บทที่ 76: หลอกไม่ง่าย

“ไอ้หนูอย่างแกทำอะไรอยู่น่ะ เหงื่อท่วมหัวเลย”

หลิวเกินไหลเพิ่งจะเดินเข้ามาใกล้ ซุนเป่าเกินก็เข้ามากอดไหล่เขาอย่างสนิทสนม

“ก็หัวหน้ากองผลิตเรียกไม่ใช่เหรอครับ พอผมรีบร้อนเข้า เหงื่อก็เลยออกเต็มตัวเลย” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“แกเลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว” ซุนเป่าเกินเบ้ปาก “แกเดินช้ายิ่งกว่าหอยทากคลานเสียอีก ยังจะเหงื่อออกได้อีกเหรอ หลอกผีรึไง!”

“ผมร่างกายอ่อนแอไม่ใช่เหรอครับ นี่ก็ไม่ช้าแล้วนะ” หลิวเกินไหลหัวเราะแหะๆ “พี่ซุนครับ พี่เรียกผมมามีธุระอะไรเหรอ”

“มีบุหรี่ไหม” ซุนเป่าเกินยื่นสองนิ้วออกมา ทำท่าคีบบุหรี่

“นี่พี่ซุนครับ พี่ยังมีเรื่องการมีงานทำอยู่บ้างไหม เรียกผมมาตั้งไกล ก็แค่จะมาขอบุหรี่สูบเนี่ยนะ” หลิวเกินไหลทำหน้าตาน่ารังเกียจ แต่ก็ยังล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อ หยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมา ยื่นส่งให้ซุนเป่าเกินมวนหนึ่ง

“ทำไมเป็นบุหรี่นี่ล่ะ แกไม่ได้สูบจงหัวเหรอ” ซุนเป่าเกินรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย

“เรื่องมากจริงนะ ไม่สูบก็คืนมา” หลิวเกินไหลหยิบบุหรี่ออกมาอีกสองสามมวน แบ่งให้คนอื่นๆ คนละมวน

“นี่เป่าเกิน มีบุหรี่นี่ก็ดีถมไปแล้ว แกยังจะอยากจะสูบอะไรอีก” จ้าวเต๋อซุ่นยิ้มกริ่มจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์

ในหมู่บ้านมีเงินซื้อใบยาสูบมีไม่กี่บ้าน คนส่วนใหญ่สูบแต่ใบไม้ บุหรี่ต้าเฉียนเหมินรวมทั้งบุหรี่ทั้งตั๋วปันส่วนก็หลายเหมาแล้ว ถือเป็นบุหรี่ดีๆ อย่างแท้จริง มีแต่ไอ้พวกสารเลวที่ตำบลเท่านั้นแหละที่สูบไหว

“ฉันก็แค่นึกว่าพวกแกไม่เคยสูบจงหัวกันไม่ใช่เหรอ ก็เลยอยากจะให้เกินไหลแบ่งให้พวกแกลองสักมวน ใครจะไปรู้ว่าเขาจะหยิบต้าเฉียนเหมินออกมา” ซุนเป่าเกินก็จุดขึ้นสูบเช่นกัน สูบอย่างสบายอารมณ์ไม่แพ้กัน

“พอแล้วน่า เก็บความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของแกไปเถอะ แกคิดจะทำอะไร ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไร” จ้าวเต๋อซุ่นเหลือบมองซุนเป่าเกินแวบหนึ่ง “แกก็แค่อยากจะให้เกินไหลไปล่าสัตว์กับพวกเราด้วย พวกแกกองผลิตที่หนึ่งจะได้มีคนเพิ่มอีกคน ตอนที่แบ่งเหยื่อ ก็จะได้แบ่งเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง”

