บทที่ 74: อะไรคือแย่ง หลานรักกตัญญูต่อฉันต่างหาก

กลัวว่าจะมีคนมาเห็นแม่ไก่แก่ในตะกร้า ตอนที่หลิวเกินไหลออกจากบ้าน หลี่หลันเซียงจึงหาเศษกระสอบเก่าๆ มาคลุมตะกร้าไว้จนมิดชิด

หลิวเกินไหลไม่รอให้คุณย่าได้ลงมือ เขาก็เปิดเศษกระสอบออกทันที แม่ไก่แก่ที่ถูกอุดอู้อยู่เป็นเวลานานก็รีบยื่นหัวออกมาทันที

“นี่มัน… แม่ไก่แก่เหรอ”

อาศัยแสงไฟจากเตาไฟ พอเห็นว่าสิ่งที่หลานรักนำมาคือแม่ไก่แก่ คุณย่าก็ตกใจ

“แม่ผมไม่กล้าเลี้ยงครับ กลัวว่าพ่อผมจะปกป้องไว้ไม่ได้ ก็เลยเอามาส่งให้ท่าน” หลิวเกินไหลอธิบาย

“ดีๆๆ หลานรักของย่าเก่งจริงๆ หาแม่ไก่แก่มาได้ด้วย” คุณย่ายิ้มแก้มปริชมหลิวเกินไหล “พรุ่งนี้เช้าให้ปู่แกทำเล้าไก่ให้ ย่าจะเลี้ยงดูอย่างดีเลย ไข่ที่ออกมาก็จะเก็บไว้ให้แกบำรุงร่างกาย... ดูสิหลานรักของฉันผอมไปหมดแล้ว”

ตาเฒ่าคนนี้ไม่ถามเลยว่าแม่ไก่แก่มาจากไหน

“คุณย่าครับ ผมไม่ขาดของกินหรอกครับ รอให้ไก่ออกไข่แล้ว ก็ให้ท่านกับคุณปู่กินกันเถอะครับ”

“พูดอะไรอย่างนั้น พวกเราก็อายุปูนนี้แล้ว ยังจะมาแย่งของกินกับหลานอีก เรื่องแพร่ออกไป พวกเรายังจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก” ผู้เฒ่าหลิวถลึงตา ดุหลานรักไปประโยคหนึ่งอย่างที่ไม่เคยทำบ่อยนัก

“นี่ผมกตัญญูต่อพวกท่านนะครับ คนในหมู่บ้านต่อให้รู้เข้า ก็จะชมแต่ว่าหลานรักของท่านดี” คำเยินยอของหลิวเกินไหลหลุดออกจากปากทันที มีความหน้าไม่อายอยู่บ้าง

“เหอะๆๆ… ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก มีใครเขาชมตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่รู้จักอายบ้างรึไง” ผู้เฒ่าหลิวหัวเราะเหอะๆ พลางตบไปที่ท้ายทอยของหลิวเกินไหลเบาๆ

“ถ้ากรงเล็บคุณคันนักก็ไปหาซอกกำแพงเกาซะ ขืนกล้าตีหลานรักของฉันอีก ฉันจะสับกรงเล็บของคุณทิ้งซะ” คุณย่าไม่ยอมแล้ว

“เฮะๆ… ยังไงคุณย่าก็ดีกับผมที่สุดเลยครับ” หลิวเกินไหลรีบส่งคำหวานประจบ

คนจะเก่งแค่ไหนก็ต้องมีคนที่ปราบอยู่จริงๆ ผู้เฒ่าหลิวอยู่ข้างนอกจะกร่างแค่ไหน อยู่ที่บ้านก็ถูกคุณย่ากดขี่จนอยู่หมัด

“ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก ย่าพูดดีด้วยสองสามคำก็ลืมปู่แล้ว เอาของที่ปู่ให้มาคืนมาเลย” คุณปู่รู้สึกหึงหวงแล้ว มีความเป็นเด็กแก่ๆ อยู่บ้างจริงๆ

“คุณปู่ครับ ท่านรอเดี๋ยวนะครับ ผมก็มีของดีๆ จะให้ท่านเหมือนกัน” หลิวเกินไหลลุกขึ้นออกจากประตูไป

เขาจะทนดูคุณปู่กินแหนงได้อย่างไร

เรื่องที่ควรจะง้อก็ต้องง้อ

ไม่นาน หลิวเกินไหลก็อุ้มไหเหล้าใบใหญ่ใบหนึ่ง หิ้วถุงใบใหญ่ใบหนึ่งกลับมา

“แกเอาอะไรมาน่ะ”

เมื่อเห็นหลิวเกินไหลถือของมาอย่างทุลักทุเล คุณปู่คุณย่าก็รีบออกมาหา

คุณย่ารับถุงใบใหญ่ในมือของหลิวเกินไหลไป หลิวเกินไหลก็ปล่อยมือ คุณปู่คิดจะรับไหเหล้าใบใหญ่ที่หลิวเกินไหลอุ้มอยู่ แต่หลิวเกินไหลกลับไม่ยอม

