บทที่ 78: ไม่ขาดแคลนงั้นเหรอ

หลิวเกินไหลมองไปรอบๆ แล้วหันหลังเดินไปยังเนินดินที่ไม่ไกลนัก

“หลิวเกินไหล แกจะทำอะไร อยากจะไปเหรอ ถ้าแกไปนะ กับดักของกองผลิตที่หนึ่งของพวกแกใครจะมาขุดให้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแกไว้ก่อนนะ หากเป็นเพราะแกไม่ขุดกับดัก แล้วส่งผลกระทบต่อรายได้ของทั้งกองบัญชาการล่ะก็ ต่อให้ขายจักรยานที่แกอ้างว่าเป็นของตัวเองนั่นก็ยังชดใช้ไม่พอหรอกนะ”

คนที่พูดคือโก่ววั่งไฉ

เจ้านี่จับตาดูหลิวเกินไหลอยู่ตลอดเวลา พอเห็นเขาจะไป ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

อยากจะไปเหรอ ได้สิ จักรยานคันนั้นก็จะเป็นของเขาแล้ว ข้ออ้างเขาก็คิดไว้เรียบร้อยแล้ว

หากหลิวเกินไหลเสียดายจักรยาน แล้วยอมอยู่ที่นี่ขุดกับดัก เขาก็จะยิ่งดีใจมากขึ้น

ดินแข็งขนาดนี้ อย่าว่าแต่หลิวเกินไหลที่เป็นคนขี้โรคเลย ร่างกายที่แข็งแรงบึกบึนอย่างเขายังขุดไม่กี่ทีก็เหนื่อยแล้ว หากหลิวเกินไหลฝืนทนขุดกับดักนี้จนเสร็จ ต่อให้ไม่เหนื่อยตาย ก็ต้องกลับไปนอนบนเตียงคังอีกหลายเดือน

หลิวเกินไหลหยามหน้าพ่อลูกพวกเขาไปยกหนึ่ง พวกเขายังไม่ทันได้ระบายความโกรธเลย ตาเฒ่าหลิวเถี่ยต้านนั่นก็ยังวิ่งไปที่บ้านเขาชี้หน้าด่าพ่อเขาอีก เจ้านี่แทบจะเกลียดหลิวเกินไหลจนตายไปแล้ว

ในเมื่อได้โอกาสมาอย่างยากลำบากแล้ว จะไม่สั่งสอนหลิวเกินไหลให้หนำใจได้อย่างไร

“ผมไม่คุยกับคนโง่” หลิวเกินไหลไม่แม้แต่จะหันกลับมา

พรืด!

อีกหลายคนต่างก็พากันหัวเราะ เจ้านี่พูดจาเจ็บแสบเกินไปแล้ว

โก่ววั่งไฉโกรธจนหน้าแดงคอแดง กำลังจะชี้หน้าด่าหลิวเกินไหล อู๋เจี่ยฟางที่อยู่ข้างๆ ก็ดึงเขาไว้ “พอแล้วน่า เขาเพิ่งจะหายป่วย ร่างกายยังอ่อนแออยู่ แกจะไปยั่วโมโหเขาทำไม ไม่อายคนรึไง”

“เจ้านี่มันน่าโดนอัดจริงๆ สักวันฉันต้องซ้อมมันให้หนำใจให้ได้” โก่ววั่งไฉกำหมัดแน่น กัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น

อู๋เจี่ยฟางไม่ได้สนใจเขาอีก เขาตะโกนใส่หลิวเกินไหลที่เดินไปไกลแล้ว “เกินไหล ไม่ต้องห่วงนะ กับดักของแกฉันช่วยขุดเอง”

แค่ประโยคนี้ของอู๋เจี่ยฟาง หลิวเกินไหลก็ตัดสินใจจะช่วยเขาสักครั้ง

เมื่อข้ามเนินดินนั้นไปแล้ว หลิวเกินไหลก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา ก็เดินลึกเข้าไปในป่าต่อไป เมื่อเจอต้นไม้ที่ยืนต้นตาย หลิวเกินไหลก็ยื่นมือไปแตะทีหนึ่ง ในวินาทีต่อมา ต้นไม้ทั้งต้นก็ปรากฏขึ้นในมิติของเขา

เดินไปพลางเก็บไปพลาง สิบกว่านาทีต่อมา ต้นไม้แห้งๆ บริเวณใกล้เคียงก็ถูกเขาเก็บเข้ามิติไปหมดแล้ว

หลิวเกินไหลกลับมาถึงตีนเนินดิน นำเนื้อตุ๋นกับแป้งทอดน้ำมันที่อยู่ในมิติออกมา กินคู่กับผัดพริกหยวกใส่เนื้อที่ผัดไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างเอร็ดอร่อยมื้อหนึ่ง

