บทที่ 539 เจ้าหนูนี่ไปไหนแล้ว?

ฉินจ้วงชะงักไป เขายังไม่เคยเจอกับไอ้ตัวแสบแบบนี้มาก่อนเลย ไม่มีประสบการณ์เลยแม้แต่น้อย

“แกหลีกไป” ฉีต้าเป่าผลักฉินจ้วงไปข้างๆ “จะไปพูดมากกับมันทำไม? เรียนรู้ไว้ซะบ้าง การรับมือกับไอ้ตัวแสบแบบนี้มีแค่คำเดียว ซ้อม!” ฉีต้าเป่าเพิ่งจะคิดจะเข้าไป หลิวเกินไหลก็ดึงเขาไว้

“พอได้แล้ว แผลที่แขนแกยังไม่หายดีเลย! แกอยากจะนอนโรงพยาบาลอีกรึไง?” ไม่รอให้ฉีต้าเป่าพูดอะไรอีก หลิวเกินไหลก็เดินไปข้างหน้า ขมวดคิ้ว มองสำรวจซุนเถี่ยถุ่ยขึ้นๆ ลงๆ เขากำลังมองสำรวจซุนเถี่ยถุ่ย ซุนเถี่ยถุ่ยก็กำลังมองสำรวจเขาอยู่เช่นกัน ซุนเถี่ยถุ่ยเพิ่งจะเคยเจอหลิวเกินไหลเป็นครั้งแรก พอเห็นท่าทางเหมือนเด็กหนุ่มของเขา ในใจก็เพิ่มความดูถูกขึ้นมาหลายส่วน

หลิวเกินไหลมองสำรวจซุนเถี่ยถุ่ยอยู่หลายที ทันใดนั้นก็หันไปถามฉีต้าเป่า “ต้าเป่า ตอนที่จับบ่อนครั้งที่แล้ว มีคนดูต้นทางหนีไปคนหนึ่ง แกดูสิว่าเขาเหมือนรึเปล่า?” ฉีต้าเป่าตอบสนองได้เร็วมาก เขาพยักหน้าทันที “แกไม่พูดฉันก็นึกไม่ออก พอมาดูแบบนี้ ก็เหมือนเขาจริงๆ ด้วย”

“เฮ้ๆๆ พวกแกอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีนะ พวกแกต้องดูผิดแน่ๆ ฉันไม่เคยทำเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพนันเลย” ซุนเถี่ยถุ่ยเริ่มจะร้อนรน “ดูสิ ยังไม่ยอมรับอีก ต้องพาตัวกลับไปใช้วิธีการสักหน่อย ถึงจะยอมพูดความจริง” หลิวเกินไหลชักกุญแจมือออกมาจากหลังเอว โยนไปในอ้อมแขนของซุนเถี่ยถุ่ย “ใส่กุญแจมือเอง แล้วก็ไปกับพวกเรา”