บทที่ 536 แม่ที่แสนประหลาด

หลิวเกินไหลกำลังบ่นในใจ คำพูดประโยคถัดไปของจินเม่าก็ไขข้อสงสัยของเขา “อ่างเก็บน้ำมี่หยุนใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้คนทำงานมากมายขนาดนั้น... น้องชายของแกไม่ได้กลับหมู่บ้านเหรอ?”

“แม่ผมไม่อยากให้เขากลับไปลำบากที่หมู่บ้าน” เป่าอี้ขาเป๋สอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในรองเท้า อีกมือหนึ่งกดกาวที่แห้งแล้ว สองมือออกแรงกดพร้อมกัน เส้นเลือดที่คอของเขาปูดโปน แขนก็สั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังระบายความคับแค้นใจ

“เสร็จแล้ว” เป่าอี้ขาเป๋หยิบผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ผืนหนึ่งขึ้นมา แล้วยื่นรองเท้าที่ติดกาวเสร็จแล้วให้จินเม่า “เท่าไหร่?” จินเม่าล้วงกระเป๋า

“ท่านให้หนึ่งเฟินแล้วกันครับ!” หนึ่งเฟิน? มุมปากของหลิวเกินไหลกระตุก

เป่าอี้ขาเป๋ลำบากลำบนมาตั้งนาน เพิ่งจะได้เงินหนึ่งเฟิน หักต้นทุนไป ก็คงจะได้กำไรแค่ไม่กี่หลี ทั้งวันลงมา คงจะหาเงินไม่ได้เท่าไหร่ หาเงินลำบากขนาดนี้ คนทั่วไปกลัวว่าจะเลี้ยงตัวเองยังไม่รอดเลย เป่าอี้ขาเป๋ไม่เพียงแต่เลี้ยงตัวเอง ยังเลี้ยงแม่ของเขาอีกด้วย ถ้าหากแม่ของเขาพอจะมีน้ำใจอยู่บ้าง ก็ควรจะรู้ว่าต้องสงสารลูกชาย แต่ใจของแม่เขากลับลำเอียงไปถึงไหนต่อไหน ในสายตามีแต่ลูกชายคนเล็ก ไม่สนใจลูกชายคนโตเลยแม้แต่น้อย