“เชี่ย! ซุนเป่าเกิน ที่แท้แกก็คิดแบบนี้นี่เอง อยากจะแบ่งเหยื่อเพิ่มเหรอ ไม่มีทางหรอก อย่าว่าแต่บุหรี่มวนเดียวเลย ต่อให้ทั้งแถว พวกเราก็ไม่ยอม” หานต้าหู่พ่นควันบุหรี่กล่าว

“พี่เป่าเกินครับ เรื่องแบ่งเหยื่ออย่างไร เมื่อคืนก็ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ พี่จะมาเปลี่ยนใจกะทันหันไม่ได้นะ” อู๋เจี่ยฟางก็ไม่ยอมเช่นกัน พ่อของเขาเป็นหัวหน้ากองผลิตที่สอง เขาเป็นตัวแทนของกองผลิตที่สองมา หากแบ่งเหยื่อได้น้อยลง พ่อของเขาต้องซ้อมเขาแน่

ไม่ใช่แค่อู๋เจี่ยฟาง โก่ววั่งไฉกับเจ้าอ้วนรองก็พากันโห่ร้องตามขึ้นมา

ส่วนหลูโหย่วไฉกับโหวซานกลับสงบนิ่งได้ ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มกริ่มสูบบุหรี่มองดูเรื่องสนุก

การล่าสัตว์ครั้งนี้ พวกเขาสองคนคือตัวหลัก ไม่ว่าจะล่าได้มากหรือน้อย หัวหน้ากองบัญชาการเจิ้งเหล่าตานก็ไม่ทำให้พวกเขาเสียเปรียบแน่นอน

“ได้ๆๆ ไม่แบ่งเพิ่ม ให้เกินไหลไปด้วย ล่าเหยื่อได้แล้ว พวกเรากองผลิตที่หนึ่งเลือกก่อน แบบนี้ได้ใช่ไหม” ซุนเป่าเกินถอยไปก้าวหนึ่ง

“อาศัยอะไร” หานต้าหู่ยังคงโดดออกมาคัดค้าน “เหยื่อก็ไม่ใช่เขาที่ล่ามา”

“ถ้าเกินไหลล่าเหยื่อมาได้ พวกแกกองผลิตที่หนึ่งเลือกก่อน ฉันไม่มีความเห็น” อู๋เจี่ยฟางรีบเอ่ยปากตามมาติดๆ เขาคำนึงถึงมิตรภาพเก่าก่อนอยู่บ้าง ก็เลยไว้หน้าหลิวเกินไหลเล็กน้อย

“คำพูดนี้ถูก ถ้าเกินไหลล่าเหยื่อมาได้ พวกแกกองผลิตที่หนึ่งเลือกก่อนได้เลย” เจ้าอ้วนรองกระทุ้งโก่ววั่งไฉที่อยู่ข้างๆ “แล้วแกล่ะ กองผลิตที่สามของพวกแกมีความเห็นว่าอย่างไร”

โก่ววั่งไฉก่อนหน้านี้เกือบจะโดนหลิวเกินไหลเตะไข่แตก ไปสู่ขอก็โดนหยามหน้าอีก เดิมทีไม่อยากจะไปสนใจหลิวเกินไหล แต่เมื่อทุกคนต่างก็มองมาที่เขา เขาก็จำต้องเอ่ยปาก

“เดินสองก้าวยังเหงื่อออกเลย เขาจะเข้าป่าได้รึเปล่ายังเป็นปัญหาเลย พวกแกแน่ใจนะว่าจะพาเขาไปด้วย”

เอ๊ะ

หลายคนถึงได้ตระหนักถึงปัญหานี้ขึ้นมา ก่อนหน้านี้มัวแต่คิดว่าหลิวเกินไหลเคยจับหมูป่าได้ ต้องมีประสบการณ์มากกว่าพวกเขาแน่ๆ พาเขาเข้าป่าไปด้วยมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย

ตอนนี้พอมาเห็นหลิวเกินไหลเหงื่อท่วมหน้าผาก ก็พากันลังเลขึ้นมา

“พี่ซุนครับ ผมไม่ไปดีกว่าครับ ดูจากร่างกายผมแล้ว เข้าป่าไปก็เป็นตัวถ่วงพวกพี่เปล่าๆ”

