บทที่ 77: แล้วพี่จะให้อะไรผมได้บ้าง

หลิวเกินไหลก็ไม่ได้ขัดขืน ต่อให้ขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ ร่างกายผอมแห้งของเขาที่ไหนจะไปขัดขืนหนุ่มฉกรรจ์ห้าคนได้

“ไปเถอะ ฉันรับรองว่าแกไม่เสียเปรียบแน่” ซุนเป่าเกินกอดไหล่ของหลิวเกินไหลไว้

“เอามือสกปรกของพี่ออกไป” หลิวเกินไหลปัดมือของซุนเป่าเกินออกอย่างรังเกียจ

“เฮะๆ…” ซุนเป่าเกินก็ไม่โกรธ เขายิ้มกริ่มเดินตามหลังหลิวเกินไหลไป ราวกับกลัวว่าเขาจะหันหลังวิ่งหนี

ตอนที่ทุกคนออกเดินทางมาต่างก็กินอิ่มท้องกันแล้ว บนตัวก็สวมเสื้อนวม เดินทางกันอย่างรวดเร็ว ตอนนี้น่าจะประมาณแปดโมงแล้ว เดินมาหนึ่งชั่วโมงกว่า ก็ข้ามเทือกเขาอู่เต้าหลิ่งเข้าสู่ป่าลึก

“กฎของการเข้าป่า เมื่อคืนฉันก็พูดไปรอบหนึ่งแล้ว ฉันจะพูดซ้ำอีกรอบ พวกแกจำไว้ให้ดีนะ ใครทำผิดพลาด อย่าหาว่าฉันตบปากไม่เลี้ยง”

สมแล้วที่เป็นพรานเก่า พอเข้าสู่ป่าลึก สภาพของหลูโหย่วไฉก็เปลี่ยนไปทันที

เขาหยิบปืนลูกซองที่สะพายอยู่ข้างหลังมาถือไว้ในมือ เดินนำหน้าไป ปากก็ยังคงสั่งสอนอยู่

“ข้อแรก เจออันตรายห้ามวิ่งมั่วซั่ว ให้รวมกลุ่มกันไว้ ฟังคำสั่งฉัน

ข้อสอง เห็นเหยื่อแล้ว ให้หุบปากกันให้สนิท ใครกล้าโหวกเหวกโวยวายทำให้เหยื่อตกใจหนีไป ฉันจะตบปากมันทันที

ข้อสาม มีขี้มีเยี่ยวตอนนี้ก็จัดการให้เรียบร้อย พอเข้าป่าไปแล้ว ไม่มีเวลามาเสียให้กับเรื่องไร้สาระพวกนี้

ข้อสี่ ให้ทำอะไรก็ทำอย่างนั้น ใครคิดว่าตัวเองเก่ง ตอนนี้ก็ไสหัวไปเลย ฉันไม่พาพวกที่ไม่ฟังคำสั่งไปด้วย

ข้อห้า ไม่ว่าจะล่าอะไรได้ ออกจากป่าแล้วค่อยแบ่ง ใครกล้าโหวกเหวกโวยวายจะแบ่งของก่อน อย่าหาว่าฉันทิ้งมันไว้ในป่าแล้วกัน

กฎก็มีแค่นี้แหละ จำกันได้รึยัง”

“จำได้แล้วครับ”

“วางใจเถอะครับ ลุงโหย่วไฉ”

…

หลายคนพากันตอบรับ ตอนนี้พวกเขาล้วนแต่เปี่ยมไปด้วยพลังใจ อัดอั้นอยากจะลงมือเต็มที่ แน่นอนว่าหลูโหย่วไฉพูดอะไร พวกเขาก็ฟังอย่างนั้น

สิ่งที่หลายคนไม่เห็นก็คือ มุมปากของโหวซานที่เดินอยู่ท้ายสุดแทบจะเบ้ไปถึงใบหูแล้ว

ที่เรียกว่าป่าลึก ไม่ใช่ว่ามีเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจน ยิ่งไม่ใช่ว่าพอเข้าป่าลึกแล้วจะมีเหยื่อเลย กลุ่มคนเดินต่อไปอีกเกือบหนึ่งชั่วโมง ข้ามสันเขาไปสองลูก ถึงได้เจอรอยเท้าหมูป่าบนพื้นหิมะในป่าแห่งหนึ่ง

หลูโหย่วไฉนั่งยองๆ ลง ดูอย่างละเอียด “รอยเท้านี่ไม่ค่อยจะใหม่เท่าไหร่ น่าจะเดินผ่านไปเมื่อสองสามวันก่อน”

