บทที่ 80: การจับกวาง

หลายคนช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน ไม่นานก็จุดไฟเผาบริเวณที่ขีดเส้นไว้สำหรับทำกับดักจนหมด

ไม้แห้งเผาไหม้เร็ว ไม้ชื้นเผาไหม้ช้า พอผสมกันสองอย่าง กลับช่วยยืดเวลาการเผาไหม้ได้ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก

กลัวว่าจะลามไปติดป่า หลายคนก็ช่วยกันตัดต้นไม้รอบๆ กองไฟออกไปจนโล่งเป็นบริเวณกว้าง

นี่ถ้าเป็นยุคหลัง พวกเขาส่วนใหญ่คงจะได้ไปกินข้าวแดงในคุกหลายปี แต่ตอนนี้ไม่มีใครมาสนใจ

ดินแข็งอย่างน้อยก็ต้องหนาหนึ่งฉื่อกว่า หลิวเกินไหลคาดการณ์ว่าอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งสองชั่วโมงถึงจะละลายได้ ก็เลยไม่ได้ยืนรออยู่เฉยๆ เขาเดินทอดน่องขึ้นไปบนเนินดิน แล้วแอบเปิดแผนที่นำทางขึ้นมา

เขาจะไปล่าสัตว์

โดนลากเข้าป่ามาด้วยแล้ว จะมานั่งเล่นไฟอย่างเดียวได้อย่างไร

หลูโหย่วไฉ, โหวซาน, จ้าวเต๋อซุ่น และซุนเป่าเกิน สี่คนนี้ถูกเขาทำเครื่องหมายไว้แล้วนานแล้ว ตอนนี้จุดสีฟ้าที่แทนคนทั้งสี่ก็เดินไปไกลแล้ว หลิวเกินไหลจึงเดินไปยังทิศทางที่ต่างจากพวกเขาราวเก้าสิบองศา

เมื่อข้ามสันเขาเล็กๆ ลูกหนึ่งไปแล้ว หลิวเกินไหลก็เร่งฝีเท้าขึ้น ไม่นาน เขาก็พบบรอยเท้าหมูป่าบนพื้นหิมะ

เดินตามรอยเท้าต่อไปได้ไม่ไกล หลิวเกินไหลก็พลันหยุดลง มีรอยเท้ากลุ่มหนึ่งตัดกับรอยเท้าหมูป่า ทอดตัวยาวไปอีกทิศทางหนึ่ง

หลิวเกินไหลดูอย่างละเอียด สองตาก็เป็นประกาย

นี่มันรอยเท้ากวางป่า ดูแล้วยังใหม่มากอีกด้วย

โดยไม่ทันได้คิด หลิวเกินไหลก็เปลี่ยนทิศทาง ไล่ตามรอยเท้ากวางป่าไป

กวางป่าแตกต่างจากหมูป่า หมูป่าจะเดินแค่ในหุบเขา แต่กวางป่าจะวิ่งไปทั่วทั้งหุบเขาทั้งสันเขา หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น อาจจะตามรอยหายไปแล้ว แต่นี่ไม่คณามือหลิวเกินไหล

เขาขยายมาตราส่วนของแผนที่นำทางให้ใหญ่ที่สุด แล้วตามรอยเท้ากวางป่าไปข้างหน้า ไม่นานก็พบร่างหลายร่างอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร

“หนึ่ง สอง สาม… กวางป่าทั้งหมดหกตัว ต้องคิดหาวิธีจับพวกมันให้ได้ทั้งหมด”

หลิวเกินไหลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็มีไอเดียขึ้นมา

เขาทำเครื่องหมายกวางป่าทั้งหกตัวไว้ แล้วเร่งฝีเท้าขึ้น เดินอ้อมตามสันเขาไปยังด้านหน้าของฝูงกวาง หาพื้นที่ป่าที่ค่อนข้างเปิดโล่งแห่งหนึ่ง

เขาหยิบเชือกฟางออกมา เหมือนกับการวางท่อทำความร้อนใต้พื้น เขาวางเชือกคดเคี้ยวไปมาบนพื้นเป็นบริเวณกว้าง แล้วก็นำฟักทองลูกใหญ่ออกมาจากมิติสองสามลูก ทุบจนแตกทั้งหมด แล้วโรยไว้บนเชือกฟาง

จากนั้น เขาก็จับปลายเชือกอีกด้านหนึ่ง แอบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร จ้องมองจุดสีฟ้าหกจุดบนแผนที่นำทาง