หลิวเกินไหลพอดีไม่อยากจะไป ก็เลยคล้อยตามสถานการณ์ไป

“แกยังจะอ่อนแออีกเหรอ แกคิดว่าฉันไม่เห็นรึไง แกกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงนั้น อวดดีไม่เลิก... แกกำลังออกกำลังกายอยู่ใช่ไหม” ซุนเป่าเกินตาไว เขาเห็นหลิวเกินไหลนานแล้ว พอคิดถึงไอเดียนี้ขึ้นมาได้ ถึงได้มาเรียกเขา

“เชี่ย!” หานต้าหู่ร้องโวยวาย “เกินไหล แกออกกำลังกายจริงๆ เหรอ พูดอย่างนี้ก็หมายความว่าบ้านแกไม่ขาดของกินจริงๆ สินะ”

ตอนนี้ใครบ้างจะไม่อดอยาก แค้นที่กินข้าวแล้วก็อยากจะนอนนิ่งๆ กลัวว่าจะเสียแรงไปเปล่าๆ หลิวเกินไหลกลับยังมีแรงมาออกกำลังกายอีก คำอธิบายเดียวก็คือเขาไม่ต้องอดอยาก

“มื้อเช้าผมก็กินแค่โจ๊กมันเทศแห้งกับผักป่าไปชามเดียว แกบอกสิว่าบ้านฉันขาดของกินไหม” หลิวเกินไหลเหลือบมองเจ้านี่แวบหนึ่ง

เรื่องที่ที่บ้านมีธัญพืชจะปล่อยให้คนรู้ไปทั่วไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องยุ่งยากไม่รู้จบ

“แล้วแกยังมีแรงมาออกกำลังกายอีกเหรอ”

“แกคิดว่าฉันอยากรึไง นี่เป็นคำสั่งของหมอจีนโบราณที่ถงเหรินถังนะ อยากจะฟื้นฟูร่างกาย ก็ต้องขยับตัว ไม่เห็นเหรอว่าฉันขยับทีเดียวก็เหงื่อท่วมหัวแล้ว”

หลิวเกินไหลยกหมอจีนโบราณที่ไม่มีตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง

“อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นแกก็แย่หน่อยนะ”

หานต้าหู่เชื่อคำพูดของเขาแล้ว ไม่เพียงแต่เขา คนอื่นๆ อีกหลายคนก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลย

ยุคนี้ไม่มีคนที่ไม่เชื่อหมอจีนโบราณ

“เกินไหลเอ๊ย” จ้าวเต๋อซุ่นเดินเข้ามา กอดไหล่หลิวเกินไหลไว้ “มาเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าแกไปจับหมูป่าที่ไหนมา จับได้กี่ตัว”

ถามตรงขนาดนี้… นี่เห็นฉันเป็นเด็กน้อยไปแล้วสินะ

“ผมก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ในโพรงหมูป่าแห่งหนึ่ง ที่เจอมาก็เป็นหมูป่าที่ตายแล้วทั้งนั้น” หลิวเกินไหลยังคงใช้คำพูดชุดเดิมของเมื่อวาน

“แล้วโพรงหมูป่านั่นอยู่ที่ไหนล่ะ” จ้าวเต๋อซุ่นซักต่อ

“ภูเขาหลังหมู่บ้านใหญ่ขนาดนั้น ผมจะไปจำได้ได้อย่างไร”

“ไอ้หนูอย่างแกหลอกคนอื่นได้แต่หลอกฉันไม่ได้หรอก” จ้าวเต๋อซุ่นหรี่ตามองหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง “ดูจากร่างกายแกแล้ว หมูป่าทั้งคอกนั่น แกจะเอาออกมาทีเดียวได้เหรอ ก็ต้องลากออกมาทีละรอบๆ ไม่ใช่เหรอ ไปตั้งหลายรอบ แกจะจำไม่ได้ว่าโพรงหมูป่าอยู่ที่ไหนได้อย่างไร”

จะฉลาดไปไหนวะเนี่ย

หลิวเกินไหลรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

หลอกไม่ง่ายเลยแฮะ!

