บทที่ 75: ทีมล่าสัตว์

ผู้เฒ่าหลิวให้หลิวเกินไหลวางไหเหล้าไว้ในช่องว่างข้างตู้ไม้หน้าเตียงคัง ใช้เศษกระสอบคลุมไว้ แล้ววางของจิปาถะทับไว้อีกหน่อย ใครก็มองไม่ออกว่าข้างใต้ซ่อนไหเหล้าไว้ไหหนึ่ง

เมื่อวางไหเหล้าเสร็จแล้ว ผู้เฒ่าหลิวก็รีบร้อนเปิดดินเหนียวที่ปิดผนึกไว้ ตักเหล้าขึ้นมาหน่อยหนึ่ง ชิมไปคำหนึ่ง แล้วพยักหน้ากล่าว “อืม รสชาตินี้แหละ”

“ท่านเคยดื่มเหล้านี้ด้วยเหรอครับ” หลิวเกินไหลถาม

“ตอนที่เพิ่งจะมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านหลิ่งเฉียน เคยดื่มไปครั้งหนึ่ง นี่ก็สิบปีแล้วนะ ที่ฉันดื่มมาตลอดคือเหล้ามันเทศ รสชาติมันเทียบกับนี่ไม่ได้เลย” ผู้เฒ่าหลิวทอดถอนใจ แล้วดื่มเหล้าที่เหลือในชามรวดเดียวจนหมด ดูดปากจั๊บๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ชอบดื่มก็ดื่มเยอะไม่ได้นะครับ มื้อหนึ่งอย่างมากก็ดื่มได้แค่ชามเดียว ไม่อย่างนั้นผมจะไปบอกคุณย่า ให้ท่านไม่ให้ท่านดื่มแล้ว”

หลิวเกินไหลกังวลว่าตาเฒ่าจะดื่มเหล้าไม่บันยะบันยัง แล้วจะทำให้ร่างกายทรุดโทรม

ชามกระเบื้องเคลือบในมือของเขาอย่างมากก็จุได้สามสี่เหลี่ยง ด้วยปริมาณการดื่มของตาเฒ่าแล้ว มื้อหนึ่งดื่มหนึ่งชามก็ยังไม่มีปัญหา

“ได้ๆๆ ปู่ฟังหลานรัก”

ผู้เฒ่าหลิวรับปากอย่างว่าง่าย แต่หลิวเกินไหลกลับฟังออกว่าเป็นการพูดไปอย่างนั้นเอง กำลังจะไปฟ้องคุณย่า ก็ถูกผู้เฒ่าหลิวดึงไว้

“งานของพี่รองแกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

เปลี่ยนเรื่องเหรอ

ก็ได้ ท่านชนะแล้ว เขาที่เป็นหลานชาย เรื่องแค่นี้ก็ต้องไว้หน้าคุณปู่บ้าง

“ดีมากเลยครับ เพิ่งจะไปก็สนิทกับคนที่ร้านอาหารแล้ว”

“อืม” ผู้เฒ่าหลิวพยักหน้า “นิสัยของเจ้าหมิ่นนั่นมันเหมือนฉัน ไปที่ไหนก็ไม่เสียเปรียบหรอก ที่ฉันเป็นห่วงที่สุดคือพี่ใหญ่ของแก เจ้าฟางนั่นนิสัยเหมือนพ่อแกไม่มีผิด พอถึงเวลาสำคัญก็ใจแข็งขึ้นมาไม่ได้ อยู่ที่บ้านสามีต้องโดนรังแกตายแน่”

“พี่ใหญ่ของผมก็สบายดีครับ ตอนนี้เธอได้เป็นพนักงานขายของสหกรณ์แล้ว ไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่รองเลยสักนิด” หลิวเกินไหลไม่กล้าเล่าเรื่องแย่ๆ ของบ้านพี่ใหญ่ให้ผู้เฒ่าหลิวฟัง ด้วยนิสัยของผู้เฒ่าหลิวแล้ว เดี๋ยวจะโกรธจนเป็นอะไรไป

“ไม่ต้องมาหลอกฉันเลย ถ้าเธออยู่ดีจริงๆ แต่งงานไปสองปีกว่าแล้ว จะกลับบ้านแค่ครั้งเดียวได้อย่างไร กลับมาครั้งนั้นก็แค่แวะมาแล้วก็ไป ไม่มีเวลามาดูปู่อย่างฉันเลยด้วยซ้ำ”

คุณปู่นี่ช่างมองโลกทะลุปรุโปร่งจริงๆ เรื่องราวทางโลกเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

หลิวเกินไหลไม่พูดอะไรอีก

ความจริงก็วางอยู่ตรงนั้นแล้ว คำโกหกต่อให้จะกุขึ้นมาแนบเนียนแค่ไหน ก็หลอกเขาไม่ได้