กินข้าวเสร็จ ก็สูบบุหรี่ไปมวนหนึ่ง ประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป หลิวเกินไหลก็ปีนขึ้นไปบนเนินดิน แล้วตะโกนใส่หลายคนที่ยังคงขุดดินอยู่ “อู๋เจี่ยฟาง แกมานี่หน่อยสิ”

“โอ้โห ไอ้หนูนี่ยังอยู่อีกเหรอ ฉันก็นึกว่ามันหนีไปนานแล้ว” หานต้าหู่ยกแขนที่ปวดเมื่อยขึ้นมา เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

เกือบหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ได้พักเลย ถึงกระนั้น ก็แค่ขุดดินออกไปได้ห้าหกเมตร เป็นเพียงชั้นตื้นๆ ดินที่ขุดออกมาเพิ่งจะพอคลุมหลังเท้าได้เท่านั้น ดินแข็งข้างล่างยังไม่รู้ว่าหนาอีกเท่าไหร่

คนอื่นๆ ยิ่งแล้วใหญ่ ร่างกายไม่แข็งแรงเท่าหานต้าหู่ แรงก็ไม่เยอะเท่าเขา ดินแข็งที่ขุดออกมาได้แค่ครึ่งเดียวของหานต้าหู่ แต่กลับเหนื่อยยิ่งกว่าเขาเสียอีก ในฝ่ามือของแต่ละคนไม่เป็นตุ่มน้ำก็เป็นตุ่มเลือด แตะทีเดียวก็เจ็บ แต่ก็ยังต้องกัดฟันทำต่อไป

โก่ววั่งไฉเหนื่อยจนขี้เกียจจะพูดแล้ว เขาใช้จอบค้ำไว้ หอบหายใจแรงๆ จ้องมองหลิวเกินไหลบนเนินดินตาไม่กะพริบ ในใจทั้งเกลียดทั้งโมโห

“มีเรื่องอะไรเหรอ” อู๋เจี่ยฟางรับคำ วางจอบลง แล้วเดินไปทางหลิวเกินไหล

เขาก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน พอดีเลยได้ยืดเส้นยืดสายพักสักหน่อย

พอเขาปีนขึ้นไปบนเนินดิน ก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

ตีนเนินดินเต็มไปด้วยต้นไม้แห้ง อย่างน้อยก็เจ็ดแปดต้น

“นี่แกไปหามาทั้งหมดเลยเหรอ แกหาต้นไม้แห้งพวกนี้มาทำไม” อู๋เจี่ยฟางมองดูต้นไม้แห้ง แล้วก็มองดูหลิวเกินไหลที่นั่งอยู่บนพื้น ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

“สูบบุหรี่สักมวน พักสักหน่อย” หลิวเกินไหลยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “ขุดดินเหนื่อยไหมล่ะ”

“ทำไมจะไม่เหนื่อยล่ะ ฉันจะเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว แกดูมือฉันสิ มีแต่ตุ่มน้ำ” อู๋เจี่ยฟางคาบบุหรี่ไว้ แล้วยื่นสองมือมาตรงหน้าหลิวเกินไหล ให้หลิวเกินไหลดูตุ่มน้ำที่เต็มฝ่ามือ

“สมน้ำหน้า หาเรื่องเองทั้งนั้น แกทำไมไม่ใช้สมองบ้าง” หลิวเกินไหลหัวเราะพลางด่าพลางผลักมือของอู๋เจี่ยฟางไปข้างๆ

“จะใช้สมองยังไง สมองมันขุดดินไม่ได้นี่นา” อู๋เจี่ยฟางนั่งแปะลงไปข้างๆ หลิวเกินไหล

“ดินมันแข็งไปหมดแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าขุดไม่ไหว ถ้าทำให้มันละลายแล้ว ก็ขุดไหวแล้วไม่ใช่เหรอ” หลิวเกินไหลเตือนสติ

“เชี่ย! แกนี่มันหัวไวจริงๆ นะ ฉันทำไมคิดไม่ถึงเลยวะ!”

อู๋เจี่ยฟางไม่ใช่คนโง่ แค่สมองยังไม่หมุนตามเท่านั้นเอง พอหลิวเกินไหลชี้แนะทีเดียว เขาก็คิดเข้าใจแล้ว

“ตอนนี้คิดได้ก็ยังไม่สาย” หลิวเกินไหลตบไหล่อู๋เจี่ยฟาง “พักพอแล้วก็เอาฟืนพวกนี้ลากกลับไปทั้งหมดเลย จุดไฟเผาทีหนึ่ง ก็น่าจะทำให้ดินแข็งยี่สิบเมตรของพวกเราสองคนละลายได้แล้ว”

“ฉันจะลากกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ” อู๋เจี่ยฟางลุกขึ้นยืน ตบดินที่ก้น คาบบุหรี่ไว้เดินไปหน้าต้นไม้แห้งสองต้น ใช้ปลายเชือกสองข้างผูกกับลำต้น เชือกตรงกลางก็พาดขึ้นบ่า แล้วลากไป

ต้นไม้แห้งสองต้นไม่ใหญ่มาก ยาวห้าหกเมตร เหมือนกับไม้กวาดอันใหญ่ น้ำหนักก็แค่ร้อยกว่าจิน อู๋เจี่ยฟางลากไปถึงจะลำบากหน่อย แต่ก็สบายกว่าขุดดินเยอะ

“แกทำไมไม่มาลากกับฉันล่ะ” อู๋เจี่ยฟางหันกลับมา พอเห็นหลิวเกินไหลยังคงนั่งนิ่งอยู่ นึกว่าเขายังพักไม่หาย ก็เลยพูดว่า “แกร่างกายอ่อนแอ ลากทีละต้นก็พอแล้ว”

“ฉันจะลากอะไรกัน ก็งานของแกทั้งนั้นแหละ” หลิวเกินไหลไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

“เชี่ย ไม่จริงน่า แกจะให้ฉันทำคนเดียวเหรอ งานนี่มันก็ไม่หนักหรอก แต่ว่าเวลาไม่ทันนะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ไม่รีบเผาให้เสร็จขุดให้เสร็จ พรุ่งนี้ก็แข็งอีก”

“แกโง่รึไง ฉันไปแล้ว ใครจะเฝ้าฟืนพวกนี้ล่ะ พวกเขาสองสามคนไม่แย่งไปหมดเหรอ” หลิวเกินไหลด่า

“นั่นก็จริง ไอ้หนูอย่างแกนี่สมองดีจริงๆ” อู๋เจี่ยฟางคิดทีเดียวก็เข้าใจแล้ว

เมื่ออู๋เจี่ยฟางลากต้นไม้แห้งสองต้นลงจากเนินเขาไปแล้ว หลายคนนั้นตอนแรกก็แปลกใจอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็เข้าใจขึ้นมา แต่ละคนต่างก็โยนจอบในมือทิ้งแล้ววิ่งไปหาอู๋เจี่ยฟาง

“เจี่ยฟาง ฉันช่วยแก” หานต้าหู่วิ่งเร็วที่สุด ยื่นมือจะไปรับเชือกบนไหล่ของอู๋เจี่ยฟาง

“ไสหัวไปเลย ฟืนนี่เป็นของที่เกินไหลเก็บมาได้ แกอยากจะได้ฟืนก็ไปเก็บเองสิ อย่าคิดจะมาเอาของสำเร็จรูป” อู๋เจี่ยฟางโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน

“ดูแกขี้เหนียวเข้าสิ ก็แค่ฟืนสองสามท่อนเอง เหมือนกับใครจะเก็บไม่ได้อย่างนั้นแหละ” หานต้าหู่ด่าไปประโยคหนึ่ง มองไปรอบๆ แล้วก็ถือมีดผ่าฟืนวิ่งไปยังต้นไม้แห้งที่ล้มอยู่ต้นหนึ่ง

คนอื่นๆ ก็พากันไปหาต้นไม้แห้งของตัวเอง ส่วนโก่ววั่งไฉกลับปีนขึ้นไปบนเนินดิน เขาอยากจะรู้มากกว่าว่าหลิวเกินไหลกำลังทำอะไรอยู่

เพิ่งจะปีนขึ้นไปบนเนินดิน เขาก็เห็นต้นไม้แห้งที่เหลืออีกหลายต้น ก็รีบวิ่งเข้าไปทันที

“ฟืนพวกนี้เป็นของที่ฉันหามานะ แกถ้ากล้าแย่ง ระวังฉันจะเตะไข่แกให้แตก”

โก่ววั่งไฉหันกลับมา พอเห็นหลิวเกินไหลคาบบุหรี่มวนหนึ่งอยู่ กำลังยิ้มกริ่มมองเขาอยู่

เขาก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองทันทีเหมือนกัน รีบหนีบขาเข้าหากัน มองดูต้นไม้แห้งสองสามต้นนั้น แล้วก็มองดูหลิวเกินไหล ก็ยังไม่กล้าแย่ง หันหัวไปทางอื่นแทน ปากก็ยังพึมพำด้วยเสียงที่หลิวเกินไหลได้ยิน

“ที่นี่มันป่า ทั่วไปก็มีแต่ต้นไม้แห้ง ยังจะขาดของแกสองสามต้นนั่นอีกเหรอ”

ไม่ขาดแคลนงั้นเหรอ

เดี๋ยวแกก็จะรู้เองนั่นแหละว่ามันขาดแคลนรึเปล่า