“ประมาณนั้นแหละ” โหวซานก็พยักหน้า

อีกหลายคนที่ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่เข้าป่าล่าสัตว์ แต่ก็พอจะมีสายตาอยู่บ้าง รอยเท้าจะใหม่หรือเก่าก็พอดูออกได้ในแวบเดียว ที่แตกต่างกันก็คือ พวกเขาประเมินไม่ได้ว่ามันเก่าหรือใหม่แค่ไหน

“ก็ขุดกับดักตรงนี้แหละ!” หลูโหย่วไฉมองไปรอบๆ “โหวซาน แกกว่าไง”

“ให้พวกเขาขุดไป เราสองคนไปสำรวจทางข้างหน้ากัน” โหวซานรับคำ

“อืม” หลูโหย่วไฉพยักหน้า แล้วกวักมือเรียกจ้าวเต๋อซุ่น “ไป พวกเราสามคนเดินไปข้างหน้าหน่อย ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ขุดกับดัก”

“ได้”

จ้าวเต๋อซุ่นเหลือบมองหลิวเกินไหลแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

ถึงแม้เขาจะเป็นผู้บังคับกองร้อยทหารอาสา แต่พอเข้าป่าลึกก็ต้องฟังหลูโหย่วไฉ หลูโหย่วไฉไม่อยากจะพาหลิวเกินไหลไปด้วย เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

เขาหยิบปืนที่สะพายอยู่ข้างหลังมาถือไว้ในมือ ดึงคันรั้งตรวจสอบดู แล้วก็สั่งคนอื่นๆ อีกหลายคนว่า “ก็ขุดตามที่ตกลงกันไว้เมื่อคืนนะ อย่าอู้งานล่ะ”

“พวกท่านรอเดี๋ยว ผมไปด้วย”

ซุนเป่าเกินตะโกนขึ้นคำหนึ่ง แล้วก็เข้ามากอดไหล่หลิวเกินไหล พาเขาไปข้างๆ “เกินไหล กับดักของกองผลิตที่หนึ่งแกมาขุดก็แล้วกัน! วางใจเถอะ ฉันไม่ทำให้แกเสียเปรียบแน่ ล่าเหยื่อได้แล้ว ฉันจะแบ่งให้แกเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง”

“ฝันไปเถอะน่า ผมจะมาขาดเหยื่อส่วนนั้นของพี่รึไง” หลิวเกินไหลเหลือกตา ที่แท้เจ้านี่พาเขาเข้าป่าลึกมาก็เพื่อจะให้มาขุดกับดักให้เขานี่เอง

อากาศหนาวขนาดนี้ จอบอันหนึ่งทุบลงไปก็ได้แค่รอยเดียว สมองเพี้ยนแล้วถึงจะมาช่วยเขาขุดกับดัก

“แล้วแกอยากจะได้อะไรล่ะ”

“แล้วพี่จะให้อะไรผมได้บ้าง”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่ไม่ยอมเสียเปรียบเลยจริงๆ นะ” ซุนเป่าเกินเกาหัว “รอให้แกมาทำงานแล้ว ทำงานทั่วไป ฉันจะคิดแต้มแรงงานของแรงงานฉกรรจ์ให้แก แบบนี้ได้รึยัง”

“ใครบอกพี่ว่าผมจะไปทำงาน” หลิวเกินไหลเหลือกตาใส่เขาอีกครั้ง

“ไม่ทำงาน ไอ้หนุ่มตัวโตอย่างแกจะให้พ่อแม่แกเลี้ยงดูฟรีๆ รึไง”

“บ้านพี่อยู่ริมทะเลรึไง ถึงได้มายุ่งกว้างขนาดนี้”

“ได้ๆๆ ฉันเปลี่ยนเงื่อนไข” ซุนเป่าเกินรีบร้อนจะไปสำรวจทางกับพวกหลูโหย่วไฉ ไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำกับหลิวเกินไหล “พี่รองของแกไปทำงานแล้ว แกก็ไม่ไปทำงาน แรงงานในบ้านแกก็เหลือแค่พ่อกับแม่แกสองคน แต้มแรงงานของสองคนเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ไม่พอแน่ อย่างนี้แล้วกัน ฉันจะให้แม่แกได้แต้มแรงงานเท่ากับแรงงานเต็มอัตราด้วย คราวนี้ได้รึยัง”

หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นก็ตกลงตามนี้ ถ้าพี่กล้าหลอกผม ผมจะทำให้พี่ต้องเสียใจแน่นอน”

ที่บ้านไม่ได้ขาดแต้มแรงงานส่วนนั้นของหลี่หลันซินหรอก ต่อให้เธอกับหลิวซวนจู้จะไม่ทำอะไรเลย เขาก็เลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวได้ ที่เขาตกลง ไม่ใช่เพราะหลี่หลันซินจะได้แต้มแรงงานเพิ่มอีกสองสามแต้ม แต่เป็นเพราะการได้แต้มเพิ่มนี้จะทำให้หลี่หลันซินมีความสุข