“เฮ้อ” ผู้เฒ่าหลิวถอนหายใจ “ยังไงก็เป็นเหมือนคำโบราณว่าไว้นั่นแหละ ลูกหลานต่างก็มีวาสนาของตัวเอง อย่าได้ยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ลูกหลาน ตอนนั้นก็เป็นพี่ใหญ่ของแกเองที่ยืนกรานจะแต่งงานกับคนในเมือง เด็กสาวชาวนาวิ่งเข้าไปในเมืองไปเป็นลูกสะใภ้ให้คนอื่น ไม่โดนรังแกสิแปลก

ทางเป็นเธอที่เดินเอง ใต้ฝ่าเท้ามีแผลพุพอง ก็มีแต่ต้องทนรับมันด้วยตัวเอง ใครก็ช่วยเธอไม่ได้”

“นั่นมันเมื่อก่อนครับ พี่ใหญ่ของผมตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีงานทำแล้ว ยังย้ายสำมะโนครัวแล้วด้วย กลายเป็นคนเมืองอย่างแท้จริงแล้ว ไม่มีใครรังแกเธอได้หรอกครับ” หลิวเกินไหลปลอบใจผู้เฒ่าหลิว

“งานของเธอเป็นแกที่จัดการให้ใช่ไหม” ผู้เฒ่าหลิวมองหลิวเกินไหล “อย่าเอาคำโกหกมาหลอกฉัน ตอนที่ฉันหลอกคนอื่นน่ะ ยังไม่มีพ่อแกเลย!”

คำพูดนี้ หลิวเกินไหลเถียงไม่ออกเลย จำต้องพยักหน้ารับ

“ฉันก็รู้แล้วว่าเป็นแก” ผู้เฒ่าหลิวตบไหล่หลิวเกินไหล “ฟางจื่อเป็นพี่ใหญ่ของแก แกช่วยเธอก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว แต่ว่าทุกเรื่องต้องมีขอบเขต เรื่องในบ้านของเธอแกอย่าไปยุ่งมากเกินไป ทนดูไม่ไหวจริงๆ แล้วค่อยช่วยสักที แต่ก็ต้องดูตามกำลังของตัวเอง อย่าให้ยังไม่ได้ช่วยฟางจื่อ กลับเอาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วย”

“หลานรักของท่านไม่ได้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้มอย่างทะเล้น

“ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก ทำไมฟังคำดีๆ ไม่เป็น” ผู้เฒ่าหลิวไปป์ยาสูบขึ้น ทำท่าจะตี

หลิวเกินไหลรีบวิ่งออกไป แล้วไปฟ้องคุณย่า “คุณย่าครับ คุณปู่ดื่มเหล้าไปสองสามคำ ก็เมาอาละวาดแล้วครับ จะตีผม”

“มันกล้าเหรอ! หลานรักอย่ากลัวนะ ถ้าปู่แกกล้าเมาอาละวาดกับแกนะ ย่าจะทุบไหเหล้าของเขาทิ้งซะ”

สมแล้วที่เป็นคุณย่า ทีเดียวก็จี้ถูกจุดอ่อนของผู้เฒ่าหลิวเข้าอย่างจัง ผู้เฒ่าหลิวโกรธจนตาขวาง ไม่กล้าพูดอะไรมากอีกสักคำ

ท่านก็พูดสิครับ ผมยังรอจะดูเรื่องสนุกอยู่นะ!

หลิวเกินไหลคิดอย่างชั่วร้าย

กลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของตาเฒ่ายายเฒ่า หลิวเกินไหลไม่กล้าอยู่นาน นั่งเป็นเพื่อนสองสามีภรรยาแก่ๆ อีกพักหนึ่ง ก็กลับบ้านไปนอนแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวเกินไหลก็ไปออกกำลังกายที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่งอีกครั้ง

หมูป่าในมิติยังพอจะใช้ได้อยู่ วันนี้เขาจึงไม่ได้ตั้งใจจะเข้าป่าล่าสัตว์ เตรียมไว้ว่าพรุ่งนี้จะเอาหมูป่าไปส่งให้ร้านอาหารของรัฐก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เพิ่งจะทำตามแผนไปได้สองเซต หลิวเกินไหลกำลังพักอยู่ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินขึ้นเขามาแต่ไกล

พอมองดูดีๆ ก็รู้จักกันหมด

คนที่เดินนำหน้าสุดคือผู้บังคับกองร้อยทหารอาสาของกองบัญชาการ จ้าวเต๋อซุ่น อายุสามสิบกว่าปี รูปร่างสูงใหญ่บึกบึน แข็งแรงมีพละกำลัง ข้างหลังสะพายปืนยาวไว้กระบอกหนึ่ง

คนที่ตามหลังเขามาคือชายวัยสี่สิบกว่าสองคน ล้วนเป็นพรานเก่าของหมู่บ้าน คนหนึ่งชื่อหลูโหย่วไฉ อีกคนชื่อโหวซาน

