บทที่ 79: เขาจุดไฟติดได้อย่างไร

ในป่ามีต้นไม้แห้งอยู่ไม่น้อย ไม่นาน หลายคนก็ลากกลับมาได้คนละหลายต้น

หานต้าหู่ลากกลับมาได้มากที่สุด เจ็ดแปดต้นได้ เขาใช้มีดผ่าฟืนผ่าออก แล้วกองไว้เต็มพื้นที่ที่เขาต้องขุด

ในสายตาของเขา ฟืนพวกนี้ต้องทำให้ดินแข็งข้างใต้ละลายได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ความฝันนั้นช่างงดงาม แต่ความจริงนั้นช่างโหดร้าย เมื่อเขาหาใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ มาได้กองหนึ่ง คิดจะจุดกองฟืน ถึงได้ตระหนักว่าต้นไม้แห้งพวกนี้ล้วนแต่ชื้นแฉะ อุตส่าห์จุดใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ ติดแล้ว แต่กลับจุดต้นไม้แห้งไม่ติดเลยสักที ไม้ขีดไฟกลักหนึ่งแทบจะขีดจนหมดแล้ว สิ่งที่ได้มาก็เป็นเพียงควันสีเขียวสองสามสาย

คนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ คนที่ดีที่สุดอย่างเจ้าอ้วนรองจุดฟืนติดได้ก็แค่ลุกไหม้ไปนิดหน่อยแล้วก็ดับไป

สองสามวันก่อนเพิ่งจะหิมะตกหนักไป ตอนนี้หิมะก็ละลายไปเกือบหมดแล้ว น้ำที่ละลายก็ซึมเข้าไปในต้นไม้แห้งหมดแล้ว จุดไม่ติดเลย

“ดีใจเก้อชิบหาย เสียเวลาไปเปล่าๆ” หานต้าหู่ท้อใจ นั่งแปะลงไปกับพื้น

“ฉันว่ามันไม่น่าจะได้เรื่องตั้งแต่แรกแล้ว หลิวเกินไหลที่เป็นคนขี้โรคจะไปคิดไอเดียดีๆ อะไรได้” โก่ววั่งไฉโกรธจนใช้มีดผ่าฟืนฟันกองฟืนอย่างแรง ราวกับว่ากำลังฟันหลิวเกินไหลอยู่

“แล้วไอ้สารเลวอย่างแกทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ปล่อยให้พวกเราเหนื่อยเปล่าไปตั้งนาน” หานต้าหู่ด่าอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันก็เห็นว่าพวกแกกำลังยุ่งกันอยู่ ก็เลยอยากจะลองดูบ้างไม่ใช่เหรอ” โก่ววั่งไฉพึมพำ เขาต่อยตีสู้หานต้าหู่ไม่ได้ ไม่กล้าไปเถียงกับเขา

ในขณะนั้น อู๋เจี่ยฟางก็ลากต้นไม้สองต้นสุดท้ายลงมาจากเนินดิน หลิวเกินไหลอุ้มใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ กองหนึ่งตามหลังเขามา

“ฮ่าๆๆๆ…”

พอเห็นท่าทางที่อู๋เจี่ยฟางเหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว หอบหายใจแฮ่กๆ หานต้าหู่ก็หัวเราะออกมา

คนที่โชคร้ายจะดีใจที่สุดก็คือการได้เห็นคนอื่นที่โชคร้ายกว่าตัวเอง ต้นไม้แห้งที่เขาตัดมาถึงจะเยอะ แต่ว่ามันอยู่ใกล้นี่นา อู๋เจี่ยฟางไปกลับรอบหนึ่งก็เป็นร้อยเมตร เหนื่อยเหมือนกับลาที่กองผลิต ก็ยังเหนื่อยเปล่าอยู่ดี

โก่ววั่งไฉกับเจ้าอ้วนรองไม่ได้หัวเราะ แต่สายตาที่มองไปยังอู๋เจี่ยฟางกลับเต็มไปด้วยความสมน้ำหน้า

“หัวเราะอะไร เป็นบ้ารึไง!”

อู๋เจี่ยฟางวางต้นไม้แห้งสองต้นสุดท้ายลงอย่างทุลักทุเล เหนื่อยจนนั่งแปะลงไปกับพื้น

ลากรอบแรกน่ะไม่เหนื่อยหรอก แต่พอรอบที่สองก็ไม่ไหวแล้ว ระยะทางไกลขนาดนี้ ถนนก็ไม่เรียบ แถมตอนนี้ก็เลยเที่ยงไปแล้ว ท้องเขาก็หิวไปนานแล้ว อาศัยแค่ลมหายใจเฮือกเดียวฝืนทนไว้ ถึงได้ลากต้นไม้แห้งทั้งหมดกลับมาได้ ตอนนี้ก็เหนื่อยจนร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว เหงื่อท่วมตัว

“ฉันจะหัวเราะแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย” หานต้าหู่แอบชั่วร้ายอยู่ในใจ อยากจะเห็นท่าทางที่อู๋เจี่ยฟางยุ่งอยู่ครึ่งค่อนวันแล้วจุดไฟไม่ติด