“ไหนี้หนักมากนะครับ ผมอุ้มเองดีกว่า ท่านอย่าให้เอวเคล็ดอีกเลย เดี๋ยวก็ต้องให้คุณย่ามานวดให้”

หลิวเกินไหลยิ้มพลางเดินอ้อมผู้เฒ่าหลิวเข้าห้องไป ค่อยๆ วางไหเหล้าใบใหญ่ลงหน้าเตาไฟ

“เอ้อร์กัวโถวเหรอ ในไหใหญ่นี่ทั้งหมดเลยเหรอ”

เปลวไฟในเตาสะท้อนตัวอักษรสามตัว “เอ้อร์กัวโถว” ที่ติดอยู่บนกระดาษสีแดงบนไหเหล้าจนสว่างวาบ ใบหน้าของผู้เฒ่าหลิวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ห้าสิบจินเต็มๆ เลยนะครับ พอให้ท่านดื่มไปพักใหญ่เลยใช่ไหม” หลิวเกินไหลยิ้มพลางตบไหเหล้าเบาๆ แล้วยื่นบุหรี่ให้ผู้เฒ่าหลิวมวนหนึ่ง

“เอามานี่เลย!”

ผู้เฒ่าหลิวไม่รับ ยื่นมือไปคว้าบุหรี่ครึ่งซองที่เหลือของหลิวเกินไหลมาทั้งหมด ดึงออกมามวนหนึ่ง แล้วจุดขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์

“แย่งบุหรี่หลานสูบ ตาเฒ่าอย่างคุณจะยังจะมีปัญญาอยู่อีกไหม” คุณย่าหัวเราะพลางด่า

“อะไรคือแย่ง นี่หลานรักกตัญญูต่อฉันต่างหาก” ผู้เฒ่าหลิวมีสีหน้าที่สื่อถึงว่าสมควรแล้ว “เมื่อกี้เขาเองก็พูดเองว่ามีของดีๆ จะให้ฉัน แกก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินใช่ไหมล่ะ หลานรัก”

“ใช่ครับๆ เป็นผมที่กตัญญูต่อท่านเองครับ”

หลิวเกินไหลพยักหน้า แสร้งทำเป็นไม่เต็มใจ แต่ในใจกลับมีความสุขอย่างที่สุด คุณปู่นี่ช่างเป็นเด็กแก่ๆ จริงๆ

“นี่ นี่มันอะไรกัน รำข้าวเหรอ ในถุงนี่ทั้งหมดเลยเหรอ”

คุณย่าหยิบของในถุงใหญ่ออกมาหนึ่งกำมือ เข้าไปดูใกล้ๆ ที่เตาไฟ ก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

“นี่ผมเอามาเลี้ยงไก่ครับ” หลิวเกินไหลกล่าวอย่างสบายๆ

“เจ้าเด็กคนนี้นะ เอาแต่ผลาญธัญพืช ของแบบนี้คนยังไม่ได้กินเลย แกยังจะเอามาเลี้ยงไก่อีกเหรอ” คุณย่ามีสีหน้าเสียดาย

คุณย่าพูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ในยุคนี้ ขนาดซังข้าวโพด เปลือกถั่วลิสง หรือแม้กระทั่งเถาถั่วลิสง เถามันเทศ ก็ยังบดเป็นแป้งกินเป็นธัญพืช นับประสาอะไรกับรำข้าว

ที่เรียกว่ารำข้าว ก็คือเปลือกนอกสุดของข้าวสาลี แป้งสาลีในยุคหลังล้วนแต่เอารำข้าวชั้นนี้ออกไปหมดแล้ว แม้แต่แป้งสาลีก็ยังถูกแบ่งย่อยเป็นแป้งชั้นหนึ่ง แป้งชั้นสอง และแป้งชั้นสาม แป้งชั้นหนึ่งขาวที่สุด แป้งชั้นสามดำที่สุด หมั่นโถวขาวๆ ลูกใหญ่ที่นึ่งที่บ้านโดยทั่วไปก็คือแป้งชั้นหนึ่ง

แป้งสาลีในปัจจุบันส่วนใหญ่ไม่ได้แบ่งละเอียดขนาดนั้น ก็มีแต่ร้านขายธัญพืชในเมืองเท่านั้นที่อาจจะเอารำข้าวออกไป เพื่อจัดหาให้แก่คนและหน่วยงานที่ต้องการ ชาวบ้านทั่วไปที่ไหนจะมาพิถีพิถันขนาดนั้น... มีแป้งสาลีกินก็ดีถมไปแล้ว ยังจะมาสนใจอีกว่ามันขาวหรือไม่ขาว

“ของแบบนี้ที่นี่หายาก แต่ในเมืองสี่จิ่วน่ะมีเยอะแยะไปครับ” หลิวเกินไหลกุเรื่องโกหกขึ้น

ที่ที่มีเยอะแยะไปไม่ใช่เมืองสี่จิ่ว แต่เป็นมิติของเขา

หลิวเกินไหลไม่อยากจะกินหมั่นโถวดำๆ แป้งสาลีที่เขาทำล้วนแต่เอารำข้าวออกไปหมดแล้ว ในมิติกองไว้เป็นกองใหญ่เลย!