หลูโหย่วไฉหลังค่อมเล็กน้อย ว่ากันว่าฝีมือยิงปืนดีมาก ฉายาคือสามตา เคยยิงกระต่ายตายสามตัวในนัดเดียว

โหวซานเป็นคนผอมแห้ง ว่ากันว่าวิ่งเร็วเป็นบ้า เคยหนีรอดจากวงล้อมของฝูงหมาป่ามาได้ ฉายาคือตีนผี

โหวซานวิ่งเร็ว หลิวเกินไหลยังพอจะเชื่ออยู่บ้าง แต่หลูโหย่วไฉสามารถยิงกระต่ายตายสามตัวในนัดเดียวได้ เขาก็คิดว่าเป็นแค่เรื่องคุยโว

แต่พอมองดูดีๆ อีกที เขาก็เข้าใจขึ้นมาแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร

ข้างหลังของหลูโหย่วไฉกับโหวซานก็สะพายปืนไว้เช่นกัน ยาวกว่ากระบอกที่จ้าวเต๋อซุ่นสะพายอยู่มากโข ปืนชนิดนี้ก็เรียกว่าปืนลูกซอง ยิงไม่ใช่กระสุนธรรมดา แต่เป็นลูกเหล็ก ยิงทีเดียวก็กระจายเป็นวงกว้าง โชคดีหน่อย อย่าว่าแต่จะยิงกระต่ายสามตัวในนัดเดียวเลย สิบตัวแปดตัวก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

อีกห้าคนที่อยู่ข้างหลังเป็นคนหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี ซุนเป่าเกิน โก่ววั่งไฉ หานต้าหู่ อู๋เจี่ยฟาง และอีกคนหนึ่งฉายาว่าเจ้าอ้วนรอง

ห้าคนนี้ต่างก็แบกจอบกับพลั่วไว้ ในมือก็ถือมีดผ่าฟืนที่ลับจนขึ้นเงาวับ พอโดนแสงอาทิตย์ที่เพิ่งจะขึ้นส่องกระทบ ก็สะท้อนแสงออกมา

พวกเขาจะเข้าป่าล่าสัตว์กันนี่เอง

ดูท่าแล้ว เรื่องเมื่อวานคงจะกระตุ้นคนในหมู่บ้านไม่น้อย โดยเฉพาะจักรยานคันนั้น เกรงว่าจะอิจฉาจนพวกเขานอนไม่หลับเลยล่ะ

พอครุ่นคิดดูดีๆ อีกที เขาก็เข้าใจแล้วว่าแปดคนนี้มาได้อย่างไร

ผู้บังคับกองร้อยทหารอาสาจ้าวเต๋อซุ่นกับพรานเก่าสองคนหลูโหย่วไฉและโหวซานน่าจะเป็นตัวแทนของกองบัญชาการ ส่วนอีกห้าคนที่เหลือ น่าจะมาจากกองผลิตละหนึ่งคน

ที่แตกต่างกันก็คือ กองผลิตที่หนึ่งเป็นซุนเป่าเกินหัวหน้ากองผลิตมาเอง ส่วนอีกสี่กองผลิตที่เหลือต่างก็ส่งลูกชายหรือคนสนิทของหัวหน้ากองผลิตมา

ปืนยาวที่จ้าวเต๋อซุ่นสะพายอยู่น่าจะไว้ใช้ป้องกันตัว การล่าสัตว์อาศัยกับดักกับปืนลูกซองของพรานสองคน

หวังว่าพวกเขาจะเก็บเกี่ยวได้บ้างนะ จะได้ไม่ต้องมาคอยจ้องบ้านตระกูลหลิวอยู่เรื่อย

หลิวเกินไหลเก็บความคิดกลับมา ตบก้นลุกขึ้นยืน แล้วทำตามแผนการออกกำลังกายเซตที่สามต่อไป

เพิ่งจะทำสควอทเสร็จไปเซตหนึ่ง หลิวเกินไหลก็พยุงเข่า ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ทันใดนั้นก็พบว่าแปดคนนั้นกำลังเดินมาทางเขา

พวกเขาคิดจะทำอะไร

จะพาฉันไปด้วยเหรอ

หลิวเกินไหลกำลังครุ่นคิดอยู่ ก็เห็นซุนเป่าเกินวิ่งมาสองสามก้าวแต่ไกล โบกมือให้เขา แล้วก็ตะโกนเสียงดังลั่น

“หลิวเกินไหล แกมานี่หน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

ซุนเป่าเกินเป็นหัวหน้ากองผลิตของเขา ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หลิวเกินไหลไม่ให้หน้าเขาไม่ได้ จำต้องฝืนทนความปวดเมื่อยที่ขาทั้งสองข้าง เดินเข้าไปหาพวกเขา