” หลี่หลันเซียงบ่นหลิวเกินไหลไปประโยคหนึ่ง “ของว่างอย่างอื่นก็อย่าให้เขากินนะ ลูกอมนมที่แกรอบที่แล้วให้พวกเขาแม่ก็เก็บไว้หมดแล้ว รอให้ถึงปีใหม่ค่อยให้พวกเขากิน”

หลิวเกินไหลไม่ได้เถียงกลับ แอบส่ายหน้าเงียบๆ

นิสัยของหลี่หลันเซียงนี่ชั่วครู่ชั่วยามคงจะแก้ไม่ได้แล้วล่ะ เว้นแต่ว่าที่บ้านจะมีธัญพืชให้กินไม่หมด

หลิวเกินสี่กับหลิวเกินว่างก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน พวกเขายัดถั่วลิสงคั่วเข้าปากทั้งหมด เคี้ยวดังกรอบๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ กลัวว่าถ้ากินช้าไปจะถูกหลี่หลันเซียงเอาไป

“ดูท่าทางไม่ได้เรื่องของแกสองคนสิ รู้จักแต่กิน” หลี่หลันเซียงด่าไปประโยคหนึ่ง แล้วก็ให้พวกเขาเอาฟืนไปที่ห้องครัว เธอจะก่อไฟทำอาหารแล้ว

หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง นั่งอยู่บนม้านั่งมองดูคนในครอบครัวยุ่งอยู่ ไม่รอให้เขาสูบบุหรี่หมดมวน หลิวซวนจู้ก็เข็นจักรยานกลับมาแล้ว

“พ่อครับ ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะครับ คุณปู่ล่ะ” หลิวเกินไหลลุกขึ้นยืน ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วรับจักรยานมา

“ปู่แกกลับบ้านไปแล้ว ฉันชวนเขามากินข้าวที่บ้านเรา เขาบอกว่าย่าแกทำกับข้าวเสร็จแล้ว ไม่มากินที่บ้านเรา”

หลิวซวนจู้จุดบุหรี่ขึ้น แล้วถามหลิวเกินไหลด้วยน้ำเสียงลึกลับ “แกลองทายสิว่าเมื่อกี้ปู่แกไปไหนมา”

ไปไหนมา

ไม่ใช่ว่าขี่จักรยานไปอวดทั่วหมู่บ้านหรอกเหรอ

ไม่ถูก หลิวซวนจู้ถามแบบนี้ ต้องไม่ใช่แน่ๆ ไม่ใช่อวด แล้วคุณปู่ไปทำอะไรมา ถึงได้ทำท่าลึกลับขนาดนี้

หลิวเกินไหลคิดไปคิดมา ทันใดนั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันที

“คุณปู่ไปบ้านลุงโหย่วฝูมาเหรอครับ”

“ฮ่าๆๆๆ…” หลิวซวนจู้หัวเราะเสียงดังหลายครั้ง “ไอ้หนูอย่างแกนี่หัวไวจริงๆ นะ แกไม่ได้เห็นน่ะสิ ปู่แกด่าโก่วโหย่วฝูซะเหมือนเป็นหลานเลย ตาเฒ่านั่นไม่กล้าเถียงกลับสักคำ สะใจจริงๆ โคตรสะใจเลย”

“ฮ่าๆๆๆ…” หลิวเกินไหลก็หัวเราะเช่นกัน

เรื่องแบบนี้ ผู้เฒ่าหลิวทำได้จริงๆ

คนโง่ก็รู้ว่าเรื่องวันนี้ต้องเป็นโก่วโหย่วฝูที่อยู่เบื้องหลังแน่ๆ หากหลิวซวนจู้ไปหาเรื่องเขา โก่วโหย่วฝูต้องไม่ยอมรับแน่ เผลอๆ อาจจะตลบหลังเอาอีกด้วย แต่ถ้าผู้เฒ่าหลิวไปหาถึงที่มันก็ต่างออกไปแล้ว

เพื่อจะรักษาหม้อเหล็กใบหนึ่งไว้ ผู้เฒ่าหลิวยังกล้าจะจับมีดเลย ลูกหลานโดนคนวางแผนเล่นงาน เขาก็อาจจะสู้ตายได้เลย