แค่คิดเล่นๆ เขาก็รู้สึกสนุกแล้ว

โก่ววั่งไฉกับเจ้าอ้วนรองเดิมทีก็อยากจะพูดเยาะเย้ยอู๋เจี่ยฟางสองสามประโยค พอเห็นหานต้าหู่พูดแบบนี้ ก็เดาความคิดของเขาออกทันที ก็เลยพากันหุบปาก รอจะดูเรื่องตลก

อู๋เจี่ยฟางเหลือกตาใส่หานต้าหู่แวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าหอบหายใจ

เขาเหนื่อยจนขี้เกียจจะพูดมากแล้ว

แต่หลิวเกินไหลกลับสบายใจอย่างยิ่ง เขาคาบบุหรี่มวนหนึ่ง วางใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ ที่อุ้มมาลง แล้วก็ดึงต้นไม้แห้งต้นหนึ่งมาทับไว้ หยิบมีดผ่าฟืนของอู๋เจี่ยฟางมาสับต้นไม้แห้ง กองไว้สูงสองสามเมตร

จากนั้น เขาก็หยิบไม้ขีดไฟออกมา จุดไฟที่ใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ

หานต้าหู่, โก่ววั่งไฉ และเจ้าอ้วนรองได้แต่มองดู ไม่พูดอะไร รอจะดูว่าหลิวเกินไหลจุดไฟไม่ติดแล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่ในวินาทีต่อมา ดวงตาของพวกเขาก็เบิกโพลง

แค่ชั่วพริบตาเดียว ใบไม้แห้งกับกิ่งไม้เล็กๆ ก็ถูกจุดติด เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นสูงกว่าครึ่งตัวคน ในไม่ช้าก็ลามไปติดฟืน ใช้เวลาแค่หนึ่งสองนาทีเท่านั้น ต้นไม้แห้งที่เขาวางไว้ก็ลุกไหม้เป็นไฟกองใหญ่ เปลวไฟที่ลุกโชนสูงกว่าตัวคนเสียอีก

“เชี่ย!”

“ไม่จริงน่า”

“เขาจุดไฟติดได้อย่างไร”

สามคนอ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่วัวเข้าไปได้

จุดไฟติดได้อย่างไร

แน่นอนว่าเป็นหลิวเกินไหลที่ใช้มิติไล่น้ำในต้นไม้แห้งออกมาหมดแล้ว ต้นไม้แห้งพวกนี้แห้งจนไม่สามารถจะแห้งไปกว่านี้ได้อีกแล้ว โดนไฟใหญ่ลุกท่วม ไม่ลุกไหม้ทันทีสิแปลก

“ฉันบอกให้แกรอสักครู่ไม่ได้รึไง ฉันยังไม่ทันได้พักหายใจเลยนะ!” อู๋เจี่ยฟางฝืนทนลุกขึ้นยืน แม้แต่ดินที่ก้นก็ยังไม่ทันได้ปัด ก็หยิบมีดผ่าฟืนขึ้นมาตัดต้นไม้แห้ง แล้ววางกิ่งไม้แห้งไปตามแนวไฟทีละกิ่งๆ

“ฉันมาช่วยแก”

หานต้าหู่ตบก้นลุกขึ้นยืน

ปากก็บอกว่าช่วย แต่จริงๆ แล้วอยากจะมาดูต้นไม้แห้งที่อู๋เจี่ยฟางลากกลับมา พอเห็นเข้าทีหนึ่ง เขาก็เข้าใจขึ้นมาแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร

“นี่เจี่ยฟาง ขอยืมต้นไม้แห้งของแกสักต้นสิ!”

“ให้ฉันด้วยต้นหนึ่ง” เจ้าอ้วนรองก็วิ่งต้อยๆ เข้ามาสมทบ

โก่ววั่งไฉก็ตาแดงเช่นกัน แต่เขาไม่ได้เข้ามาใกล้ เขาจำได้ว่าหลิวเกินไหลบอกว่าต้นไม้แห้งพวกนั้นเป็นของเขา ก็เลยไม่กล้าเอ่ยปาก

“พวกแกวางลงเลย! พูดถึงแกนั่นแหละ ต้นไม้แห้งนี่เป็นของเกินไหลเขานะ ไม่ถามก็เอาไปเลย แกยังจะเอายางอายอยู่ไหม”

อู๋เจี่ยฟางตะโกนใส่หานต้าหู่ เจ้านี่กำลังลากต้นไม้แห้งไปแล้ว

“ไม่ใช่ว่าแกลากมาเหรอ ทำไมกลายเป็นของเกินไหลไปได้ล่ะ” หานต้าหู่เหลือบมองหลิวเกินไหลที่ยืนยิ้มกริ่มสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ

“ต้นไม้แห้งพวกนี้เป็นของที่เกินไหลหาเจอ ฉันก็แค่ช่วยเขาลากกลับมา ต้นไม้แห้งก็ยังเป็นของเกินไหลเขานั่นแหละ” อู๋เจี่ยฟางอธิบายไปพลางยุ่งไปพลาง

“แกไม่พูดให้เร็วกว่านี้” หานต้าหู่เกาหัว วางต้นไม้แห้งลง แล้วก็หันไปพูดกับหลิวเกินไหลว่า “เกินไหล ขอยืมต้นไม้แห้งสักต้นได้ไหม”

เจ้านี่ถึงแม้เมื่อก่อนจะซ้อมคนมาไม่น้อย นิสัยก็ห่ามๆ แต่คนแบบนี้มักจะเป็นคนที่รักหน้าที่สุด

ถ้าหลิวเกินไหลเหมือนกับพวกเขา ไม่เจ็บไม่ป่วย เขาคงจะไม่เกรงใจแน่นอน แต่หลิวเกินไหลไม่ใช่ว่าเพิ่งจะป่วยหนักมา ร่างกายยังอ่อนแออยู่เหรอ เขาก็เลยไม่กล้าที่จะไปแย่งโดยตรง

“ได้ก็คงจะได้อยู่หรอก แต่ว่าต้องมีสองเงื่อนไข” หลิวเกินไหลสูบบุหรี่อย่างไม่รีบร้อน

“เงื่อนไขอะไร” หานต้าหู่ซักต่อ

“ให้แกไปแล้ว ทางฉันก็ไม่พอแล้ว แกต้องเอาต้นไม้แห้งของแกมาแลก ฉันก็ไม่เอาเยอะหรอกนะ หนึ่งต้นแลกหนึ่งต้นก็พอแล้ว”

“ไม่มีปัญหา” หานต้าหู่รับปากโดยไม่ลังเล อย่างไรเสียต้นไม้แห้งของเขาก็ใช้ไม่หมด

“แล้วก็คือ ฉันร่างกายอ่อนแอ ออกแรงหนักไม่ได้ กับดักทางฝั่งฉัน แกต้องช่วยฉันขุด” หลิวเกินไหลพูดเงื่อนไขข้อที่สองออกมา

“นี่…”

หานต้าหู่ลังเล คนเดียวขุดยี่สิบเมตร งานนี้ไม่เบาเลยนะ

แต่ไม่นาน เขาก็นึกถึงวิธีขึ้นมาได้ เขาตะโกนใส่โก่ววั่งไฉกับเจ้าอ้วนรองว่า “พวกแกก็อยากจะได้ฟืนแห้งของเกินไหลใช่ไหม งั้นก็มาทำกับฉันนี่สิ พวกเราสามคนมาแบ่งกับดักของเขากัน”

เขาเองทำเพิ่มอีกคนหนึ่งย่อมเหนื่อยแน่ แต่สามคนช่วยกันทำก็จะสบายขึ้นเยอะ

“สมควรแล้วๆ ก็แค่ขุดเพิ่มอีกสามเมตรกว่าเอง พอเผาดินแข็งให้ละลายแล้ว ก็ทำได้อย่างสบายๆ แล้ว” เจ้าอ้วนรองรับปากทันที

โก่ววั่งไฉไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ทำเหมือนกับพวกเขาสองคน คือคนละคนลากต้นไม้แห้งไปคนละต้น

ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร อย่างน้อยภายนอกก็ไม่ได้มีเรื่องกับหลิวเกินไหล ในสถานการณ์เช่นนี้ เว้นแต่ว่าสมองจะโดนลาเตะมา ถึงจะไม่ยอมรับเงื่อนไขของหลิวเกินไหล

“เกินไหล ฉันก็ช่วยแกขุดส่วนหนึ่งแล้วกัน!” อู๋เจี่ยฟางกลับรู้สึกกระดากใจเล็กน้อยแล้ว

เมื่อเทียบกับการขุดกับดักแล้ว งานลากต้นไม้แห้งของเขานี่ไม่ถือเป็นอะไรเลย ที่ไหนเลยจะกล้าเอาต้นไม้แห้งของหลิวเกินไหลไปเปล่าๆ

“ให้พวกเขาสามคนขุดก็พอแล้วน่า พวกเราสองคนใครเป็นใครกัน”

หลิวเกินไหลยิ้มพลางโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง อู๋เจี่ยฟางเพิ่งจะรับมา เขาก็โยนขาไก่ย่างที่ย่างเสร็จแล้วไปให้อีกอันหนึ่ง

“แกนี่มันได้ใจจริงๆ”

อู๋เจี่ยฟางถึงกับไม่สนใจจะสูบบุหรี่เลยทีเดียว เขายัดขาไก่ย่างทั้งอันเข้าปาก เคี้ยวกระดูกดังกรอบๆ

คายกระดูกเหรอ

ไม่มีทาง

เขาไม่ได้ได้กลิ่นหอมของเนื้อมาครึ่งปีกว่าแล้ว นอกจากขนไก่แล้ว บนตัวไก่ฟ้าก็ไม่มีอะไรที่กินไม่ได้