“ไอ้หนูอย่างแกเลิกคิดจะหลอกฉันได้เลย” จ้าวเต๋อซุ่นราวกับมองทะลุความคิดของหลิวเกินไหล “งานของพี่รองแกหามาได้อย่างไร เมืองสี่จิ่วมีคนไม่มีงานทำตั้งเท่าไหร่ งานดีๆ อย่างพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารของรัฐอาศัยอะไรจะให้พี่รองของแก

เหตุผลที่จะทำให้พวกเขาทำแบบนี้ได้มีเพียงข้อเดียว... แกเอาหมูป่าไปส่งให้พวกเขา แล้วก็ไม่น้อยด้วย ฉันพูดถูกไหม”

เชี่ย!

เจ้านี่มาเป็นผู้บังคับกองร้อยทหารอาสานี่เสียของจริงๆ เขาควรจะไปเป็นนักสืบมากกว่า

“ลุงเต๋อซุ่นครับ ตำแหน่งผู้บังคับกองร้อยทหารอาสาไม่เหมาะกับลุงหรอกครับ ลุงควรจะไปเป็นตำรวจที่เมืองสี่จิ่วมากกว่า”

“แกเลิกมาเบี่ยงประเด็นได้แล้ว” จ้าวเต๋อซุ่นเขย่าตัวหลิวเกินไหล “ตกลงโพรงหมูป่านั่นอยู่ที่ไหนกันแน่”

“ลุงเต๋อซุ่นครับ อย่าว่าแต่ผมจำตำแหน่งโพรงหมูป่านั่นไม่ได้เลย ต่อให้ผมจำได้ ลุงคิดว่าผมจะบอกลุงเหรอครับ” หลิวเกินไหลเลิกเสแสร้งไปเลย

“เหอะๆๆ… ไอ้หนูอย่างแกนี่มันตัวเล็กใจใหญ่จริงๆ นะ” จ้าวเต๋อซุ่นหัวเราะ ไหล่ขยับทีหนึ่ง ปืนยาวกระบอกนั้นก็มาอยู่ในมือเขาแล้ว “แกยังไม่เคยยิงปืนใช่ไหมล่ะ ขอเพียงแค่แกพาฉันไป ปืนกระบอกนี้ให้แกเล่นวันหนึ่งเลย กระสุนมีให้ไม่อั้น”

นี่ก็ยังเห็นฉันเป็นเด็กน้อยอยู่อีก

ปืนฮั่นหยางเก่าๆ กระบอกเดียวมีอะไรน่าอวด หลิวเกินไหลอยากจะเอาปืนซานปาต้าไก้ที่อยู่ในมิติมาฟาดหน้าเขาจริงๆ

“แกคิดว่าฉันโง่รึไง อย่าว่าแต่ฉันยิงปืนไม่เป็นเลย ต่อให้ฉันยิงเป็น แล้วก็ล่าเหยื่อมาได้ ก็ต้องส่งให้ตำบลอยู่ดี ฉันไม่ได้แม้แต่ขนสักเส้น” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

“ไอ้หนูอย่างแกทำไมพูดดีๆ ด้วยก็ไม่ฟัง” จ้าวเต๋อซุ่นจนปัญญาแล้ว เขาปล่อยไหล่หลิวเกินไหล แล้วสะพายปืนยาวขึ้นหลัง โบกมือเรียกคนอื่นๆ อีกหลายคน “ไป เข้าป่า พาเขาไปด้วย”

แม่มเอ๊ย!

นี่มันจะมาไม้แข็งกันแล้วนี่หว่า

หลิวเกินไหลด่าในใจ