เขาที่เป็นหัวหน้ากองผลิตที่กินดีอยู่ดีจะไปสู้ตายกับตาเฒ่าอายุหกสิบคนหนึ่งเหรอ

เว้นแต่ว่าสมองของโก่วโหย่วฝูจะโดนลาที่กองผลิตเตะมา

“พ่อมัน คุณยังมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ ถ้าคุณมีความสามารถสักครึ่งหนึ่งของพ่อเขานะ คนพวกนั้นก็ไม่กล้ามาที่บ้านแล้ว” หลี่หลันเซียงก็หัวเราะเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางให้เธอรังเกียจหลิวซวนจู้

“ข้างบนฉันก็มีพ่อ ข้างล่างก็มีลูกชาย ฉันยังจะต้องการความสามารถอะไรอีก” หลิวซวนจู้ไม่ใส่ใจคำที่น่ารังเกียจของหลี่หลันเซียงเลยแม้แต่น้อย

“ทั้งชีวิตคุณก็มีปัญญาแค่นี้แหละ”

“ลูกชายฉันมีปัญญาก็พอแล้ว ฉันอายุปูนนี้แล้ว ยังจะต้องการปัญญาอะไรอีก”

“ฮ่าๆๆๆ…”

หลิวเกินไหลพลันหัวเราะออกมา คำพูดของหลิวซวนจู้ทำให้เขานึกถึงมุกตลกดังในชาติที่แล้วขึ้นมา... จะเอาจักรยานไปทำไมอีก

หลิวซวนจู้ในชาตินี้ถือว่าใช้ชีวิตได้เข้าใจแล้ว

…

กินข้าวเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลก็หิ้วแม่ไก่แก่ไปที่บ้านคุณปู่คุณย่า

คุณปู่คุณย่ากินข้าวเสร็จไปนานแล้ว อาจจะรู้ว่าเขาจะมา ก็ไม่ได้ขึ้นไปนอนบนเตียงคังเลยสักคน นั่งอยู่บนม้านั่งคนละตัว ล้อมวงผิงไฟอยู่หน้าเตาไฟ

เมื่อเห็นหลานรักเข้าประตูมา คุณย่าก็พยุงเข่าลุกขึ้นยืน เดินสองสามก้าวก็มาถึงตรงหน้าหลิวเกินไหล คว้าแขนเขาไว้ แล้วกระซิบเสียงเบาถามว่า “หลานรัก ธัญพืชพวกนั้นเป็นแกที่เอามาส่งให้เหรอ”

“แกนี่ก็ถามเกินไป นอกจากหลานรักแล้ว ใครจะมีความสามารถหาธัญพืชมาได้ตั้งเยอะแยะ” ผู้เฒ่าหลิวไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย สูบไปป์ยาสูบอย่างสบายอารมณ์

“ตาเฒ่าสารเลวอย่างคุณเบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็มีคนได้ยินพอดี” คุณย่าด่าเสียงเบา

“ดูแกสิขี้ขลาดตาขาวจริงๆ” ผู้เฒ่าหลิวมีสีหน้าดูรังเกียจทันที

“คุณน่ะสิใจกล้า อายุปูนนี้แล้ว ยังจะไปด่าคนถึงบ้านเขาอีก ไม่กลัวว่าด่าจนเขาโมโหขึ้นมาแล้วจะซ้อมเอารึไง”

“ก็แค่มันน่ะเหรอ ให้ความกล้ามันอีกสองเท่าสิ!”

ตอนนี้หลิวเกินไหลเข้าประตูมาแล้ว เขาวางตะกร้าลง แล้วยิ้มกริ่มมองตาเฒ่ายายเฒ่าต่อปากต่อคำกัน

แต่คุณย่ากลับไม่สนใจผู้เฒ่าหลิวอีก เธอก็จับมือของหลิวเกินไหลไว้ “หลานรัก แกไปเอาธัญพืชมาเยอะขนาดนี้มาจากไหน”

“จะเป็นที่ไหนได้อีกล่ะ ก็ใช้หมูป่าไปแลกมาจากตลาดนกพิราบน่ะสิ!”

ไม่ต้องให้หลิวเกินไหลกุเรื่องโกหก ผู้เฒ่าหลิวก็ให้คำอธิบายที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว

“คุณหุบปากไปเลย ฉันพูดกับคุณรึไง” คุณย่าโกรธจนตบหลังผู้เฒ่าหลิวไปทีหนึ่ง ถึงได้สังเกตเห็นตะกร้าที่หลิวเกินไหลถือมา “หลานรัก นี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ของกินอีกแล้วใช่ไหม”