บทที่ 537 โครงการขจัดความไม่รู้หนังสือ

ฝีมือซ่อมรองเท้าของเป่าอี้ขาเป๋ไม่เลวจริงๆ ไม่นานก็เปลี่ยนแผ่นรองเท้าให้หลิวเกินไหลเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลหยิบเงินห้าเฟินวางไว้บนแผงของเขา แล้วก็เก็บกุญแจมือกลับมา “ฉัน...ฉันไม่เอาเงินของแก ซ่อมรองเท้าให้ฟรี” เป่าอี้ขาเป๋ไม่กล้ารับเงินของหลิวเกินไหลเท่าไหร่ เขาหยิบเงินห้าเฟินนั้นขึ้นมาจะยัดให้เขา

“แกอยากจะให้ฉันทำผิดพลาดรึไง?” หลิวเกินไหลถลึงตาสองข้าง “ขืนพูดเรื่องฟรีอีก ฉันซ้อมแกแน่!” บ้าเอ๊ย อย่าคิดว่ามีแต่อันธพาลข้างถนนที่ตีคนเป็น ตำรวจตีคนเจ็บกว่าอีก! เป่าอี้ขาเป๋ตกใจจนตัวสั่น รีบหดมือกลับไปทันที

พอเห็นท่าทางไม่เอาไหนของเขา หลิวเกินไหลก็รู้ว่าการจะหวังให้เป่าอี้ขาเป๋ส่งแม่ของตัวเองกลับไปที่ชนบทด้วยตัวเองนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ช่างเถอะ ช่วยคนต้องช่วยให้สุดทาง ส่งพระต้องส่งให้ถึงวัด คนเลวคนนี้ให้เขาเป็นเองแล้วกัน! “แกก็ซ่อมรองเท้าอยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม ก่อนที่ฉันจะกลับมา ห้ามกลับบ้าน” กำชับเป่าอี้ขาเป๋หนึ่งประโยค หลิวเกินไหลก็กลับไปยังสถานีตำรวจ

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน นอกจากฉีต้าเป่าที่แอบหนีกลับก่อนไปรับคู่หมั้นแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังอยู่กันครบ หลิวเกินไหลก็ไม่ได้ปิดบังคนอื่น เขาเล่าแผนการของเขาให้จินเม่าฟัง “ให้สำนักงานแขวงออกหน้าส่งแม่ของหนิงเป่าอี้กลับชนบท แค่ให้ฉันไปพูดคงจะไม่ได้ ต้องมีใบรับรองด้วย พวกเราเขียน ให้หนิงเป่าอี้ประทับลายนิ้วมือ”

“ฉันมาเอง ฉันมาเอง” ฉินจ้วงถือกระดาษปากกาเข้ามาใกล้ เจ้าหมอนี่ตามเฝิงเหว่ยลี่เรียนทฤษฎีมาทั้งวัน กระดาษปากกามีพร้อมอยู่แล้ว