ความสุขต่างหากที่สำคัญที่สุด

หลิวเกินไหลสามารถจินตนาการถึงใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลี่หลันซินตอนที่รู้ว่าตัวเองจะได้แต้มแรงงานเท่ากับแรงงานเต็มอัตราได้เลย

“วางใจเถอะน่า ฉันจะไปหลอกแกได้อย่างไร” ซุนเป่าเกินดีใจ ตบไหล่หลิวเกินไหลเบาๆ แล้ววิ่งตามสามคนพวกหลูโหย่วไฉไปอย่างรวดเร็ว

“แกไปกินขี้ผึ้งมารึไง ยิ้มซะเหมือนดอกไม้บานเลย” จ้าวเต๋อซุ่นล้อเลียนซุนเป่าเกิน

“แกจะไปรู้อะไร” ซุนเป่าเกินถือมีดผ่าฟืนไว้ในมือ ในแววตาซ่อนความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

เป้าหมายของเขาแตกต่างจากคนอื่น คนอื่นอยากจะจับหมูป่า แต่เขาอยากจะจับกวาง

เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปี ก็มีปัญหานกเขาไม่ขันแล้ว โดนภรรยาเหลือกตาใส่บ่อยๆ หากสามารถจับกวางได้สักตัวหนึ่ง เขาก็จะใช้มีดผ่าฟืนตัดเขากวางลงมาทันที ใครขอก็ไม่ให้

…

อีกด้านหนึ่ง พวกหลูโหย่วไฉเพิ่งจะจากไป คนที่เหลืออีกหลายคนก็เริ่มยุ่งกันขึ้นมา

หานต้าหู่กับเจ้าอ้วนรองคนละคนลากพลั่วอันหนึ่ง ขีดรอยยาวสองเส้นห่างกันประมาณหนึ่งเมตรบนพื้นหิมะ

หลิวเกินไหลประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะประมาณห้าสิบเมตร พวกเขาถึงได้หยุดลง

จากนั้น สองคนก็ใช้พลั่วตวงวัด แบ่งรอยยาวสองเส้นที่ขีดไว้ออกเป็นห้าส่วนเท่าๆ กัน พอแบ่งเสร็จแล้ว หานต้าหู่ก็ใช้จอบค้ำไว้แล้วพูดกับหลายคนว่า “มาๆๆ เริ่มจากทางโน้นเลย ตามลำดับ ตั้งแต่กองผลิตที่หนึ่งถึงกองผลิตที่ห้า คนละคนขุดคนละส่วน เกินไหล แกยังไม่รู้ว่าจะขุดอย่างไรใช่ไหม พวกเราคนละคนขุดร่องยาวสิบเมตร กว้างหนึ่งเมตร ลึกหนึ่งเมตรครึ่ง ร่องห้าร่องเชื่อมต่อกัน ขอเพียงแค่มีหมูป่าเดินผ่านทางนี้ ก็อย่าหวังจะหนีรอดไปได้”

“พวกพี่สมองไม่เป็นอะไรใช่ไหม ดินแข็งโป๊กขนาดนี้ ขุดร่องยาวขนาดนี้ หลายวันก็ขุดไม่เสร็จหรอก” หลิวเกินไหลถึงกับหัวเราะ

“ใครบอกแกว่าขุดเสร็จในวันเดียว พวกเรามาทุกวัน ขุดทุกวัน เมื่อไหร่ขุดเสร็จก็เมื่อนั้นแหละ” หานต้าหู่เหวี่ยงจอบทุบลงบนพื้นทีหนึ่ง ปลายจอบเหล็กเจาะเข้าไปในดินแข็งได้แค่สี่ห้าเซนติเมตรเท่านั้น หลิวเกินไหลมองดูก็รู้สึกเจ็บมือแทนเขาแล้ว

บ้าเอ๊ย โดนซุนเป่าเกินหลอกเข้าให้แล้ว

หลิวเกินไหลเสียใจที่รับปากเร็วเกินไป ทำไมถึงไม่ถามให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะตกลงหรือไม่

แต่ตอนนี้เสียใจก็สายเกินแก้แล้ว ทำได้แค่ฝืนทนทำต่อไป

ตึง ตึง ตึง…

อีกหลายคนก็พากันเหวี่ยงจอบ ขุดดินที่แข็งเป็นน้ำแข็งอย่างสุดแรง ไม่กี่ที แต่ละคนก็เหนื่อยจนหอบหายใจแรง เหงื่อท่วมหัว

แต่หลิวเกินไหลกลับไม่ขยับ เขาเหยียบพื้นแข็งๆ ขมวดคิ้วครุ่นคิด ไม่นานก็มีไอเดียขึ้นมา