บทที่ 559 เงินก็ยังใช้จ่ายออกไปไม่ได้

“แกเอาไปแค่นี้เองเหรอ?” เฒ่าแก้วดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย “ท่านไม่ใช้ชีวิตแล้วเหรอครับ?” ปากก็พูดแบบนั้น แต่ในใจของหลิวเกินไหลกลับตอบกลับเขาไปว่า—แค่นี้ก็ไม่น้อยแล้ว

ถ้าไม่ใช่ว่าพอจะไว้วางใจเฒ่าแก้วอยู่บ้าง อย่างมากเขาก็เอาไปแค่ชิ้นเดียว รอให้กลับไปศึกษาข้อมูลจนทะลุปรุโปร่งแล้ว ถึงจะกลับมาซื้อชิ้นที่สอง เขาไม่ขาดเงินก็จริง แต่เขาไม่รู้เรื่องของเก่านี่นา การลงทุนสิ่งที่ห้ามที่สุดก็คือการเข้าไปยุ่งในสาขาที่ไม่เข้าใจลึกเกินไป

“แกกลัวว่าของพวกนี้ของฉันจะเป็นของปลอมใช่ไหมล่ะ?” เฒ่าแก้วพูดถูกใจของหลิวเกินไหลทันที หลิวเกินไหลหัวเราะ ไม่ได้ตอบอะไร

“แกวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย พวกเราทำธุรกิจไม่เคยหลอกลวงทั้งเด็กและคนแก่” เฒ่าบ้านนอกแทรกขึ้นมา “แกก็ลองคิดดูสิว่า พวกเราอยู่ที่ถนนกุ่ยเจียมากี่ปีแล้ว ถ้าหากขายของปลอม ก็คงจะทำต่อไปไม่ได้นานแล้ว”

“ผมถึงได้ซื้อไปตั้งมากมายขนาดนี้ไงครับ” หลิวเกินไหลพูดตามน้ำ