ส่วนเรื่องที่คำโกหกจะถูกเปิดโปงหรือไม่นั้น หลิวเกินไหลไม่ได้ใส่ใจเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณปู่คุณย่าจะไปเมืองสี่จิ่วหรือไม่ ต่อให้ไป ก็คงจะไม่ไปที่ร้านขายธัญพืชโดยเฉพาะเพื่อพิสูจน์ว่าเขาโกหกหรือไม่

“ถึงอย่างนั้นก็เอามาเลี้ยงไก่ไม่ได้นะ!” คุณย่ายังคงเสียดายอยู่ “ตอนที่ต้มโจ๊กผักป่าก็หยิบใส่ไปสักสองสามกำ ไม่ดีกว่ากินเปลือกถั่วลิสง แป้งซังข้าวโพดเหรอ”

“คุณย่าครับ บ้านเราต่อไปนี้ไม่ต้องกินของพวกนั้นแล้วครับ ธัญพืชขัดขาวที่ผมเอามา ท่านกับคุณปู่กินกันให้เต็มที่เลยครับ กินหมดแล้วผมจะเอามาให้อีก”

“ไม่กล้าเอาอีกแล้วล่ะ” คุณย่ารีบโบกมือ “แค่ธัญพืชขัดขาวที่แกเอามาก็พอให้ฉันกับปู่แกกินได้อีกหลายปีแล้ว”

กินได้อีกหลายปี

ก็แค่ธัญพืชไม่กี่สิบจินนั่นน่ะเหรอ

หลิวเกินไหลรู้สึกพูดอะไรไม่ออกเลย

ดูท่าแล้ว คงจะวางไว้น้อยเกินไป คราวหน้าต้องวางเพิ่มอีกหน่อย

“หลานรักกตัญญูให้ ก็รับไว้เถอะ” ผู้เฒ่าหลิวพูดแทรกขึ้นมา “หลานรัก อย่าไปฟังย่าแกเลยนะ มีธัญพืชก็เอามาส่งที่บ้านปู่ย่าได้เลย ส่งมาเท่าไหร่ ปู่ย่าก็รับไว้หมด”

“คุณนั่นแหละที่เจ้าเล่ห์ที่สุด” คุณย่าถลึงตาใส่ผู้เฒ่าหลิวอย่างแรง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก

สองสามีภรรยาแก่ๆ อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต ผู้เฒ่าหลิวแค่อ้าปาก คุณย่าก็รู้แล้วว่าเขาจะพูดอะไร

ตาเฒ่าที่ไหนจะมาขอธัญพืชกับหลานรัก เขาเป็นห่วงว่าหลานรักจะใช้เงินมือเติบ โ มีธัญพืชแล้วก็จะเก็บไว้ไม่อยู่ ก็เลยคิดจะช่วยเขาเก็บไว้ รอให้เขาไม่มีธัญพืชแล้ว ค่อยเอาออกมาให้เขากิน

“ได้ครับ ผมฟังคุณปู่ครับ”

หลิวเกินไหลที่ไหนเลยจะฟังความหมายของผู้เฒ่าหลิวไม่ออก นี่มันเข้าทางเขาพอดี... ฉันจะเอาธัญพืชมาใส่โอ่งให้พวกท่านจนเต็มเลย คอยดูสิว่าพวกท่านจะกินไหม

“มา หลานรัก มาช่วยปู่เก็บเหล้าหน่อย” ผู้เฒ่าหลิวสนใจที่สุดก็ยังคงเป็นไหเหล้านั่น คาบบุหรี่ไว้ ไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินเข้าห้องด้านในอย่างสบายอารมณ์

“หลานรักแกไม่ต้องไปสนใจ ปล่อยให้เขาขนเอง ยังไม่แก่จนขยับไม่ได้เลยนะ ก็มาใช้หลานรักเสียแล้ว ไม่กลัวว่าหลานรักจะเหนื่อยรึไง”

คุณย่าด่าไปพลาง ถลึงตามองแผ่นหลังของผู้เฒ่าหลิวอย่างแรง ผู้เฒ่าหลิวทำเป็นไม่ได้ยิน ถึงกับฮัมเพลงออกมาเบาๆ

“เฮะๆ… ไม่เป็นไรครับ ผมขนไหว” หลิวเกินไหลยิ้มพลางอุ้มไหเหล้าขึ้นมา แล้วตามผู้เฒ่าหลิวไป

เขาชอบดูคุณปู่คุณย่าต่อปากต่อคำกันที่สุดเลย สนุกจะตายไป