การจับกวางป่ากับการจับหมูป่าไม่เหมือนกัน หมูป่าขาสั้น แต่กวางป่าขายาว หากนำเชือกฟางไปผูกไว้กับรากไม้ ล้อมเป็นวงกลม หมูป่าจะวิ่งชนเข้าไป แต่กวางป่าจะกระโดดข้ามไป ไม่ชนโดนเด็ดขาด

การวางเชือกไว้บนพื้นก็ต่างออกไปแล้ว

ดูจากความเร็วของกวางป่าสองสามตัวนั้น น่าจะกำลังหาของกินอยู่ ได้กลิ่นหอมของฟักทองต้องถูกดึงดูดเข้ามาแน่ ตอนที่กินของ ไม่ว่าจะเป็นลิ้น ปาก หรือกีบเท้าก็อาจจะไปโดนเชือกฟางบนพื้นได้ ขอเพียงแค่โดน ก็จะถูกเขานำเข้ามิติได้

นี่คือแผนการของหลิวเกินไหล เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้เป็นไปได้

ส่วนเรื่องการใช้ปืน เขาไม่คิดเลยแม้แต่น้อยก็ตัดทิ้งไปแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะยิงถูกกวางป่าหรือไม่ ต่อให้ยิงได้ อย่างมากก็ยิงได้แค่ตัวเดียว ที่สำคัญคือพอเสียงปืนดังขึ้น ต้องทำให้คนอื่นตกใจแน่

ไอ้พวกหานต้าหู่อาจจะยังคิดไม่ถึงว่าเป็นเขา แต่ด้วยประสบการณ์ของพรานเก่าสองคนอย่างหลูโหย่วไฉกับโหวซานแล้ว ไม่แน่ว่าจะไม่สงสัยเขาจากร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ

ปืนน่ะอธิบายได้ง่าย ที่สำคัญคือเขาไม่อยากจะเปิดเผยวิธีการล่าสัตว์ของตัวเอง เขายังอยากจะรวยเงียบๆ อยู่!

เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ กวางป่าหกตัวนั้นกำลังหาของกินอยู่จริงๆ ไม่นานก็ถูกกลิ่นหอมของฟักทองดึงดูดเข้ามา

หลิวเกินไหลค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากข้างก้อนหิน สังเกตการณ์อย่างละเอียด

กวางป่าหกตัว ตัวผู้หนึ่งตัว ตัวเมียห้าตัว ล้วนเป็นกวางใหญ่ ไม่มีลูกกวางเลย ตัวผู้ใหญ่ที่สุด คาดว่าน่าจะหนักร้อยกว่าจินได้ ส่วนตัวเมียขนาดพอๆ กัน ประมาณหกเจ็ดสิบจินได้

หลิวเกินไหลไม่เคยเห็นกวางมาก่อน ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร แต่รู้ว่ากวางเป็นของดี เขากวาง เลือดกวางล้วนใช้เป็นยาได้ โดยเฉพาะเขากวางอ่อน แทบจะเป็นของโปรดของชายวัยกลางคนเลยทีเดียว

กรอบ… กรอบ…

อยู่ไกลขนาดนี้ หลิวเกินไหลก็ยังได้ยินเสียงกวางเคี้ยวฟักทอง

ฟักทองสุกทั้งหอมทั้งกรอบ ในฤดูหนาวที่ขาดแคลนอาหารเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่กวางป่าจะต้านทานได้ หลิวเกินไหลนึกว่ากวางป่าจะต้องสังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง ถึงจะย่างเท้าเข้าสู่กับดัก ไม่นึกว่าพวกมันจะวิ่งเข้ามาเลย ไม่ได้ดูด้วยซ้ำ เข้ามาก็แทะเลย

สิ่งที่โดนเชือกฟางก่อนใครเพื่อนไม่ใช่ลิ้นและปากของกวางป่า แต่เป็นกีบเท้าของพวกมัน หลิวเกินไหลความคิดขยับไหวทีหนึ่ง ก็มีกวางป่าสามตัวถูกนำเข้ามิติไป

อีกสามตัวที่เหลือตกใจ กระโดดสูงขึ้นไปสามฉื่อ ตอนที่ตกลงมา มีสองตัวที่กีบเท้าเหยียบลงบนเชือกฟางพอดี ก็ถูกหลิวเกินไหลนำเข้ามิติไปในทันที

ตัวสุดท้ายที่เหลือถึงกับงงไปเลย ด้วยสติปัญญาของมันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันหันหัวมองไปรอบๆ ตามหาเพื่อนร่วมฝูง เท้าก็เผลอเดินไปสองก้าว เหยียบลงบนเชือกพอดี ตอนที่ถูกหลิวเกินไหลนำเข้ามิติไป ยังคงทำท่ามองหาอยู่เลย

“เฮะๆ…”

