บทที่ 533 พวกท่านสองคนก็แสดงต่อไปสิ!

“ไม่เป็นไร ก็แค่...” ฉีต้าเป่าเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกหลิวเกินไหลขัดจังหวะ “อะไรคือไม่เป็นไร? เจ็บจนเหงื่อออกมาขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก?”

เจ้าหนูนี่ซื่อบื้อจริงๆ ไม่เห็นรึไงว่าโจวฉี่หมิงกำลังแสดงละครต่อหน้าเฉินผิงอันอยู่! โจวฉี่หมิงอุตส่าห์ช่วยเขาขนาดนี้ ไม่แสดงให้ดี จะคู่ควรกับน้ำใจของโจวฉี่หมิงได้อย่างไร?

ฉีต้าเป่าซื่อก็จริง แต่ก็ไม่ได้โง่ พอชะงักไปครู่หนึ่ง ก็ฟังออกถึงความหมายของหลิวเกินไหล รีบหุบปากลงทันที “ตกลงเป็นอะไรไป? ต้องเรียกหมอไหม?” โจวฉี่หมิงถามอีก

“ไม่มีอะไรมากครับ ก็แค่ไปโดนแผลเข้า แผลยังบวมอยู่เลยครับ โดนไม่ได้ แล้วก็ยืดไม่ได้ด้วย” ฉีต้าเป่าก็ถือว่าพูดความจริง ส่วนโดนได้อย่างไร นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง โจวฉี่หมิงไม่ถาม เขาก็ไม่พูดแน่นอน

“โดนทีเดียวก็เจ็บขนาดนี้ แกนี่มันสำออยเกินไปแล้ว!” โจวฉี่หมิงทำหน้าเคร่ง แล้วก็ดุว่า “ฉันก็นึกว่าแกเจ็บหนักขนาดไหน นอนโรงพยาบาลอะไร? พรุ่งนี้ก็ไปทำงานให้ฉัน!”