บทที่ 532 คู่กัดเก่าโคจรมาพบกัน

“เสื่อมทรามเกินไปแล้ว นี่มันลัทธิสุขนิยมของชนชั้นนายทุนน้อยชัดๆ!” อวี๋จิ้นสี่ละศีรษะออกจากหน้าต่างกระจกบนประตูห้องพักผู้ป่วย กัดฟันกรอดพูด “ตอนแรกฉันยังคิดจะสงสารเขาสักหน่อย ผลคือไอ้สารเลวคนนี้กลับสุขสบายกว่าพวกเราเสียอีก”

“แกอิจฉาใช่ไหมล่ะ?” หลิวเกินไหลมองความคิดของเจ้าหมอนี่ออกในแวบเดียว “คู่หมั้นของแกไม่เคยป้อนข้าวแกเหรอ?”

“ฉันหน้าไม่ได้หนาเท่าเขานี่” อวี๋จิ้นสี่แค่นเสียง “ไม่ได้การ เดี๋ยวต้องสั่งสอนเขาสักหน่อย” ตอนนี้ ฉินจ้วงกำลังหมอบอยู่ที่หน้าต่างกระจก มองเข้าไปข้างในอย่างสนใจ ถ้าไม่ใช่ว่าปากปิดอยู่ คาดว่ามุมปากคงจะน้ำลายไหลยืดแล้ว เจ้าหมอนี่น่าจะอยากมีคู่หมั้นแล้ว

“แกเอาอะไรมา?” อวี๋จิ้นสี่คว้าถุงเล็กๆ ในมือของหลิวเกินไหลไป มาเยี่ยมคนป่วยย่อมจะมามือเปล่าไม่ได้ สมัยนี้ก็ไม่มีของบำรุงอะไรดีๆ ให้ซื้อ อวี๋จิ้นสี่กับฉินจ้วงต่างก็เอาผลไม้กระป๋องมา ใครจะถือผลไม้กระป๋องมาสองกล่องก็ไม่น่าอาย

แต่ของที่หลิวเกินไหลเอามากลับไม่ใช่ผลไม้กระป๋อง เขาใช้กระดาษไขห่อขาหมูไว้สองข้าง ถืออยู่ในถุงเล็กๆ ใบหนึ่ง เจ็บส่วนไหนก็ให้กินส่วนนั้นบำรุง แขนของฉีต้าเป่าได้รับบาดเจ็บ เอาขาหน้าหมูมาให้เขาสองข้างก็เหมาะสมดี