หลิวเกินไหลดีใจจนเห็นฟันขาว เขารีบเข้าไปเก็บเชือกกับเศษฟักทองที่เต็มพื้นเข้ามิติไปทั้งหมด

ไม่ใช่ว่าเขาเสียดายฟักทองแค่นี้ แต่เป็นเพราะไม่อยากจะทิ้งร่องรอยไว้

เมื่อมองดูกวางหกตัวในมิติ หลิวเกินไหลก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ชำแหละ ของสิ่งนี้ทั้งตัวล้วนเป็นของดี อย่าให้เสียของไปเลยดีกว่า หาคนที่รู้เรื่องถามดูก่อน แล้วค่อยชำแหละก็ยังไม่สาย

การจับกวางป่าใช้เวลาไปไม่น้อย หลิวเกินไหลประเมินไม่ได้ว่าหมูป่าพวกนั้นเดินไปไกลแค่ไหนแล้ว มองดูท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว เขาจึงเดินกลับไป

เมื่อเขากลับมาถึงป่าที่ขุดกับดักนั่น ไอ้ห้าคนนั้นก็กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

พวกเขาล้วนเป็นแรงงานฉกรรจ์ของหมู่บ้าน ทุกวันก็ขุดร่องน้ำเพิ่มผลผลิตอยู่แล้ว การขุดกับดักถือเป็นงานถนัดครึ่งหนึ่ง พอละลายดินแข็งแล้ว ก็ขุดกันอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ว่า ที่ที่พวกเขาขุดไม่ใช่แค่ตำแหน่งเดิม

ตอนแรกพวกเขาคิดง่ายเกินไป ที่นี่เป็นเขตภูเขา ใต้ดินแข็งไม่ใช่ว่าจะมีแต่ดินทั้งหมด มีหลายที่ที่เป็นหิน ขุดลงไปไม่ได้เลย

นี่ก็ไม่เป็นไร ก็ละลายดินแข็งเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน

ตอนที่หลิวเกินไหลกลับมา ที่เห็นก็คือพวกเขากำลังขุดกับดักไปพลาง เผาดินแข็งไปพลาง

“แกไปทำอะไรมา” อู๋เจี่ยฟางเงยหน้าถามหลิวเกินไหล

เจ้านี่สูงแค่เมตรหกกว่าๆ ยืนอยู่ในกับดักลึกหนึ่งเมตรครึ่ง เพิ่งจะโผล่หัวออกมาได้ครึ่งเดียว

“เมื่อกี้ฉันไปปัสสาวะมา เห็นกวางสองสามตัวอยู่ทางโน้น ก็เลยตามไปดูหน่อย” หลิวเกินไหลนั่งลงบนต้นไม้แห้งต้นหนึ่ง

“ดูจากร่างกายแกแล้ว ยังจะคิดจับกวางอีกเหรอ อย่าให้กวางมาคาบแกไปก็บุญแล้ว” หานต้าหู่โผล่หัวออกมาจากกับดักอีกหลุมหนึ่ง ล้อเลียน

เจ้านี่ไม่รู้ว่าถอดเสื้อนวมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สวมแค่เสื้อกล้ามที่เต็มไปด้วยรูขาดตัวหนึ่ง เสื้อกล้ามตัวนั้นถูกแช่จนเป็นสีเหลืองไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าใส่มากี่ปีแล้ว

แค่นี้ ก็ไม่ใช่ว่าใครจะมีกันทุกคน

กวางป่าทั้งหมดนอนนิ่งอยู่ในมิติของฉันแล้ว ฉันจะบอกแกได้เหรอ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจพลางจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง แสร้งทำเป็นถามอย่างสบายอารมณ์ “พี่ต้าหู่ครับ พี่รู้ไหมว่าชำแหละกวางอย่างไร”

“คำถามนี้ถามได้ การชำแหละกวางกับการฆ่าหมูมีอะไรต่างกัน ก็เอามีดนั่นแหละแทงไปที่คอทีหนึ่ง ปล่อยเลือดออกก็จบแล้ว” หานต้าหู่พูดอย่างไม่ใส่ใจ สองแขนออกแรงทีหนึ่ง ดินหนึ่งพลั่วก็ถูกโยนขึ้นมา

“นี่เกินไหล แกถามเรื่องนี้ทำไม ไม่ใช่ว่าคิดจะไปจับกวางจริงๆ หรอกนะ” เสียงของเจ้าอ้วนรองดังมาจากกับดักอีกหลุมหนึ่ง

เจ้านี่ถึงแม้จะชื่อเจ้าอ้วนรอง แต่กลับทั้งผอมทั้งเตี้ย ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคำว่าอ้วนเลยแม้แต่น้อย